trombocytoza
Trombocytoza to stan charakteryzujący się zwiększoną liczbą płytek krwi (trombocytów) we krwi obwodowej powyżej 450 000/μl. Może występować jako trombocytoza pierwotna (samoistna), będąca nowotworem mieloproliferacyjnym, lub wtórna (reaktywna), występująca w przebiegu innych schorzeń.
Trombocytoza pierwotna (nadpłytkowość samoistna) jest chorobą klonalną, związaną z mutacjami genów JAK2, CALR lub MPL. Charakteryzuje się ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz krwotocznych. Objawy obejmują bóle i zawroty głowy, zaburzenia widzenia, erytromelalgię, a w ciężkich przypadkach zakrzepicę tętniczą lub żylną.
Trombocytoza wtórna występuje najczęściej w przebiegu stanów zapalnych, infekcji, nowotworów, po splenektomii, w niedoborze żelaza lub jako reakcja na krwawienie. W przeciwieństwie do postaci pierwotnej, rzadko prowadzi do powikłań zakrzepowych i zwykle ustępuje po wyleczeniu choroby podstawowej.
Diagnostyka trombocytozy obejmuje badania morfologii krwi, rozmaz krwi obwodowej, badania molekularne w kierunku mutacji JAK2, CALR i MPL, badanie szpiku kostnego oraz wykluczenie przyczyn wtórnych. Leczenie zależy od typu trombocytozy i czynników ryzyka powikłań zakrzepowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba castlemana – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Castlemana (CD) to rzadkie limfoproliferacyjne schorzenie o niejasnej etiologii, wymagające kompleksowej diagnostyki obejmującej badania kliniczne, obrazowe, laboratoryjne oraz histopatologiczne. Kluczowym badaniem jest biopsja wycinająca węzła chłonnego, umożliwiająca ocenę charakterystycznej architektury węzła, niezbędnej do rozpoznania. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie chłoniaków, chorób autoimmunologicznych (np. toczeń rumieniowaty, choroba IgG4-zależna) oraz infekcji (HIV, HHV-8, EBV). Badania obrazowe (CT, PET, MRI, USG) pozwalają na ocenę rozległości i typu choroby (unicentryczna vs. multicentryczna). Typowe parametry laboratoryjne to m.in. podwyższone CRP, OB, niedokrwistość, trombocytopenia lub trombocytoza, hipergammaglobulinemia, hipoalbuminemia oraz często podwyższone stężenie IL-6, szczególnie w MCD. W 2017 roku wprowadzono międzynarodowe kryteria diagnostyczne dla idiopatycznej wieloogniskowej choroby Castlemana (iMCD), wymagające obecności charakterystycznych cech histopatologicznych i powiększonych węzłów chłonnych ≥1 cm w co najmniej dwóch stacjach, a także spełnienia kryteriów klinicznych i laboratoryjnych.
badanie ultrasonograficzne, białko C-reaktywne, biopsja węzła chłonnego, biopsja wycinająca, chłoniak, choroba Castlemana, choroba IgG4-zależna, cytokiny prozapalne, hepatomegalia, HHV-8, hipergammaglobulinemia, hipoalbuminemia, idiopatyczna wieloogniskowa choroba Castlemana, interleukina-6, kiła, małopłytkowość, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, nadpłytkowość, niedokrwistość, OB, organomegalia, pozytonowa tomografia emisyjna, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, schorzenie limfoproliferacyjne, splenomegalia, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, trombocytopenia, trombocytoza, unicentryczna choroba Castlemana, wieloogniskowa choroba Castlemana, włóknienie szpiku, wodobrzusze, zakażenie EBV, zakażenie HIV, zespół POEMS, zespół TAFRO - Leksykon leków
Działania niepożądane – Enoxaparin sodium LEK-AM 6 000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Enoksaparyna sodowa, uzyskana z heparyny pochodzenia świńskiego, została szeroko przebadana klinicznie u ponad 15 000 pacjentów w różnych wskazaniach, takich jak profilaktyka i leczenie zakrzepicy żył głębokich, niestabilna dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego z i bez uniesienia odcinka ST. Dawkowanie różni się w zależności od wskazania: profilaktyka pooperacyjna i u unieruchomionych – 4000 j.m. (40 mg) s.c. raz na dobę; leczenie zakrzepicy – 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin lub 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę; leczenie niestabilnej dławicy i zawału bez załamka Q – 100 j.m./kg mc. co 12 godzin; leczenie świeżego zawału z uniesieniem ST – bolus 3000 j.m. (30 mg) i następnie 100 j.m./kg mc. co 12 godzin. Najczęstsze działania niepożądane to krwotoki, małopłytkowość i trombocytoza, z częstością krwotoków dużych do 4,2%, głównie u pacjentów po zabiegach chirurgicznych, które w niektórych przypadkach były śmiertelne.
bolus dożylny, czynniki ryzyka krwawienia, depolimeryzacja heparyny, enoksaparyna sodowa, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, powikłania krwotoczne, powikłania zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, uszkodzenie hepatocytów, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał serca bez załamka Q - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Anagrelid Nordic 1 mg
Lek Anagrelid Nordic, dostępny w dawkach 0,5 mg, 0,75 mg oraz 1 mg, jest wskazany do redukcji podwyższonej liczby płytek krwi u pacjentów z nadpłytkowością samoistną (NS) zagrożonych powikłaniami zakrzepowo-krwotocznymi. Kryteria kwalifikujące do terapii obejmują wiek > 60 lat, liczbę płytek ≥ 1 000 000/µl, gwałtowny wzrost liczby płytek o > 300 000/µl w ciągu 3 miesięcy, przebyte powikłania zakrzepowo-krwotoczne oraz obecność czynników ryzyka naczyniowego (nadciśnienie, cukrzyca, hiperlipidemia, palenie tytoniu). Celem leczenia jest obniżenie liczby płytek do poziomu 400 000-600 000/µl, co znacząco zmniejsza ryzyko powikłań. Terapia powinna być indywidualnie dostosowana do dynamiki trombocytozy i odpowiedzi klinicznej pacjenta.
cukrzyca, czynnik ryzyka naczyniowego, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, erytromelalgia, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość samoistna, niedokrwienie, parestezja, płytki krwi, powikłanie zakrzepowe, powikłanie zakrzepowo-krwotoczne, profilaktyka pierwotna, profilaktyka wtórna, trombocytoza, zaburzenie mikrokrążenia, zakrzepica, zdarzenie zakrzepowo-krwotoczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kimoks 400 mg
Moksyfloksacyna, substancja czynna leku Kimoks, należy do grupy fluorochinolonów i wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które występują z różną częstością, od bardzo rzadkich (<1/10 000) do częstych (1/100 do <1/10). Najczęściej obserwowane działania niepożądane to nudności i biegunka, występujące u mniej niż 3% pacjentów. Szczególnie istotne są potencjalnie poważne i długotrwałe działania niepożądane obejmujące układ mięśniowo-szkieletowy (zapalenie i zerwanie ścięgien, bóle stawów i mięśni), układ nerwowy (neuropatie, drgawki, zaburzenia mowy), układ sercowo-naczyniowy (wydłużenie odstępu QT, Torsade de pointes, tętniak i rozwarstwienie aorty) oraz reakcje alergiczne (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy). Występują również poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, a także ryzyko zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności wątroby i zgonu. Monitorowanie pacjentów jest kluczowe, zwłaszcza u osób z hipokaliemią, miastenią oraz w przypadku współistniejących chorób sercowo-naczyniowych i neurologicznych.
AGEP, agranulocytoza, chlorowodorek, chwiejność emocjonalna, czas protrombinowy, dehydrogenaza mleczanowa, delirium, depersonalizacja, DRESS, dysestezja, działanie niepożądane, eozynofilia, fluorochinolon, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, guz rzekomy mózgu, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hipernatremia, hiperurykemia, hipoestezja, hipoglikemia, hipokaliemia, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, leukopenia, miastenia, migotanie przedsionków, moksyfloksacyna, nadkażenie, napad padaczkowy, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedomykalność zastawki serca, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, polekowa reakcja z eozynofilią, polineuropatia, rabdomioliza, reakcja psychotyczna, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, SIADH, śpiączka hipoglikemiczna, tachyarytmia komorowa, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, transiluminacja tęczówki, trombocytopenia, trombocytoza, upośledzenie słuchu, wskaźnik INR, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zachowanie autoagresywne, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie naczyń, zapalenie ścięgna, zapalenie wątroby, zatrzymanie akcji serca, zerwanie ścięgna, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Meprelon 16 mg
Meprelon, zawierający metyloprednizolon w dawkach 4 mg, 8 mg i 16 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz czasu trwania terapii. W układzie krwiotwórczym obserwuje się leukocytozę, limfopenię, eozynopenię, poliglobulię, trombocytopenię oraz skłonność do trombocytozy. Lek osłabia układ immunologiczny, co może maskować zakażenia i nasilać utajone infekcje. W zakresie endokrynologicznym występują niedoczynność kory nadnerczy, zespół Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, zaburzenia wydzielania hormonów płciowych oraz ryzyko przełomu guza chromochłonnego. Metyloprednizolon powoduje zaburzenia metaboliczne, takie jak zatrzymanie sodu z obrzękami, hipokaliemię, zmniejszoną tolerancję glukozy, cukrzycę, hipercholesterolemię, hipertriglicerydemię oraz nasilony katabolizm białek. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują rzekomy guz mózgu, padaczkę, zawroty i bóle głowy, a okulistyczne – zaćmę, jaskrę, centralną retinopatię surowiczą i pogorszenie owrzodzeń rogówki. W układzie mięśniowo-szkieletowym obserwuje się osłabienie i zanik mięśni, osteoporozę, jałowe martwice kości oraz ryzyko złamań i zerwania ścięgien.
centralna retinopatia surowicza, eozynopenia, farmakoterapia, glikokortykosteroid, guz chromochłonny, hipercholesterolemia, jałowa martwica kości, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, katabolizm białek, leukocytoza, limfopenia, lipomatoza nadtwardówkowa, metyloprednizolon, mięsak Kaposiego, niedoczynność kory nadnerczy, osteoporoza, ostra miopatia, owrzodzenie rogówki, poliglobulia, przełom miasteniczny, rozedma pęcherzykowa jelit, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, teleangiektazja, terapia substytucyjna, trądzik steroidowy, trombocytopenia, trombocytoza, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, wrzód żołądka, zaćma, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zatrzymanie sodu, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, zespół rozpadu guza, zmniejszenie tolerancji glukozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Enoxaparin sodium LEK-AM 8 000 j.m. (80 mg)/0,8 ml
Enoksaparyna sodowa jest lekiem przeciwzakrzepowym stosowanym w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy żył głębokich, niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału mięśnia sercowego, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych: profilaktyka 4000 j.m. (40 mg) s.c. raz na dobę, leczenie zakrzepicy 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) s.c. co 12 godzin lub 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) s.c. raz na dobę, leczenie niestabilnej dławicy i zawału bez załamka Q 100 j.m./kg mc. s.c. co 12 godzin, a w świeżym zawale z uniesieniem ST – bolus 3000 j.m. (30 mg) i następnie 100 j.m./kg mc. s.c. co 12 godzin. Bezpieczeństwo leku oceniono u ponad 15 000 pacjentów, a najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są krwotoki, małopłytkowość, trombocytoza oraz reakcje alergiczne, w tym rzadko małopłytkowość immunoalergiczna z zakrzepicą i ciężkie reakcje anafilaktyczne. Wśród działań niepożądanych wyróżniono także podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x ULN), uszkodzenie hepatocytów, reakcje skórne (pokrzywka, świąd, pęcherzowe zapalenie skóry, rzadsza ostra uogólniona osutka krostkowa), a także rzadkie przypadki osteoporozy po długotrwałym stosowaniu (>3 miesiące).
cholestatyczne uszkodzenie wątroby, deficyt neurologiczny, enoksaparyna sodowa, eozynofilia, guzki w miejscu wstrzyknięcia, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwiak w kanale kręgowym, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna z zakrzepicą, martwica skóry, niedokrwienie kończyny, niedokrwistość pokrwotoczna, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie, pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uszkodzenie komórek wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zawał narządu, zawał serca bez załamka Q, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fraxiparine 5700 j.m.a.Xa/0,6 ml
Fraxiparine, zawierający nadroparynę wapniową, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, w którym dominują krwawienia występujące bardzo często (≥1/10), w tym szczególnie niebezpieczne krwiaki rdzeniowe, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) obserwuje się małopłytkowość indukowaną heparyną oraz trombocytozę, co wymaga monitorowania liczby płytek krwi ze względu na ryzyko zakrzepowo-zatorowe. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić eozynofilia, reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i reakcje rzekomo-anafilaktyczne, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. Dodatkowo, bardzo rzadko notuje się przemijającą hiperkaliemię związaną z hamowaniem wydzielania aldosteronu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą lub istniejącą hiperkaliemią. Często (≥1/100 do <1/10) obserwuje się przejściowe zwiększenie aktywności aminotransferaz, które zwykle nie wymaga przerwania terapii.
aminotransferaza, cukrzyca, eozynofilia, gospodarka wapniowo-fosforanowa, heparyna, hiperkaliemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, krwawienie, krwiak, krwiak rdzeniowy, małopłytkowość, martwica skóry, nadroparyna wapniowa, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, płytki krwi, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, priapizm, przewlekła niewydolność nerek, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rumień, świąd, trombocytoza, wysypka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neoparin 40 mg/0,4 ml
Profil bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących ponad 15 000 pacjentów w różnych wskazaniach, w tym profilaktyce i leczeniu zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej oraz ostrych zespołów wieńcowych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwotoki (duże krwawienia u ≤4,2% pacjentów chirurgicznych), małopłytkowość oraz trombocytoza. Krwotoki mogą mieć charakter poważny, zwłaszcza w obecności czynników ryzyka takich jak zmiany organiczne powodujące krwawienie, procedury inwazyjne czy jednoczesne stosowanie leków zaburzających hemostazę. Poważne krwawienia definiuje się m.in. jako spadek hemoglobiny ≥2 g/dl lub konieczność przetoczenia ≥2 jednostek krwi. Rzadkie, ale istotne powikłania to małopłytkowość immunoalergiczna z zakrzepicą, krwiak okołordzeniowy prowadzący do deficytów neurologicznych oraz reakcje anafilaktyczne. Wśród działań niepożądanych obserwuje się także reakcje skórne, w tym martwicę skóry w miejscu wstrzyknięcia oraz rzadko osteoporozę po leczeniu długotrwałym (>3 miesiące).
aminotransferaza, antykoagulant, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, enoksaparyna sodowa, eozynofilia, guzek w miejscu wstrzyknięcia, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwiak w kanale kręgowym, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, łysienie, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwistość, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół wieńcowy, pęcherzowe zapalenie skóry, plamica, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, rumień, trombocytoza, uszkodzenie komórek wątroby, zaburzenie hemostazy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic – Diagnostyka i diagnoza
Olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic (GCA) jest najczęstszym zapaleniem naczyń u osób >50 r.ż., niosącym ryzyko utraty wzroku i udaru mózgu. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej, badaniach laboratoryjnych (OB zwykle >50 mm/h, często >100 mm/h; CRP podwyższone; morfologia z niedokrwistością normocytową, leukocytozą, trombocytozą) oraz obrazowych (USG, MRI, PET-CT). Biopsja tętnicy skroniowej pozostaje złotym standardem, choć jej czułość jest zmienna (15-87%), a wynik ujemny nie wyklucza choroby ze względu na obecność skip lesions. Nowe kryteria ACR/EULAR z 2022 roku uwzględniają zaawansowane metody obrazowe, a EULAR rekomenduje ultrasonografię tętnic skroniowych i pachowych jako badanie pierwszego wyboru, wykazujące objaw „halo”, kompresji, zwężenia lub niedrożności naczynia.
białko C-reaktywne, biopsja tętnicy skroniowej, całkowita niedrożność, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowe, diagnostyka ultrasonograficzna, fluorodeoksyglukoza, komórki olbrzymie, kryteria ACR, leukocytoza, niedokrwistość normocytowa, objaw halo, objaw kompresji, obrazowanie PET, odczyn Biernackiego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, polimialgia reumatyczna, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, rezonans magnetyczny wysokiej rozdzielczości, tocilizumab, trombocytoza, udar mózgu, ultrasonografia dopplerowska, utrata wzroku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fraxodi 11 400 j.m. AXa/0,6 ml
Fraxodi, zawierający nadroparynę wapniową w dawce 11 400 j.m. AXa/0,6 ml, jest związany z ryzykiem licznych działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą powikłań krwotocznych, w tym krwiaków rdzeniowych, szczególnie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Małopłytkowość indukowana heparyną (HIT), zarówno typ I, jak i immunologiczny typ II, wymaga monitorowania liczby płytek krwi, gdyż może prowadzić do stanu prozakrzepowego. W zakresie dermatologicznym obserwuje się reakcje od łagodnych wysypek i świądu po ciężkie martwice skóry, zwłaszcza w miejscu wstrzyknięcia. Często pojawiają się małe krwiaki i twarde grudki w miejscu podania, a rzadziej zwapnienia, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforanowej, np. w przewlekłej niewydolności nerek.
aldosteron, aminotransferaza, ból głowy, eozynofilia, Fraxodi, heparyna, hiperkaliemia, krwiak, krwiak rdzeniowy, małopłytkowość, małopłytkowość indukowana heparyną, martwica skóry, migrena, mikroangiopatia zakrzepowa, nadroparyna wapniowa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, priapizm, reakcja alergiczna, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rumień, świąd, trombocytoza, układ chłonny, układ rozrodczy, wysypka, zaburzenie wątroby, zwapnienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neoparin Forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa (Neoparin Forte) jest heparyną drobnocząsteczkową stosowaną w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej oraz ostrych zespołów wieńcowych. Dawkowanie różni się w zależności od wskazań, np. profilaktycznie podaje się 4000 j.m. (40 mg) s.c. raz dziennie, a w leczeniu zakrzepicy 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin lub 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę. W ostrym zawale z uniesieniem odcinka ST stosuje się bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg), a następnie 100 j.m./kg mc. s.c. co 12 godzin. Profil bezpieczeństwa potwierdzono w badaniach klinicznych na ponad 15 000 pacjentach, w tym w grupach z chorobą nowotworową, gdzie profil działań niepożądanych był zbliżony do standardowego leczenia. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są krwotoki (do 4,2% pacjentów po zabiegach chirurgicznych), małopłytkowość, trombocytoza oraz reakcje alergiczne, w tym rzadkie, ale poważne małopłytkowości immunoalergiczne z zakrzepicą.
aktywna choroba nowotworowa, aminotransferaza, ból głowy, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, deficyt neurologiczny, enoksaparyna sodowa, eozynofilia, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, łysienie, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwistość pokrwotoczna, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień, świąd, trombocytoza, uniesienie odcinka ST, uszkodzenie komórek wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał bez załamka Q, zawał mięśnia sercowego, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową, stosowana jest w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy żył głębokich, niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Dostępna jest w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, podawana podskórnie lub dożylnie według schematów dostosowanych do wskazań klinicznych (np. 4000 j.m. raz na dobę w profilaktyce, 100 j.m./kg mc. co 12 godzin w leczeniu). W badaniach klinicznych obejmujących ponad 15 000 pacjentów najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwotoki, małopłytkowość oraz trombocytoza, z ryzykiem poważnych krwotoków (do 4,2% po zabiegach chirurgicznych), w tym zaotrzewnowych i wewnątrzczaszkowych, które mogą zagrażać życiu. Dodatkowo obserwowano reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, oraz powikłania neurologiczne związane z krwiakiem okołordzeniowym, prowadzącym do deficytów neurologicznych.
aminotransferaza, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, enoksaparyna sodowa, enzymy wątrobowe, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, krwiak, krwiak okołordzeniowy, krwiak w kanale kręgowym, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwienie kończyny, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uniesienie odcinka ST, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał narządu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clexane forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa, substancja czynna leku Clexane Forte, została oceniona klinicznie u ponad 15 000 pacjentów z różnymi wskazaniami, w tym po zabiegach ortopedycznych i brzusznych, u pacjentów unieruchomionych, z zakrzepicą żył głębokich (ZŻG) oraz ostrymi zespołami wieńcowymi. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwotoki (występujące u ≤4,2% pacjentów po zabiegach chirurgicznych), małopłytkowość oraz trombocytoza. Krwotoki zaotrzewnowe i wewnątrzczaszkowe klasyfikowano jako poważne, zwłaszcza gdy towarzyszył im spadek hemoglobiny ≥2 g/dl lub konieczność przetoczenia ≥2 jednostek krwi. Ryzyko krwawień wzrasta w obecności zmian organicznych predysponujących do krwawienia, podczas procedur inwazyjnych oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na hemostazę. Szczególnie groźnym powikłaniem jest krwiak okołordzeniowy, mogący prowadzić do trwałych deficytów neurologicznych.
cholestatyczne uszkodzenie wątroby, deficyt neurologiczny, duży krwotok, działanie niepożądane, enoksaparyna sodowa, eozynofilia, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, nakłucie lędźwiowe, niedokrwistość pokrwotoczna, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, podwyższone enzymy wątrobowe, poważne następstwo, powikłanie krwotoczne, produkt krwiopochodny, reakcja anafilaktyczna, spadek hemoglobiny, trombocytoza, układ krzepnięcia, uszkodzenie komórek wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hemostazy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Arteritis tętnicy skroniowej – Diagnostyka i diagnoza
Arteritis tętnicy skroniowej (GCA) to zapalne schorzenie dużych i średnich naczyń, występujące głównie u osób >50 r.ż., charakteryzujące się niespecyficznymi objawami, co utrudnia diagnostykę. Kluczowe kryteria diagnostyczne ACR obejmują: wiek >50 lat, nowy ból głowy, nieprawidłowości tętnicy skroniowej, OB >50 mm/h oraz nieprawidłową biopsję tętnicy skroniowej, z czułością 93,5% i swoistością 91,2%. Badania laboratoryjne wykazują podwyższone OB (często >50 mm/h, niekiedy >100 mm/h), podwyższone CRP (czułość 98,6%, swoistość 75,7%) oraz łagodną niedokrwistość i trombocytozę (>400 000/μL). Biopsja tętnicy skroniowej pozostaje złotym standardem, wykazując zmiany takie jak naciek zapalny, fragmentację blaszki elastycznej i obecność komórek olbrzymich, z czułością 15-87% i swoistością 100%. W diagnostyce obrazowej ultrasonografia dopplerowska (CDUS) wykazuje czułość 54-63% i swoistość 79-81%, a badania MRI, CT i PET/CT są stosowane w ocenie zajęcia dużych naczyń pozaczaszkowych.
Amerykańskie Kolegium Reumatologiczne, angiografia CT, arteritis tętnicy skroniowej, białko C-reaktywne, biopsja tętnicy skroniowej, chromanie żuchwy, Europejska Liga Przeciw Reumatyzmowi, glikokortykosteroid, komórka olbrzymia, naciek zapalny, niedokrwistość, objaw halo, objaw kompresji, odczyn Biernackiego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, polimialgia reumatyczna, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, tętnica skroniowa, tomografia komputerowa, trombocytoza, ultrasonografia doplerowska, utrata wzroku, zajęcie dużych naczyń, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cetix 400 mg
Cefiksym w dawce 400 mg (w postaci cefiksymu trójwodnego) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się bóle głowy (często), biegunkę (często) oraz wysypkę skórną (często). Niezbyt często występują eozynofilia, zawroty głowy, nudności, wymioty, obrzęk naczynioruchowy i świąd. Rzadko notuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia, trombocytopenia oraz niedokrwistość hemolityczna, które wymagają monitorowania morfologii krwi. Z nieznaną częstością mogą pojawić się trombocytoza, neutropenia, jadłowstręt, nadaktywność psychoruchowa, zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zapalenia jelita grubego związanego z antybiotykami, które wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia odpowiedniego postępowania.
agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cefiksym, cefiksym trójwodny, choroba posurowicza, Clostridium difficile, eozynofilia, gorączka, jadłowstręt, leukopenia, morfologia krwi, nadaktywność psychoruchowa, nadkażenie bakteryjne, nadkażenie grzybicze, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, podwyższony poziom enzymów wątrobowych, podwyższony poziom kreatyniny, podwyższony poziom mocznika, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcie, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykiem, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Runaplax 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Runaplax, został oceniony w 13 badaniach klinicznych III fazy obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych, co pozwoliło na szczegółowe określenie profilu bezpieczeństwa. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, wynikające z mechanizmu antykoagulacyjnego leku. Częstość krwawień różni się w zależności od wskazań klinicznych: od 6,8% u pacjentów po aloplastyce stawu biodrowego/kolanowego, przez 12,6% u hospitalizowanych z przyczyn niechirurgicznych, do 39,5% u dzieci leczonych z powodu ŻChZZ. W leczeniu migotania przedsionków ryzyko krwawienia wynosi 28 na 100 pacjentolat, a u pacjentów po ostrym zespole wieńcowym 22 na 100 pacjentolat. Niedokrwistość jako działanie niepożądane występuje z częstością 0,15-5,9%. Ryzyko krwawień jest zwiększone u pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na hemostazę.
alergiczne zapalenie skóry, aloplastyka stawu biodrowego, antagonista witaminy K, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hemartros, hemoglobina i hematokryt, hemostaza, hipoperfuzja, krwawienie, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mięśniowy, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, podwyższone aminotransferazy, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba kawasakiego – Objawy
Choroba Kawasakiego to zapalenie naczyń układu krwionośnego, głównie u dzieci poniżej 5 lat, przebiegające w trzech fazach: ostrej (1-2 tygodnie), podostrej (do 25. dnia) i zdrowienia (do 6-8 tygodni). W fazie ostrej dominują wysoka gorączka (39-40°C lub wyższa) utrzymująca się co najmniej 5 dni, oporna na leki przeciwgorączkowe, zapalenie spojówek bez wydzieliny, zmiany w jamie ustnej (czerwone, spękane wargi, „truskawkowy język”), wysypka plamisto-grudkowa, obrzęk i zaczerwienienie dłoni i stóp oraz powiększenie węzłów chłonnych szyjnych (>1,5 cm). Faza podostra charakteryzuje się złuszczaniem skóry na opuszkach palców, bólem i zapaleniem dużych stawów, trombocytozą (>1 mln/μL) oraz ryzykiem powikłań sercowych, w tym tętniaków tętnic wieńcowych. Faza zdrowienia to stopniowe ustępowanie objawów, możliwe pojawienie się rowków Beau na paznokciach i normalizacja badań laboratoryjnych.
choroba Kawasakiego, choroba tętnic wieńcowych, echokardiografia, faza ostra, faza podostra, faza zdrowienia, immunoglobuliny dożylne, kwas acetylosalicylowy, limfadenopatia szyjna, nabyta choroba serca, niedomykalność zastawki mitralnej, niepełna postać choroby Kawasakiego, niewydolność serca, tętniak tętnicy wieńcowej, trombocytoza, truskawkowy język, wysięk osierdziowy, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenia rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie osierdzia, zapalenie spojówek, zapalenie wsierdzia, zawał mięśnia sercowego, złuszczanie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cilozek 50 mg
Cilozek (cylostazol) w dawce 100 mg jest stosowany w terapii, jednakże jego profil bezpieczeństwa wymaga szczególnej uwagi ze względu na częstość występowania działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane objawy to bóle głowy (>30% pacjentów), biegunka oraz nieprawidłowe stolce (>15%), zwykle o nasileniu od lekkiego do umiarkowanego, które mogą ustępować po redukcji dawki. Istotnym ryzykiem jest zwiększone ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów stosujących jednocześnie leki przeciwkrzepliwe oraz u chorych z cukrzycą, u których ryzyko krwawienia śródgałkowego jest podwyższone. U osób powyżej 70. roku życia częściej występują biegunka i kołatanie serca, co wymaga dostosowania schematu leczenia. Ponadto, współstosowanie cylostazolu z antagonistami kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn może nasilać działania wazodylatacyjne, prowadząc do kołatania serca i obrzęków obwodowych.
agranulocytoza, antagonista kanału wapniowego, bezsenność, biegunka, ból głowy, cylostazol, dławica piersiowa, dodatkowy skurcz komorowy, działanie wazodylatacyjne, granulocytopenia, hiperglikemia, kołatanie serca, kreatynina we krwi, krwawienie śródgałkowe, krwotok do oka, krwotok mózgowy, krwotok płucny, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwkrzepliwy, lek wazodylatacyjny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedowład, nieprawidłowy stolec, niestrawność, niewydolność nerek, nudności i wymioty, obrzęk obwodowy, omdlenie, pancytopenia, pochodna dihydropirydyny, pokrzywka, reakcja alergiczna, śródmiąższowe zapalenie płuc, szum uszny, tachykardia, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wybroczyna, zaburzenie rytmu serca, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba stilla u dorosłych – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba Stilla u dorosłych (AOSD) to rzadkie, zapalne schorzenie o zmiennym przebiegu klinicznym, klasyfikowanym na trzy fenotypy: samoograniczający się (54% pacjentów), nawracający oraz przewlekły. Wyróżnia się trzy podtypy kliniczne: klaster 1 z zapaleniem układowym i wysokim ryzykiem infekcji oraz śmiertelności (34,6%), klaster 2 obejmujący wyłącznie kobiety z zajęciem stawów i brakiem powikłań narządowych (21,3%) oraz klaster 3 charakteryzujący się niższym ryzykiem powikłań (44,1%). Czynniki prognostyczne obejmują m.in. wiek ≥50 lat (HR 6,78), hepatomegalię (HR 5,05), infekcje (HR 15,56) oraz zespół aktywacji makrofagów (MAS) (HR 26,82). Skala prognostyczna Pouchot może wspomagać identyfikację pacjentów z wysokim ryzykiem powikłań i potrzebą leczenia biologicznego, zwłaszcza przy wyniku ≥7, co sugeruje ryzyko MAS lub powikłań nerkowych (czułość 41,7%, swoistość 90%).
choroba Stilla u dorosłych, enzymy wątrobowe, gorączka o nieznanym pochodzeniu, hepatomegalia, hiperferrytynemia, markery ostrej fazy, neuropatia, piorunujące zapalenie wątroby, powikłania sercowo-płucne, przebieg jednofazowy, przewlekły przebieg choroby, schorzenie zapalne, trombocytopenia, trombocytoza, zaburzenia krzepnięcia krwi, zajęcie narządów, zajęcie narządów wewnętrznych, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie stawów proksymalnych, zespół aktywacji makrofagów, zespół hemofagocytarny, zespół niewydolności oddechowej, zwyrodnieniowe zapalenie stawów - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cefazolin TZF 1 g
Przedawkowanie cefazoliny, dostępnej w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji (1 g cefazoliny sodowej), może wywołać zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe objawy toksyczne. W miejscu iniekcji obserwuje się ból, zapalenie tkanek oraz zapalenie żyły. Objawy neurotoksyczne obejmują zawroty głowy, parestezje, pobudzenie OUN, mioklonie oraz bóle głowy, a szczególnie niebezpieczne są drgawki, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Przedawkowanie wpływa również na parametry laboratoryjne: podwyższenie kreatyniny i BUN wskazuje na upośledzenie funkcji nerek, wzrost enzymów wątrobowych i bilirubiny świadczy o uszkodzeniu wątroby, a zmiany hematologiczne (dodatni odczyn Coombsa, trombocytoza/trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia, wydłużony czas protrombinowy) sugerują ryzyko niedokrwistości hemolitycznej, zaburzeń hemostazy i reakcji nadwrażliwości.
azot mocznikowy, bilirubina, Cefazolin TZF, cefazolina sodowa, czas protrombinowy, dializa otrzewnowa, drgawki, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hemodializa, hemoperfuzja, kreatynina, lek przeciwdrgawkowy, leukopenia, mioklonia, neurotoksyczność, niedokrwistość hemolityczna, nieprawidłowe wyniki badań, odczyn Coombsa, parestezje, pobudzenie OUN, przedawkowanie cefalosporyn, przedawkowanie cefazoliny, roztwór do wstrzykiwań, trombocytopenia, trombocytoza, zapalenie tkanek, zapalenie żyły - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Chlorek strontu 89SrCl2 POLATOM 37,5 MBq/ml
Chlorek strontu 89SrCl2 POLATOM (37,5 MBq/ml roztwór do wstrzykiwań) posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed zastosowaniem. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki preparatu, ciążę (potwierdzoną lub podejrzewaną) oraz karmienie piersią. Względne przeciwwskazania dotyczą obniżonych parametrów morfologii krwi: hemoglobina < 90 g/l, leukocytoza < 3,5 x 10⁹/l oraz trombocytoza < 100 x 10⁹/l, ze względu na ryzyko mielotoksyczności. W wyjątkowych przypadkach można rozważyć podanie u pacjentów z leukocytopenią > 2,4 x 10⁹/l i trombocytopenią > 60 x 10⁹/l, pod warunkiem wykluczenia zespołu DIC.
chlorek strontu 89SrCl2, ciąża, GFR, hemoglobina, karmienie piersią, klirens kreatyniny, leukocytopenia, leukocytoza, mielotoksyczność, morfologia krwi, nadwrażliwość, niewydolność nerek, patologiczne złamanie kości, przerzuty do kręgosłupa, radiofarmaceutyk, radioterapia zewnętrzna, trombocytopenia, trombocytoza, ucisk rdzenia kręgowego, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zespół DIC, zespół przewlekłego rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daptomycin Accordpharma 500 mg
Daptomycyna, dostępna w dawkach 350 mg i 500 mg jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 2011 dorosłych pacjentów oraz 372 pacjentów pediatrycznych, z dawkami od 4 mg/kg mc. do 12 mg/kg mc. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (częstość ≥ 1/100 do < 1/10) obejmują zakażenia grzybicze, zakażenia dróg moczowych, niedokrwistość, zaburzenia psychiczne (niepokój, bezsenność), neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy), sercowo-naczyniowe (nadciśnienie, niedociśnienie), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), nieprawidłowe wyniki czynności wątroby (zwiększona aktywność AlAT, AspAT, ALP), wysypkę, świąd, ból kończyn oraz podwyższoną aktywność fosfokinazy kreatynowej (CPK). Profil działań niepożądanych jest porównywalny do produktów porównawczych stosowanych w badaniach klinicznych.
AGEP, aminotransferazy, anafilaksja, bezsenność, ból żołądkowo-jelitowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, czas protrombinowy, daptomycyna, dehydrogenaza mleczanowa, DRESS, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfokinaza kreatynowa, fungemia, hiperglikemia, INR, kandydoza, lek przeciwbakteryjny, leukocytoza, małopłytkowość, mioglobina, miopatia, nadciśnienie, nadkomorowa tachykardia, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedokrwistość, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja na infuzję, skurcz dodatkowy, tachykardia, trombocytoza, wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa, zakażenie Clostridioides difficile, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zapalenie języka, zapalenie mięśni, zapalenie pochwy, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biotum 2 g
Produkt leczniczy Biotum zawiera ceftazydym w postaci pięciowodzianu buforowanego węglanem sodu, dostępny w dawkach 1 g i 2 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują eozynofilię i nadpłytkowość (często), zapalenie żył lub zakrzepowe zapalenie żył przy podawaniu dożylnym (często), biegunkę (często), przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfataza alkaliczna) oraz wysypkę grudkowo-plamistą lub pokrzywkową (często). Dodatkowo, u około 5% pacjentów może wystąpić fałszywie dodatni wynik testu Coombs’a, co może zaburzać próbę zgodności krwi. Należy zwrócić uwagę na ryzyko powikłań neurologicznych u pacjentów z niewydolnością nerek, w tym drżeń, mioklonii, drgawek, encefalopatii i śpiączki, szczególnie przy niewłaściwym dostosowaniu dawki ceftazydymu.
anafilaksja, biegunka, ceftazydym, Clostridioides difficile, drgawki, drżenie, encefalopatia, enzym wątrobowy, eozynofilia, kandydoza, leukopenia, mioklonia, nadpłytkowość, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pleśniawka jamy ustnej, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śpiączka, śródmiąższowe zapalenie nerek, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, wysypka grudkowo-plamista, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jelita grubego, zapalenie rzekomobłoniaste, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daptomycin Reddy 500 mg
Profil bezpieczeństwa daptomycyny został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących 2011 dorosłych pacjentów i zdrowych ochotników, z dawkami 4 mg/kg mc. (1221 osób) oraz 6 mg/kg mc. (460 osób), a także w populacji pediatrycznej (372 pacjentów) z dawkami do 12 mg/kg mc. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane o częstości ≥ 1/100 do < 1/10 obejmują zakażenia grzybicze, zakażenia dróg moczowych, niedokrwistość, niepokój, bezsenność, zawroty głowy, ból głowy, nadciśnienie i niedociśnienie tętnicze, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból, nudności, wymioty, zaparcia, biegunka), nieprawidłowe wyniki czynności wątroby (zwiększona aktywność AlAT, AspAT, ALP), wysypkę, świąd, ból kończyn oraz podwyższoną aktywność fosfokinazy kreatynowej (CPK). Profil bezpieczeństwa jest porównywalny do leków porównawczych, a podanie daptomycyny w 2-minutowym wstrzyknięciu dożylnym nie różni się istotnie pod względem tolerancji od standardowej 30-minutowej infuzji.
AGEP, ból żołądkowo-jelitowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, czas protrombinowy, daptomycyna, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfokinaza kreatynowa, kandydoza, małopłytkowość, mioglobina, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nieprawidłowy wynik badania wątroby, obrzęk naczynioruchowy, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie Clostridioides difficile, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zapalenie mięśni, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Małopłytkowość – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Małopłytkowość (trombocytopenia) jest istotnym markerem prognostycznym w opiece nad pacjentami na oddziałach intensywnej terapii (OIT), niezależnie od innych wskaźników ciężkości choroby. Zarówno niski nadir liczby płytek, jak i ich znaczący spadek korelują z gorszymi wynikami leczenia, w tym wyższą śmiertelnością (HR=1,45; 95% CI: 1,36-1,56). Szczególnie w sepsie małopłytkowość wiąże się z wyższym ryzykiem ostrego uszkodzenia nerek (44,1% vs. 29,5%, P<0,01), dłuższym czasem stosowania leków wazopresyjnych (mediana 37 vs. 23 h, P<0,01) oraz wydłużonym pobytem na OIT (mediana 3,1 vs. 2,1 dni, P<0,01). Brak ustąpienia małopłytkowości jest silnie związany ze zwiększoną 28-dniową śmiertelnością (48,2% vs. 38,5%, P<0,01), co pozostaje istotne po korekcie o wiek, wynik APACHE III i protokół resuscytacji. U pacjentów geriatrycznych po operacjach małopłytkowość występuje u 18,2% i koreluje z ciężkością choroby, wyższą śmiertelnością oraz dłuższym pobytem w szpitalu. W pediatrii, trombokryt i liczba płytek są czułymi wskaźnikami prognostycznymi, przewyższającymi nawet skalę PRISM i CRP.
azot mocznikowy we krwi, całkowite przeżycie, choroba autoimmunologiczna, choroba naczyniowo-mózgowa, ciągła terapia nerkozastępcza, ciężka małopłytkowość, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, immunologiczna małopłytkowość, lek wazopresyjny, małopłytkowość, model Random Forest, nomogram prognostyczny, nowotwór złośliwy, oddział intensywnej terapii, ostre uszkodzenie nerek, pacjent geriatryczny, płytka krwi, saturacja tlenu, sepsa, skala PRISM, średnia objętość płytek, stratyfikacja ryzyka, trombocytoza, trombokryt, wskaźnik śmiertelności - Leksykon leków
Działania niepożądane – Losmina 80 mg/0,8 ml (8000 j.m.)
Losmina, zawierająca enoksaparynę sodową – heparynę drobnocząsteczkową, jest dostępna w formie roztworu do wstrzykiwań o dawkach od 2000 j.m./0,2 ml do 10 000 j.m./1 ml. Wskazania obejmują profilaktykę i leczenie zakrzepicy żył głębokich, niestabilną dławicę piersiową oraz zawał mięśnia sercowego. Dawkowanie różni się w zależności od wskazania: profilaktycznie stosuje się 4000 j.m. (40 mg) podskórnie raz dziennie, w leczeniu zakrzepicy 100 j.m./kg mc. co 12 godzin lub 150 j.m./kg mc. raz dziennie, a w świeżym zawale z uniesieniem ST podaje się bolus 3000 j.m. dożylnie, następnie 100 j.m./kg mc. co 12 godzin podskórnie. Bezpieczeństwo leku oceniano w badaniach klinicznych na ponad 15 000 pacjentach, gdzie najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwotoki, małopłytkowość i trombocytoza.
enoksaparyna sodowa, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwistość, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, uszkodzenie wątroby, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał serca bez załamka Q - Leksykon leków
Działania niepożądane – Enoxaparin sodium Ledraxen 4000 j.m.
Enoksaparyna sodowa (Ledraxen), będąca heparyną drobnocząsteczkową, wykazuje określony profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych na ponad 15 000 pacjentach z różnymi wskazaniami, w tym profilaktyką i leczeniem zakrzepicy żył głębokich oraz ostrych zespołów wieńcowych. Standardowe dawkowanie w profilaktyce wynosi 4000 j.m. (40 mg) podskórnie raz na dobę, natomiast w leczeniu zakrzepicy stosuje się 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin lub 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwotoki (duże krwawienia u ≤4,2% pacjentów chirurgicznych), małopłytkowość, trombocytoza oraz reakcje alergiczne. Krwotoki zaotrzewnowe i wewnątrzczaszkowe klasyfikowane są jako poważne, a ryzyko ich wystąpienia wzrasta przy organicznych zmianach predysponujących do krwawień, procedurach inwazyjnych oraz jednoczesnym stosowaniu leków zaburzających hemostazę.
dławica piersiowa, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwiak w kanale kręgowym, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwistość pokrwotoczna, osteoporoza, osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, podwyższone enzymy wątrobowe, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skórnych, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał serca bez załamka Q - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Anagrelide Accord 1 mg
Anagrelid jest wskazany u pacjentów z nadpłytkowością samoistną (NS) z grupy ryzyka, definiowanej przez wiek >60 lat, liczbę płytek >1000 x 10⁹/l lub wcześniejsze epizody zakrzepowo-krwotoczne. Lek stosuje się u chorych nietolerujących lub opornych na standardowe terapie (np. hydroksymocznik, interferon alfa). Anagrelid dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 0,5 mg i 1 mg, zawierających odpowiednio 60,9 mg i 121,9 mg laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Przed rozpoczęciem leczenia konieczna jest ocena kliniczna, w tym badania hematologiczne i kardiologiczne, ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak tachykardia i efekty inotropowe.
anagrelid chlorowodorek jednowodny, badanie kardiologiczne, działanie niepożądane, efekt inotropowy, epizod zakrzepowo-krwotoczny, hydroksymocznik, incydent zakrzepowy, interferon alfa, krew obwodowa, nadpłytkowość samoistna, nietolerancja laktozy, oporność na leczenie, podwyższona liczba płytek krwi, powikłania zakrzepowo-krwotoczne, redukcja liczby płytek krwi, tachykardia, trombocytoza - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba stilla u dorosłych – Epidemiologia
Choroba Stilla u dorosłych (AOSD) to rzadkie, wielonarządowe schorzenie autozapalne o nieznanej etiologii, charakteryzujące się dwumodalnym rozkładem wieku zachorowania (15-25 lat oraz 36-46 lat) i nieznaczną przewagą zachorowań u kobiet. Zapadalność waha się od 0,16 do 0,62 przypadków na 100 000 osób rocznie, a chorobowość od 1 do 6,77 na 100 000, z regionalnymi różnicami (np. Polska: zapadalność 0,32/100 000, chorobowość 2,7/100 000). Przebieg kliniczny może być monocykliczny (30-54%), policykliczny (24-30%) lub przewlekły z dominującym zapaleniem stawów (36-40%). Czynniki ryzyka przewlekłego przebiegu to m.in. płeć żeńska, zapalenie stawów proksymalnych, trombocytoza i uzależnienie od kortykosteroidów, natomiast przebieg układowy wiąże się z wysoką gorączką i podwyższonymi markerami zapalnymi. Rokowanie jest generalnie dobre (5-letnia przeżywalność 92,4%, 10-letnia 86,9%), jednak starszy wiek zachorowania (≥50 lat), hepatomegalia, infekcje i zespół aktywacji makrofagów (MAS) znacząco zwiększają ryzyko zgonu.
amyloidoza AA, choroba autoimmunologiczna, choroba autozapalna, choroba erozyjna, choroba Stilla u dorosłych, choroba układu sercowo-naczyniowego, chorobowość, enzym wątrobowy, hepatomegalia, kryteria Yamaguchi, lek biologiczny, marker zapalny, przebieg monocykliczny, rozpowszechnienie choroby, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, trombocytoza, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapadalność, zapalenie opłucnej, zapalenie stawów proksymalnych, zapalenie wielostawowe, zespół aktywacji makrofagów - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diphereline SR 11,25 mg 11,25 mg
Diphereline SR 11,25 mg, zawierający tryptorelinę w postaci pamoinianu, jest stosowany głównie w terapii hormonozależnego raka gruczołu krokowego. Lek podaje się w formie zawiesiny o przedłużonym uwalnianiu do wstrzykiwań domięśniowych lub podskórnych. U pacjentów z zaawansowanym lub przerzutowym rakiem prostaty, zwłaszcza w starszym wieku i z chorobami współistniejącymi, działania niepożądane zgłasza ponad 90% chorych. Najczęściej obserwowane objawy wynikają z farmakologicznego mechanizmu działania tryptoreliny, podobnie jak w przypadku innych agonistów GnRH, i obejmują uderzenia gorąca oraz spadek libido. Większość działań niepożądanych jest związana ze zmianą stężenia testosteronu, a ich częstość występowania klasyfikuje się od bardzo częstych (≥ 1/10) do rzadkich (≥ 1/10 000 do < 1/1000). Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje immuno-alergiczne, które mogą prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego, oraz na odczyny w miejscu podania, występujące u mniej niż 5% pacjentów.
agonista GnRH, arytmia, hormonozależny rak gruczołu krokowego, kastracja biochemiczna, kastracja chirurgiczna, kołatanie serca, leczenie przeciwwstrząsowe, nagła śmierć sercowa, odczyn w miejscu wstrzyknięcia, odstęp QT, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja immuno-alergiczna, spadek libido, szum w uszach, trombocytoza, tryptorelina pamoinian, udar przysadki, uderzenie gorąca, upośledzenie widzenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie hormonalne, zaburzenie pracy serca, zaburzenie rytmu serca, zawiesina o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon substancji czynnych
Cylostazol – Działania niepożądane
Cylostazol, stosowany w leczeniu chromania przestankowego, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których najczęstsze to bóle głowy (>30% pacjentów) oraz biegunka i nieprawidłowe stolce (>15%). Ból głowy był jedynym działaniem prowadzącym do przerwania terapii u ≥3% pacjentów, natomiast kołatanie serca i biegunka powodowały odstawienie leku u około 1,1% chorych. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Do istotnych działań należą m.in. wybroczyny (często), niedokrwistość (niezbyt często), wydłużony czas krwawienia i trombocytoza (rzadko), a także poważne zaburzenia hematologiczne o nieznanej częstości, takie jak agranulocytoza, małopłytkowość, pancytopenia i niedokrwistość aplastyczna.
agranulocytoza, biegunka, bloker kanału wapniowego, ból głowy, chromanie przestankowe, cylostazol, częstomocz, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, dusznica bolesna, ekstrasystolia komorowa, granulocytopenia, hiperglikemia, kołatanie serca, krwiomocz, krwotok mózgowy, krwotok płucny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niestrawność, niewydolność nerek, pancytopenia, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wybroczyna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tazocin 4 g + 0,5 g
Lek Tazocin, zawierający piperacylinę z tazobaktamem, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstszą jest biegunka występująca u ≥ 10% pacjentów. Do poważnych, choć rzadkich działań należą rzekomobłoniaste zapalenie jelit (częstość 1-10/10 000), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella) oraz zespół Stevensa-Johnsona. Występują również zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza, a także pancytopenia i niedokrwistość hemolityczna o nieznanej częstości. U pacjentów z mukowiscydozą obserwuje się zwiększoną częstość gorączki i wysypki. Antybiotyk może wywoływać encefalopatię i napady drgawek, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Profil działań niepożądanych obejmuje także reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne o nieznanej częstości, które mogą zagrażać życiu.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, bezsenność, biegunka, ból głowy, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, kandydoza, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Coombsa, osutka krostkowa uogólniona ostra, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, piperacylina z tazobaktamem, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwienie jelit – Etiologia i przyczyny
Niedokrwienie jelitowe to stan kliniczny charakteryzujący się ograniczeniem lub całkowitym zatrzymaniem przepływu krwi przez naczynia zaopatrujące jelita, co prowadzi do uszkodzenia tkanki jelitowej, a w skrajnych przypadkach do martwicy i perforacji. Redukcja przepływu krwi o co najmniej 75% utrzymująca się ponad 12 godzin jest krytyczna dla rozwoju niedokrwienia. Etiologia obejmuje zator tętniczy (40-50% przypadków ostrego niedokrwienia krezkowego, najczęściej tętnicy krezkowej górnej), zakrzepicę tętniczą (15-25%), niezatykające niedokrwienie krezkowe (NOMI, 20-30%) oraz zakrzepicę żylną krezkową (5-15%). Migotanie przedsionków jest głównym czynnikiem ryzyka zatorów tętniczych, odpowiadając za około 50% zatorów tętnicy krezkowej. Przewlekłe niedokrwienie krezkowe w 95% przypadków wynika z miażdżycy naczyń, a czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 50 lat, palenie tytoniu, cukrzycę, nadciśnienie tętnicze i hiperlipidemię. NOMI występuje u pacjentów w stanie krytycznym z niskim rzutu serca lub stosujących leki wazokonstrykcyjne, natomiast zakrzepica żylna krezkowa wiąże się z zaburzeniami krzepnięcia, nowotworami i marskością wątroby.
blaszka miażdżycowa, choroba naczyń obwodowych, choroba wieńcowa, choroba zapalna, czerwienica prawdziwa, dysplazja włóknisto-mięśniowa, guzkowe zapalenie tętnic, hipercholesterolemia, kardiomiopatia, martwica jelit, miażdżyca naczyń, migotanie przedsionków, mutacja czynnika V Leiden, nadkrzepliwość, niedokrwienie jelit, niedokrwienie jelitowe, niedokrwienie okrężnicy, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedomykalność zastawki aortalnej, ostre niedokrwienie krezkowe, perforacja jelit, przepływ krwi, przepuklina, przewlekłe niedokrwienie krezkowe, rozwarstwienie aorty, skręt jelit, skrzeplina przyścienna, stan nadkrzepliwości, tętniak aorty, toczeń, triada Virchowa, trombocytoza, uszkodzenie śródbłonka, wada zastawkowa serca, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna krezkowa, zapalenie naczyń, zapalenie tętnic, zapalenie tętnic Takayasu, zapalenie wsierdzia, zator septyczny, zator tętnicy krezkowej, zator tętniczy, zawał mięśnia sercowego, zespół przedziału brzusznego, zwężenie tętnicy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fraxiparine 2850 j.m. a.Xa/0,3 ml
Fraxiparine (nadroparyna wapniowa) jest lekiem przeciwzakrzepowym, którego najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia o różnej lokalizacji, występujące bardzo często (≥1/10), w tym poważne krwiaki rdzeniowe. Rzadko (≥1/10,000 do <1/1000) może powodować małopłytkowość, w tym heparynowo-zależną, oraz trombocytozę, co wymaga monitorowania liczby płytek krwi. Bardzo rzadko (<1/10,000) obserwuje się eozynofilię, reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, reakcje skórne, reakcje rzekomo-anafilaktyczne), przemijającą hiperkaliemię związaną z hamowaniem wydzielania aldosteronu, priapizm oraz martwicę skóry w miejscu wstrzyknięcia. Często (≥1/100 do <1/10) występuje przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz, a bardzo często (≥1/10) małe krwiaki i reakcje miejscowe w miejscu podania.
aminotransferaza, ból głowy, eozynofilia, hiperkaliemia, krwiak, krwiak rdzeniowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, martwica skóry, mechanizm działania, migrena, nadroparyna wapniowa, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tkanki miękkiej, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, priapizm, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rumień, świąd, trombocytoza, układ krzepnięcia, wysypka, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej, zwapnienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diphereline SR 3,75 3,75 mg
Diphereline SR 3,75 zawiera 3,75 mg tryptoreliny octanu i jest stosowany głównie u pacjentów z miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem gruczołu krokowego zależnym od hormonów. Lek podawany jest w formie zawiesiny o przedłużonym uwalnianiu do wstrzykiwań. Działania niepożądane występują u ponad 90% pacjentów, co utrudnia jednoznaczne przypisanie ich do leku, zwłaszcza że pacjenci są często w starszym wieku i mają choroby współistniejące. Najczęstsze objawy to uderzenia gorąca i spadek libido, będące efektem farmakologicznym obniżenia stężenia testosteronu, podobne do efektów kastracji chirurgicznej lub innych agonistów GnRH. Rzadziej obserwuje się reakcje immuno-alergiczne oraz odczyny w miejscu podania (występujące u <5% pacjentów).
agonista GnRH, aminotransferaza alaninowa, atrofia jąder, brak wytrysku, dna moczanowa, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, gruczolak przysadki, hiperlipidemia, jadłowstręt, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, rak gruczołu krokowego zależny od hormonów, reakcja anafilaktyczna, szum w uszach, trombocytoza, tryptorelin octan, udar przysadki, uderzenia gorąca, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia wytrysku, zapalenie kości i stawów, zawiesina o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół poems – Objawy
Zespół POEMS to rzadkie paranowotworowe schorzenie związane z klonalną proliferacją komórek plazmatycznych, charakteryzujące się polineuropatią obwodową (obowiązkowe kryterium), obecnością białka monoklonalnego (zwykle łańcuch lekkiego lambda), organomegalią, endokrynopatią oraz zmianami skórnymi. Polineuropatia ma charakter symetryczny, dystalny, z dominującym osłabieniem poniżej kostek i w mięśniach wewnętrznych dłoni, co odróżnia ją od CIDP. Organomegalia dotyczy około 50% pacjentów i obejmuje hepatomegalię, splenomegalię oraz limfadenopatię. Endokrynopatie występują u 84% chorych, najczęściej hipogonadyzm, niedoczynność tarczycy, cukrzyca i niewydolność nadnerczy. Zmiany skórne, obecne u 70-100% pacjentów, obejmują hiperpigmentację (46-93%), naczyniaki, akrocyjanozę (19%), hipertrichozę (26-74%), stwardnienie skóry (5-43%) oraz palce pałeczkowate (5-49%). Dodatkowo często występują objawy PEST: papilledema (≥33%), przewodnienie pozanaczyniowe (obrzęki, wysięki opłucnowe 3-43%, wodobrzusze 7-54%, wysięk osierdziowy 1-64%), osteosklerotyczne zmiany kostne oraz trombocytoza i erytrocytoza. Podwyższony VEGF odgrywa kluczową rolę w patogenezie choroby.
akrocyjanoza, białko monoklonalne, CIDP, DLCO, dysautonomia, endokrynopatia, erytrocytoza, ginekomastia, hepatomegalia, hiperpigmentacja, hipertrichoza, hipogonadyzm, kserostomia, leukonychia, limfadenopatia, naczyniak, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nadciśnienie płucne, nerw czuciowy, neuropatia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, organomegalia, policytemia, polineuropatia, polineuropatia obwodowa, przewlekła zapalna demielinizacyjna polineuropatia, splenomegalia, trombocytoza, VEGF, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zdolność dyfuzyjna płuc, zespół POEMS, zmiana osteosklerotyczna, zmiana skórna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Meronem 500 mg
Meronem (meropenem) to antybiotyk z grupy karbapenemów, dostępny w dawkach 500 mg i 1 g do podawania dożylnego. Analiza danych klinicznych obejmująca 4872 pacjentów wykazała, że najczęstsze działania niepożądane to biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). W badaniach laboratoryjnych najczęściej obserwowano trombocytozę (1,6%) oraz wzrost aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Rzadziej występowały poważne reakcje alergiczne, takie jak anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy, a także ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka). Wśród zaburzeń hematologicznych odnotowano agranulocytozę, niedokrwistość hemolityczną i trombocytopenię, które mogą wymagać przerwania terapii. U pacjentów leczonych meropenemem wskazane jest monitorowanie parametrów wątrobowych i nerkowych oraz obserwacja pod kątem zapalenia jelita związanego z antybiotykoterapią.
agranulocytoza, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, Clostridioides difficile, drgawki, enzymy wątrobowe, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, karbapenem, leukopenia, majaczenie, meropenem, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, uszkodzenie hepatocytów, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie okrężnicy, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ceftazidime Kabi 2000 mg
Ceftazidime Kabi, cefalosporyna III generacji, dostępna jako proszek do roztworu do wstrzykiwań/infuzji, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych typowym dla tej grupy antybiotyków. Najczęściej obserwowane działania obejmują eozynofilię, trombocytozę, zapalenie żył przy podaniu dożylnym, biegunkę, przemijające podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfataza zasadowa), wysypki skórne oraz dodatni wynik testu Coombs’a (około 5% pacjentów). Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z danymi pochodzącymi zarówno z badań klinicznych, jak i obserwacji po wprowadzeniu leku do obrotu. Szczególną uwagę należy zwrócić na powikłania neurologiczne (drżenia, mioklonie, drgawki, encefalopatia, śpiączka), które występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek, podkreślając konieczność monitorowania funkcji nerek i dostosowania dawki.
agranulocytoza, AlAT, anafilaksja, AspAT, biegunka, cefalosporyna trzeciej generacji, ceftazydym, Clostridium difficile, drgawka, drżenie, encefalopatia, enzym wątrobowy, eozynofilia, fosfataza zasadowa, GGTP, kandydoza, LDH, leukopenia, limfocytoza, mioklonia, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, pleśniawka jamy ustnej, pokrzywka, powikłanie neurologiczne, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, śpiączka, śródmiąższowe zapalenie nerek, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, wysypka grudkowo-plamista, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jelita grubego, zapalenie pochwy, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clexane 8000 j.m. (80 mg)/0,8 ml
Enoksaparyna sodowa, substancja czynna leku Clexane, była badana u ponad 15 000 pacjentów w różnych wskazaniach klinicznych, wykazując profil bezpieczeństwa zgodny z oczekiwaniami. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są powikłania krwotoczne, występujące u maksymalnie 4,2% pacjentów, zwłaszcza po zabiegach chirurgicznych, z kryteriami ciężkości obejmującymi spadek hemoglobiny ≥2 g/dl lub konieczność przetoczenia ≥2 jednostek krwi. Obserwowano również małopłytkowość, trombocytozę oraz rzadkie przypadki małopłytkowości immunoalergicznej z zakrzepicą, mogącej prowadzić do zawału narządu lub niedokrwienia kończyny. Profil bezpieczeństwa u pacjentów z aktywną chorobą nowotworową leczonych przewlekle na zakrzepicę żył głębokich i zatorowość płucną nie różni się od standardowego leczenia. Wśród innych działań niepożądanych często występują reakcje alergiczne, bóle głowy, a także bardzo częste jest przejściowe zwiększenie aktywności aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy.
aminotransferaza, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, Clexane, enoksaparyna sodowa, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwiak w kanale kręgowym, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwistość pokrwotoczna, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyna podskórna, zaburzenie hemostazy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Enoxaparin sodium LEK-AM 4 000 j.m. (40 mg)/0,4 ml
Enoksaparyna sodowa była badana u ponad 15 000 pacjentów w różnych wskazaniach, takich jak profilaktyka i leczenie zakrzepicy żył głębokich, niestabilna dławica piersiowa oraz zawał mięśnia sercowego. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwotoki (występujące u ≤4,2% pacjentów chirurgicznych), małopłytkowość oraz trombocytoza. Krwotoki klasyfikowano jako poważne, jeśli powodowały istotne zdarzenia kliniczne, spadek hemoglobiny ≥2 g/dl lub wymagały transfuzji ≥2 jednostek krwi. Szczególnie niebezpieczne są krwotoki zaotrzewnowe i wewnątrzczaszkowe. Ryzyko krwawień wzrasta przy organicznych zmianach powodujących krwawienie, procedurach inwazyjnych oraz jednoczesnym stosowaniu leków zaburzających hemostazę. Małopłytkowość immunoalergiczna z zakrzepicą może prowadzić do zawału narządu lub niedokrwienia kończyny. Enoksaparyna może także wywoływać miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym krwiaki, ból, obrzęk, stan zapalny, a rzadziej martwicę skóry i guzki zapalne.
aminotransferazy, dysfagia, enoksaparyna sodowa, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hemostaza, hiperkaliemia, krwiak kanału kręgowego, krwiak okołordzeniowy, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwistość pokrwotoczna, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, powikłanie krwotoczne, poziom hemoglobiny, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, uszkodzenie wątroby, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fraxiparine 9500 j.m. a.Xa/ml
Fraxiparine (nadroparyna wapniowa), jako heparyna drobnocząsteczkowa, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, z których najistotniejsze są krwawienia o różnej lokalizacji, występujące bardzo często (≥1/10). Szczególnie niebezpieczne są krwiaki rdzeniowe, mogące prowadzić do trwałych powikłań neurologicznych, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Rzadkie, ale klinicznie istotne powikłania obejmują małopłytkowość indukowaną heparyną (HIT), trombocytozę oraz przemijającą eozynofilię. Reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i reakcje rzekomo-anafilaktyczne, występują bardzo rzadko (<1/10 000) i mogą wymagać natychmiastowego przerwania terapii. Często obserwuje się także przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz (≥1/100 do <1/10), co wymaga monitorowania funkcji wątroby, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby.
aminotransferazy, ból głowy, cukrzyca, eozynofilia, epizod krwotoczny, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, kaskada krzepnięcia, krwiak rdzeniowy, małopłytkowość, małopłytkowość indukowana heparyną, martwica skóry, migrena, nadroparyna wapniowa, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, priapizm, przewlekła niewydolność nerek, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rumień, świąd, trombocytoza, wysypka, zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej, zwapnienie tkanek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin/Tazobactam Kabi 2 g + 0,25 g 2 g + 0,25 g
Produkt leczniczy Piperacillin/Tazobactam Kabi, będący połączeniem piperacyliny (antybiotyk beta-laktamowy) z inhibitorem beta-laktamaz tazobaktamem, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwowaną reakcją jest biegunka, występująca u ≥ 1/10 pacjentów. Do poważnych powikłań należą rzekomobłoniaste zapalenie jelit (1-10/10 000), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz zespół Stevensa-Johnsona, których częstość jest rzadka lub nieznana. Wśród zaburzeń hematologicznych odnotowuje się małopłytkowość, leukopenię, agranulocytozę oraz pancytopenię (częstość nieznana), a także niedokrwistość hemolityczną. Reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, mogą mieć przebieg zagrażający życiu. U pacjentów z mukowiscydozą obserwuje się zwiększoną częstość gorączki i wysypki. Ponadto, lek może indukować encefalopatię i napady drgawek, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka, Clostridioides difficile, czas częściowej tromboplastyny, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, inhibitor beta-laktamaz, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Combsa, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, plamica, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowo-plamkowa, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Biofazolin 1 g
Przedawkowanie cefazoliny stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie dochodzi do kumulacji leku z powodu zaburzonego wydalania. Objawy przedawkowania obejmują spektrum od łagodnych do ciężkich zaburzeń neurologicznych, takich jak ból głowy, zawroty głowy, parestezje, senność, a w ciężkich przypadkach drgawki. Biochemicznie obserwuje się podwyższenie parametrów nerkowych (kreatynina, BUN), wątrobowych (enzymy wątrobowe, bilirubina) oraz hematologicznych (trombocytoza, eozynofilia, leukopenia). Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia krzepnięcia, w tym wydłużenie czasu protrombinowego, oraz fałszywie dodatni test Coombsa. Cefazolina w dawce 1 g zawiera 52,8 mg sodu, co jest istotne u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi i nadciśnieniem tętniczym.
aminotransferaza, azot mocznikowy we krwi, badanie immunohematologiczne, bilirubina, cefazolina, choroba sercowo-naczyniowa, czas protrombinowy, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hemodializa, hemoperfuzja, kreatynina, leczenie objawowe, lek przeciwdrgawkowy, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, test Coombsa, trombocytoza - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba stilla u dorosłych – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Stilla u dorosłych (AOSD) to rzadkie, autoimmunologiczne schorzenie zapalne, którego diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych chorób zakaźnych, nowotworowych i reumatycznych. Najczęściej stosowanymi kryteriami diagnostycznymi są kryteria Yamaguchi (czułość 93,5%, specyficzność 98,5%) oraz Fautrela, które uwzględniają objawy kliniczne takie jak gorączka ≥39°C utrzymująca się co najmniej tydzień, bóle stawów trwające minimum 2 tygodnie, nieswędzącą wysypkę łososiową oraz leukocytozę ≥10 000/μl z ≥80% granulocytów. W badaniach laboratoryjnych charakterystyczne są podwyższone parametry zapalne: OB >50 mm/h, CRP >2,0 mg/dl, podwyższony fibrynogen, leukocytoza z neutrofilią, trombocytoza oraz niedokrwistość. Kluczowym markerem jest hiperferrytynemia (>1000 ng/ml, często >5000 ng/ml) z obniżonym poziomem glikozylowanej ferrytyny (≤20%), co zwiększa specyficzność diagnostyczną do 89%. Dodatkowo, podwyższony poziom IL-18 może wskazywać na aktywność choroby, choć jego oznaczanie nie jest powszechnie dostępne.
aminotransferaza, białaczka, białko C-reaktywne, borelioza, chłoniak, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, choroba infekcyjna, choroba Stilla u dorosłych, czynnik reumatoidalny, dehydrogenaza mleczanowa, fibrynogen, granulocyt, gruźlica, hepatomegalia, HIV, infekcyjne zapalenie wsierdzia, interleukina, kryteria Yamaguchi, leukocytoza, limfadenopatia, mononukleoza zakaźna, neutrofilia, niedokrwistość, nowotwór układu krwiotwórczego, odczyn Biernackiego, przeciwciało ANCA, przeciwciało anty-CCP, przeciwciało antyfosfolipidowe, przeciwciało przeciwjądrowe, reumatoidalne zapalenie stawów, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, splenomegalia, spondyloartropatia, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytoza, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie błony maziowej, zapalenie osierdzia, zapalenie wątroby, zespół aktywacji makrofagów, zespół hemofagocytarny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cilozek 100 mg
Cilozek, zawierający cylostazol w dawce 100 mg, jest stosowany w leczeniu chromania przestankowego, jednak jego profil bezpieczeństwa wymaga szczególnej uwagi. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są bóle głowy (≥30%), biegunka oraz nieprawidłowe stolce (każde ≥15%), z nasileniem objawów od łagodnego do umiarkowanego. Ból głowy stanowi najczęstszą przyczynę przerwania terapii (≥3%), a kołatanie serca i biegunka również mogą prowadzić do odstawienia leku (1,1%). Istotne jest ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą, gdzie może dojść do krwawienia śródgałkowego, a także podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami przeciwzakrzepowymi. U osób powyżej 70. roku życia zwiększa się częstość biegunek i kołatania serca, co wymaga ostrożności w populacji geriatrycznej.
agranulocytoza, antagonista kanału wapniowego, biegunka, ból głowy, chromanie przestankowe, cylostazol, dławica piersiowa, dodatkowy skurcz komorowy, granulocytopenia, hiperglikemia, kołatanie serca, krwawienie śródgałkowe, krwotok mózgowy, krwotok płucny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedowład, nieprawidłowy stolec, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, pancytopenia, pochodna dihydropirydyny, reakcja alergiczna, śródmiąższowe zapalenie płuc, szum uszny, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wybroczyna, zaburzenie rytmu serca, zapalenie spojówek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Crusia 40 mg/0,4 ml (4000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa, substancja czynna leku Crusia, jest heparyną drobnocząsteczkową stosowaną w profilaktyce i leczeniu chorób zakrzepowo-zatorowych, w tym zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). Profil bezpieczeństwa opiera się na badaniach klinicznych obejmujących ponad 15 000 pacjentów, w tym osoby po zabiegach ortopedycznych, z ostrymi schorzeniami, niestabilną dławicą piersiową oraz zawałem mięśnia sercowego. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są krwotoki (w tym poważne krwawienia zaotrzewnowe i wewnątrzczaszkowe), małopłytkowość immunoalergiczną z zakrzepicą oraz trombocytoza. Poważne krwotoki występowały u maksymalnie 4,2% pacjentów pooperacyjnych i definiowano je jako krwawienia powodujące spadek hemoglobiny o ≥ 2 g/dl lub wymagające przetoczenia ≥ 2 jednostek krwi. Czynniki ryzyka krwawień to zmiany organiczne, procedury inwazyjne oraz jednoczesne stosowanie leków zaburzających hemostazę.
aminotransferazy, choroba zakrzepowo-zatorowa, enoksaparyna sodowa, eozynofilia, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, łysienie, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, martwica tkanki, niedokrwienie kończyny, niedokrwistość pokrwotoczna, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, produkty krwiopochodne, reakcja anafilaktyczna, spadek hemoglobiny, trombocytoza, uniesienie odcinka ST, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, uszkodzenie wątroby, zaburzenie hemostazy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał serca bez załamka Q - Leksykon leków
Działania niepożądane – XABOPLAX 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku XABOPLAX, jest doustnym antykoagulantem o dobrze udokumentowanym profilu bezpieczeństwa, ocenianym w 13 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień różni się w zależności od wskazania: 6,8% w profilaktyce ŻChZZ po aloplastyce stawu biodrowego/kolanowego oraz 23% w leczeniu ZŻG i ZP. Ryzyko krwawień wzrasta u pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na hemostazę. Objawy krwawienia obejmują osłabienie, bladość, zawroty głowy, duszność, a w ciężkich przypadkach mogą prowadzić do zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych, niewydolności nerek z hipoperfuzji oraz nefropatii związanej z antykoagulantami.
aminotransferazy, antagonista witaminy K, antykoagulant, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hemostaza, hipoperfuzja nerek, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, menorrhagia, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zastój żółci, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Proxacin 250 250 mg
Cyprofloksacyna, substancja czynna leku Proxacin, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które klasyfikuje się według częstości występowania od bardzo częstych (≥1/100 do <1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Najczęściej obserwowane działania to nudności i biegunka. Istotne są również zaburzenia hematologiczne, takie jak eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, a także poważne stany zagrażające życiu, jak agranulocytoza, pancytopenia i hamowanie czynności szpiku kostnego. Wśród reakcji alergicznych mogą wystąpić obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny oraz zespół choroby posurowiczej. Dodatkowo, cyprofloksacyna może powodować zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hipoglikemia, śpiączka hipoglikemiczna), psychiczne (depresja, reakcje psychotyczne, mania), neurologiczne (drgawki, neuropatie obwodowe), a także poważne powikłania kardiologiczne, takie jak komorowe zaburzenia rytmu, torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT.
agranulocytoza, artropatia, biegunka, cyprofloksacyna, drgawki, dyzestezja, eozynofilia, fluorochinolon, hamowanie szpiku kostnego, hiperglikemia, hipoglikemia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, komorowe zaburzenia rytmu, krwiomocz, krystaluria, leukocytoza, leukopenia, martwica wątroby, miastenia, migrena, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadkażenie grzybicze, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, polineuropatia, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, reakcja psychotyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, śpiączka hipoglikemiczna, stan padaczkowy, tachykardia, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie ścięgna, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół choroby posurowiczej, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna