stwardnienie przyśrodkowej części płata skroniowego

Stwardnienie przyśrodkowej części płata skroniowego (ang. mesial temporal sclerosis, MTS) to patologia mózgu, która jest najczęstszą przyczyną padaczki skroniowej opornej na leczenie farmakologiczne. Charakteryzuje się selektywną utratą neuronów i gliozą w obszarze hipokampa, często wraz z towarzyszącymi zmianami w sąsiednich strukturach przyśrodkowej części płata skroniowego.

W badaniach obrazowych MRI zmiany te przejawiają się jako zanik hipokampa z podwyższonym sygnałem w obrazach T2-zależnych i FLAIR. Typowo obserwuje się zmniejszenie objętości i utratę wewnętrznej architektury hipokampa, z ewentualnym poszerzeniem przyległego rogu skroniowego komory bocznej. Diagnostyka obrazowa ma kluczowe znaczenie dla potwierdzenia rozpoznania i planowania leczenia.

Etiologia stwardnienia przyśrodkowej części płata skroniowego często wiąże się z przebytymi w dzieciństwie drgawkami gorączkowymi, zapaleniem mózgu, urazem głowy lub stanem padaczkowym. Istnieje również teoria „podwójnego urazu”, sugerująca, że wrodzona predyspozycja w połączeniu z czynnikiem nabytym może prowadzić do rozwoju MTS.

Leczenie chirurgiczne, polegające na resekcji przyśrodkowej części płata skroniowego, jest uznawane za metodę z wyboru u pacjentów z padaczką oporną na leczenie farmakologiczne związaną z MTS. Zabieg ten daje szansę na całkowite ustąpienie napadów u 60-80% pacjentów, co znacząco poprawia jakość życia i funkcjonowanie społeczne chorych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl