hipoprothrombinemia

Hipoprothrombinemia to stan kliniczny charakteryzujący się obniżonym poziomem protrombiny (czynnika II) we krwi. Protrombina jest kluczowym białkiem osocza krwi, które odgrywa istotną rolę w kaskadzie krzepnięcia, gdzie jest przekształcana przez czynnik Xa w trombinę – enzym przekształcający fibrynogen w fibrynę.

Niedobór protrombiny może być wrodzony (rzadka przypadłość dziedziczona autosomalnie recesywnie) lub nabyty. Przyczyny nabytej hipoprotrombinemii obejmują niedobór witaminy K, choroby wątroby (gdzie syntetyzowana jest protrombina), zespół złego wchłaniania, stosowanie antagonistów witaminy K (np. warfaryny) oraz przedawkowanie leków przeciwzakrzepowych.

Objawy hipoprotrombinemii obejmują skłonność do krwawień, które mogą manifestować się jako wybroczyny, krwawienia z nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego, a w cięższych przypadkach – krwotoki zagrażające życiu. Diagnostyka opiera się na badaniach koagulologicznych, w tym oznaczeniu czasu protrombinowego (PT) oraz bezpośrednim pomiarze aktywności czynnika II.

Leczenie hipoprotrombinemii zależy od jej przyczyny. W przypadkach związanych z niedoborem witaminy K stosuje się jej suplementację. Przy aktywnym krwawieniu może być konieczne przetoczenie świeżo mrożonego osocza lub koncentratu kompleksu protrombiny. Pacjenci z wrodzoną hipoprotrombinemią wymagają długoterminowej opieki specjalistycznej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl