erytrocytoza
Erytrocytoza to stan hematologiczny charakteryzujący się zwiększoną liczbą erytrocytów (czerwonych krwinek) we krwi obwodowej powyżej normy. Prowadzi to do podwyższenia stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu. W praktyce klinicznej erytrocytoza definiowana jest jako wartość hematokrytu >51% u mężczyzn lub >48% u kobiet.
Wyróżnia się erytrocytozę pierwotną (np. czerwienica prawdziwa – polycythemia vera) oraz wtórną, która może być spowodowana fizjologiczną adaptacją do hipoksji (np. u osób mieszkających na dużych wysokościach), patologiami (np. przewlekłe choroby płuc, wrodzone wady serca, zespół bezdechu sennego) lub być wynikiem nieprawidłowej produkcji erytropoetyny (np. w przebiegu niektórych nowotworów nerek).
Diagnostyka erytrocytozy obejmuje określenie stężenia erytropoetyny w surowicy, badania genetyczne (np. mutacja JAK2 V617F), badania obrazowe jamy brzusznej oraz ocenę gazometrii krwi tętniczej. Właściwe różnicowanie przyczyn erytrocytozy ma kluczowe znaczenie dla wyboru odpowiedniej metody leczenia, które może obejmować upusty krwi, leczenie cytoredukcyjne lub terapię choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Erytrocytoza – Zapobieganie i profilaktyka
Erytrocytoza, w tym pierwotna postać jak czerwienica prawdziwa (PV), wymaga utrzymania hematokrytu poniżej 45% u mężczyzn i 42% u kobiet, co osiąga się poprzez regularne krwioupusty oraz stosowanie leków cytoredukcyjnych (np. hydroksymocznik, interferon) u pacjentów wysokiego ryzyka. Kluczowym elementem profilaktyki powikłań zakrzepowych jest także podawanie kwasu acetylosalicylowego w małych dawkach (40-100 mg/dobę), które redukuje ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych o około 60%. U pacjentów z historią zakrzepicy zaleca się bezterminową antykoagulację. W erytrocytozie wtórnej profilaktyka koncentruje się na leczeniu przyczyn podstawowych, unikaniu czynników nasilających niedotlenienie (np. wysokich wysokości, palenia tytoniu) oraz odpowiednim nawodnieniu i odstawieniu leków wywołujących erytrocytozę. Specjalne podejście wymaga ciąża, gdzie stosuje się krwioupusty, aspirynę oraz w wysokim ryzyku heparynę drobnocząsteczkową i interferon alfa.
antykoagulacja, bloker receptora angiotensyny, cukrzyca, czerwienica prawdziwa, erytrocytoza, erytrocytoza pierwotna, erytrocytoza potransplantacyjna, erytrocytoza wrodzona, erytrocytoza wtórna, hematokryt, heparyna drobnocząsteczkowa, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hydroksymocznik, inhibitor konwertazy angiotensyny, interferon, krwioupust, kwas acetylosalicylowy, lek cytoredukcyjny, leukocyt, morfologia krwi, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, niedotlenienie, powikłanie zakrzepowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rusfertyd, udar, zakrzep krwi, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół poems – Objawy
Zespół POEMS to rzadkie paranowotworowe schorzenie związane z klonalną proliferacją komórek plazmatycznych, charakteryzujące się polineuropatią obwodową (obowiązkowe kryterium), obecnością białka monoklonalnego (zwykle łańcuch lekkiego lambda), organomegalią, endokrynopatią oraz zmianami skórnymi. Polineuropatia ma charakter symetryczny, dystalny, z dominującym osłabieniem poniżej kostek i w mięśniach wewnętrznych dłoni, co odróżnia ją od CIDP. Organomegalia dotyczy około 50% pacjentów i obejmuje hepatomegalię, splenomegalię oraz limfadenopatię. Endokrynopatie występują u 84% chorych, najczęściej hipogonadyzm, niedoczynność tarczycy, cukrzyca i niewydolność nadnerczy. Zmiany skórne, obecne u 70-100% pacjentów, obejmują hiperpigmentację (46-93%), naczyniaki, akrocyjanozę (19%), hipertrichozę (26-74%), stwardnienie skóry (5-43%) oraz palce pałeczkowate (5-49%). Dodatkowo często występują objawy PEST: papilledema (≥33%), przewodnienie pozanaczyniowe (obrzęki, wysięki opłucnowe 3-43%, wodobrzusze 7-54%, wysięk osierdziowy 1-64%), osteosklerotyczne zmiany kostne oraz trombocytoza i erytrocytoza. Podwyższony VEGF odgrywa kluczową rolę w patogenezie choroby.
akrocyjanoza, białko monoklonalne, CIDP, DLCO, dysautonomia, endokrynopatia, erytrocytoza, ginekomastia, hepatomegalia, hiperpigmentacja, hipertrichoza, hipogonadyzm, kserostomia, leukonychia, limfadenopatia, naczyniak, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nadciśnienie płucne, nerw czuciowy, neuropatia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, organomegalia, policytemia, polineuropatia, polineuropatia obwodowa, przewlekła zapalna demielinizacyjna polineuropatia, splenomegalia, trombocytoza, VEGF, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zdolność dyfuzyjna płuc, zespół POEMS, zmiana osteosklerotyczna, zmiana skórna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bosutinib Stada 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bosutynibu wykazały, że lek nie wpływa istotnie na czynności oddechowe, jednak w badaniach na szczurach zaobserwowano zmniejszenie rozmiaru źrenic oraz zaburzenia chodu, z poziomem NOEL dla zaburzeń chodu przy ekspozycji około 11-krotnie (400 mg) i 8-krotnie (500 mg) wyższej niż kliniczna. Badania kardiologiczne na psach nie wykazały istotnych zmian w EKG, choć odnotowano opóźnione zwiększenie częstości rytmu serca przy ekspozycji 2-3-krotnie wyższej niż kliniczna. Toksyczność po podaniu wielokrotnym dotyczyła głównie układu pokarmowego oraz wątroby u szczurów, z objawami takimi jak zmiany w kale, spadek masy ciała i histopatologiczne zmiany w przewodzie pokarmowym oraz przerost hepatocytów. Poziomy ekspozycji bez działań niepożądanych były zbliżone do ekspozycji klinicznej po dawkach 400 mg i 500 mg (AUC niezwiązanej postaci leku).
błona naczyniowa oka, cytotoksyczność hepatocytarna, enzymy wątrobowe, erytrocytoza, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hiperplazja komórek kubkowych, nadżerki przewodu pokarmowego, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał fototoksyczny, przechodzenie przez łożysko, przerost hepatocytów, radioaktywność, resorpcja płodu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ pokarmowy, wydłużenie QTc, zaburzenia rytmu - Leksykon chorób i schorzeń
Erytrocytoza – Epidemiologia
Erytrocytoza, definiowana jako podwyższona liczba erytrocytów, występuje z częstością około 0,3% w populacji ogólnej, z wyższą częstością u kobiet powyżej 70 roku życia (około 1%) i stabilną u mężczyzn (około 0,3-0,5%). Pierwotna erytrocytoza (czerwienica prawdziwa) ma zapadalność 0,7-2,6 na 100 000 osób rocznie w USA, z różnicami geograficznymi (np. 44-57/100 000 w USA, 6,7/milion w Izraelu). Wtórna erytrocytoza jest częstsza, choć trudna do dokładnego oszacowania, z częstością niewyjaśnionej erytrocytozy na poziomie 35,1/100 000 w badaniu NHANES. Kryteria WHO z 2016 roku obniżyły progi diagnostyczne hemoglobiny do 165 g/L i hematokrytu do 49% u mężczyzn oraz 160 g/L i 48% u kobiet, co zwiększyło wykrywalność erytrocytozy, zwłaszcza u mężczyzn ambulatoryjnych (4,1%). Czynniki ryzyka obejmują niemodyfikowalne (wiek, płeć męska, rasa biała, pochodzenie europejskie) oraz modyfikowalne (palenie, otyłość, nadciśnienie, cukrzyca, hiperlipidemia). Erytrocytoza potransplantacyjna występuje u 8-15% biorców nerki, a terapia testosteronem zwiększa ryzyko erytrocytozy nawet o 315%, z częstością od 5% do 66% (hematokryt >0,50). Diagnostyka wymaga systematycznego podejścia, a wczesne skierowanie do hematologa jest wskazane u pacjentów z cechami czerwienicy prawdziwej lub idiopatycznej erytrocytozy.
cukrzyca typu 1, cytoredukcja, czerwienica prawdziwa, erytrocytoza, erytrocytoza idiopatyczna, erytrocytoza pierwotna, erytrocytoza potransplantacyjna, erytrocytoza wtórna, hematokryt, hematopoeza klonalna, hemoglobina, krwinka czerwona, lek przeciwzakrzepowy, leukocytoza, mutacja JAK2 V617F, obturacyjny bezdech senny, przeszczep nerki, ścieżka JAK/STAT, śmiertelność sercowo-naczyniowa, średnia objętość krwinki, terapia testosteronem, trombocytoza, upust krwi, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Gitelmana - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nerki – Objawy
Rak nerki (carcinoma renis, RCC) jest złośliwym nowotworem nabłonkowym nerek, stanowiącym jedno z dziesięciu najczęstszych nowotworów u dorosłych, z predylekcją do mężczyzn (2:1) i średnim wiekiem diagnozy około 64 lat. Wczesne stadia choroby są zazwyczaj bezobjawowe, a rozpoznanie często następuje przypadkowo podczas badań obrazowych. Klasyczna triada objawów (krwiomocz, ból w boku, wyczuwalny guz) występuje u mniej niż 15% pacjentów. Zaawansowane stadium może manifestować się objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak gorączka, nocne poty, obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, hiperkalcemia oraz objawami przerzutów do płuc, kości, mózgu czy wątroby. U 20-30% chorych obserwuje się zespoły paraneoplastyczne, w tym hiperkalcemię, erytrocytozę i zespół wyniszczenia nowotworowego.
ból okolicy lędźwiowej, dysfagia, erytrocytoza, hiperkalcemia, klasyfikacja TNM, krwiomocz, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, nowotwór złośliwy, policytemia, przerzuty do kości, przerzuty do mózgu, przerzuty do płuc, przerzuty do wątroby, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, rak nerki, rak nerkowokomórkowy, stopień złośliwości nowotworu, triada objawów, utrata apetytu, wyczuwalny guz, zespół paraneoplastyczny, zespół von Hippla-Lindaua, złamanie patologiczne, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół eisenmengera – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół Eisenmengera stanowi zaawansowane powikłanie nieleczonych wrodzonych wad serca, charakteryzujące się rozwojem nadciśnienia płucnego i odwróceniem kierunku przecieku z lewej na prawą stronę serca, co prowadzi do sinicy i przewlekłej hipoksemii. W przebiegu choroby dochodzi do przebudowy naczyń płucnych, wzrostu oporu naczyniowego oraz uszkodzenia wielonarządowego, obejmującego układy hematologiczny, kostny, nerkowy i neurologiczny. Diagnostyka i leczenie powinny być prowadzone w wyspecjalizowanych ośrodkach, z regularnymi kontrolami co najmniej raz w roku, a po hospitalizacji wizytą kontrolną w ciągu 2 tygodni, następnie co 3 miesiące. Leczenie farmakologiczne obejmuje stosowanie antagonistów receptorów endoteliny, inhibitorów fosfodiesterazy-5 (np. sildenafil), prostacyklin (np. iloprost), antybiotyków profilaktycznych, diuretyków oraz suplementacji żelaza. Terapia wazodilatacyjna poprawia hemodynamikę i jakość życia, jednak wymaga monitorowania parametrów takich jak ciśnienie tętnicze, częstość tętna i bilans płynów.
antykoagulant, bosentan, choroba pneumokokowa, deksmedetomidyna, digoksyna, diuretyk, dysfunkcja mięśnia sercowego, erytrocytoza, flebotomia, iloprost, inhibitor fosfodiesterazy 5, krwotok płucny, lek moczopędny, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze płucne, niedobór żelaza, niewydolność prawej komory, niewydolność prawokomorowa, prostacyklina, przebudowa naczyń płucnych, przeszczep serca i płuc, przetrwały przewód tętniczy, przewlekła hipoksemia, seleksypag, sildenafil, sinicza wada serca, terapia skojarzona, tlenoterapia, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, zaburzenia koncentracji, zapalenie wsierdzia, zespół Eisenmengera - Leksykon substancji czynnych
Bosutynib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bosutynibu wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności jest układ pokarmowy, z objawami takimi jak zmiany w kale, spadek masy ciała i zmniejszone spożycie pokarmu, obserwowanymi przy ekspozycjach porównywalnych do klinicznych dawek 400 mg i 500 mg (AUC niezwiązanej postaci leku). W badaniach farmakologii bezpieczeństwa nie stwierdzono wpływu na układ oddechowy, natomiast w OUN u szczurów zaobserwowano zmniejszenie rozmiaru źrenic oraz zaburzenia chodu, przy czym NOEL dla zaburzeń chodu wynosił około 11-krotności ekspozycji klinicznej po dawce 400 mg i 8-krotności po dawce 500 mg (Cmax niezwiązanej postaci leku). Badania kardiologiczne wykazały potencjalne ryzyko wydłużenia QTc in vitro, jednak w badaniach na psach nie zaobserwowano istotnych zmian w EKG przy ekspozycjach do 3-krotnie wyższych niż kliniczne dla dawki 400 mg i 2-krotnie wyższych dla dawki 500 mg, choć odnotowano opóźnione zwiększenie częstości rytmu serca. W badaniach dożylnych obserwowano przejściowy wzrost częstości rytmu serca i minimalne wydłużenie QTc (<10 ms) przy ekspozycjach 4-20-krotnie wyższych niż kliniczne.
błona naczyniowa oka, bosutynib, cytotoksyczność hepatocytarna, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, enzymy wątrobowe, erytrocytoza, genotoksyczność, hiperplazja komórek kubkowych, kanał hERG, ośrodkowy układ nerwowy, promieniowanie UV, przechodzenie przez łożysko, przerost hepatocytów, resorpcja płodu, toksyczność wątrobowa, toksyczność wielokrotnych dawek, układ pokarmowy, wydłużenie odstępu QTc, wydłużenie QTc, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie chodu - Leksykon chorób i schorzeń
Erytrocytoza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Erytrocytoza, definiowana jako podwyższony hematokryt i/lub poziom hemoglobiny, ma rokowanie silnie zależne od etiologii. Dziedziczne pierwotne formy erytrocytozy zwykle przebiegają łagodnie, natomiast czerwienica prawdziwa (PV) wymaga dożywotniego leczenia i wiąże się z ryzykiem powikłań zakrzepowych oraz skróconym przeżyciem. Mediana przeżycia u chorych na PV wynosi 13,5 roku przy standardowej terapii (aspiryna, hydroksymocznik), a u osób poniżej 60. roku życia nawet 24 lata. Do czynników niekorzystnych prognostycznie należą wiek >60 lat, historia zakrzepicy, leukocytoza, wysoka ekspresja mutacji JAK2, nieprawidłowy kariotyp oraz współistniejące czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Długoterminowe powikłania PV obejmują transformację blastyczną (5,5–18,7% w ciągu 15 lat) oraz progresję do mielofibrozy (6–14%).
cukrzyca, czerwienica prawdziwa, czerwone krwinki, erytrocytoza, erytrocytoza wtórna, flebotomia, hematokryt, hemochromatoza dziedziczna, hemoglobina, hiperlipidemia, kariotyp, kreatynina w surowicy, leukocytoza, lipoproteiny o wysokiej gęstości, mielofibroza, mutacja JAK2, nadciśnienie, ostra białaczka szpikowa, ryzyko sercowo-naczyniowe, udar, włóknienie szpiku, zakrzep krwi, zawał serca, zdarzenie zakrzepowe, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Erytrocytoza – Diagnostyka i diagnoza
Erytrocytoza definiowana jest jako podwyższenie hemoglobiny powyżej 18,5 g/dl u mężczyzn i 16,5 g/dl u kobiet oraz hematokrytu powyżej 52% u mężczyzn i 48% u kobiet. Diagnostyka wymaga rozróżnienia erytrocytozy względnej (zmniejszenie objętości osocza) od bezwzględnej (wzrost masy erytrocytów) oraz podziału na erytrocytozę pierwotną i wtórną. Kluczowe badania obejmują morfologię krwi, rozmaz, oznaczenie poziomu erytropoetyny (EPO) oraz badania genetyczne w kierunku mutacji JAK2 (V617F lub ekson 12), obecnych u 95-98% pacjentów z czerwienicą prawdziwą (polycythemia vera). Niski poziom EPO wskazuje na erytrocytozę pierwotną, natomiast prawidłowy lub podwyższony na wtórną. Diagnostyka rozszerzona obejmuje badanie szpiku, gazometrię krwi tętniczej, pomiar karboksyhemoglobiny oraz badania genetyczne w kierunku wrodzonych mutacji (EPOR, VHL, EGLN1, EPAS1, BPGM) i wariantów hemoglobiny o wysokim powinowactwie do tlenu.
badanie szpiku kostnego, biopsja szpiku kostnego, czerwienica prawdziwa, czerwona krwinka, erytrocytoza, erytrocytoza bezwzględna, erytrocytoza idiopatyczna, erytrocytoza pierwotna, erytrocytoza wrodzona, erytrocytoza wtórna, erytrocytoza względna, erytropoetyna, gazometria krwi tętniczej, hematokryt, hemoglobina, hipoksemia, hydroksymocznik, karboksyhemoglobina, leczenie cytoredukcyjne, morfologia krwi, mutacja genu JAK2, objętość osocza, policytemia, rozmaz krwi obwodowej, saturacja krwi tlenem, upust krwi - Leksykon chorób i schorzeń
Policytemia vera – Patofizjologia i mechanizm
Policytemia vera (PV) to przewlekła choroba mieloproliferacyjna charakteryzująca się niekontrolowanym namnażaniem komórek krwiotwórczych, prowadzącym do erytrocytozy, leukocytozy i trombocytozy (panmieloza). Kluczowym czynnikiem patogenetycznym jest mutacja somatyczna JAK2, najczęściej JAK2V617F (95-97% przypadków) lub rzadziej mutacje w eksonie 12, powodująca konstytutywną aktywację kinazy JAK2 i szlaku JAK-STAT. Ta aberracja sygnalizacyjna skutkuje niezależną od erytropoetyny proliferacją progenitorów erytrocytów, a także aktywacją szlaków MAP kinaz i PI3K/AKT, co zwiększa przeżycie i proliferację komórek hematopoetycznych. Dodatkowe mutacje w genach TET2, ASXL1, DNMT3A i innych wpływają na fenotyp choroby, ryzyko progresji do mielofibrozy lub ostrej białaczki oraz rokowanie. Powikłania zakrzepowe, wynikające z nadlepkości krwi, zaburzeń funkcji płytek i leukocytów oraz aktywacji śródbłonka, stanowią główną przyczynę chorobowości i śmiertelności u pacjentów z PV.
akrocyjanoza, aktywacja konstytutywna, choroba mieloproliferacyjna, cytokina zapalna, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik von Willebranda, erytrocytoza, erytromelalgia, erytropoetyna, ferroportyna, hepcydyna, homeostaza żelaza, inhibitor deacetylazy histonowej, inhibitor JAK, interferon, kinaza Janusowa, kinaza MAP, kinaza PI3K, komórka hematopoetyczna, komórka krwiotwórcza, komórka progenitorowa, leukocytoza, mielofibroza, mutacja JAK2V617F, mutacja somatyczna, nadkrzepliwość, nadlepkość krwi, neutrofilowa pułapka zewnątrzkomórkowa, niedobór żelaza, ostra białaczka szpikowa, panmieloza, płytka krwi, splenomegalia, śródbłonek naczyniowy, świąd wodny, szlak JAK-STAT, szpik kostny, trombomodulina, trombopoetyną, układ dopełniacza, zakrzepica, zwłóknienie szpiku - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa – Diagnostyka i diagnoza
Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa (SCD) jest ciężkim, dziedzicznym zaburzeniem hemoglobiny wynikającym z mutacji w genie beta-globiny, prowadzącym do produkcji hemoglobiny S. Wczesna diagnostyka, obejmująca badania przesiewowe noworodków (pobranie krwi z pięty i analiza obecności HbS), jest kluczowa dla zapobiegania powikłaniom. Diagnostyka potwierdzająca opiera się na elektroforezie hemoglobiny i wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC), które umożliwiają rozróżnienie homozygotycznej niedokrwistości sierpowatokrwinkowej (HbSS) od cechy sierpowatokrwinkowej (HbAS) oraz innych wariantów, takich jak hemoglobina SC czy beta-talasemia. Test rozpuszczalności hemoglobiny S (SCST) cechuje się wysoką czułością (98,9%) i swoistością (100%) u dorosłych, ale nie jest zalecany u noworodków ze względu na interferencję hemoglobiny płodowej (HbF). Diagnostyka prenatalna obejmuje biopsję kosmówki (8-12 tydzień ciąży) i amniocentezę (około 16 tygodnia), szczególnie u par z ryzykiem genetycznym. Morfologia krwi obwodowej wykazuje niedokrwistość i retikulocytozę, a rozmaz pozwala na wykrycie krwinek sierpowatych, choć nie jest wystarczający do pełnej diagnozy.
amniocenteza, badanie czynnościowe płuc, badanie przesiewowe noworodków, biopsja kosmówki, choroba sierpowatokrwinkowa, diagnostyka preimplantacyjna, elektroforeza hemoglobiny, erytrocytoza, hemoglobina S, konsultacja genetyczna, leukocytoza, mikroalbuminuria, morfologia krwi obwodowej, mutacja genu beta-globiny, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół klatki piersiowej, profilaktyka antybiotykowa, profilaktyka penicyliną, przełom naczyniowo-okluzyjny, przezczaszkowy doppler, reakcja łańcuchowa polimerazy, rozmaz krwi obwodowej, wysokosprawna chromatografia cieczowa - Leksykon chorób i schorzeń
Erytrocytoza – Objawy
Erytrocytoza charakteryzuje się podwyższoną liczbą erytrocytów, co skutkuje wzrostem hematokrytu i stężenia hemoglobiny, często przekraczającym 60-65% i 18,0 g/dl odpowiednio, co koreluje z nasileniem objawów. Wczesne symptomy są niespecyficzne i obejmują bóle głowy, zawroty, zmęczenie, zaczerwienienie skóry oraz nadciśnienie tętnicze. W miarę progresji dochodzi do zwiększenia lepkości krwi, co predysponuje do powikłań zakrzepowych (udar mózgu, zawał serca, zatorowość płucna) oraz objawów takich jak świąd wodny, erytromelalgia, splenomegalia, zaburzenia krwawienia i dna moczanowa. Czerwienica prawdziwa (PV) cechuje się specyficznymi symptomami, w tym pruritus aquagenic, erytromelalgią i ryzykiem transformacji do mielofibrozy (6-14% w 15 lat) oraz ostrej białaczki szpikowej (5,5-18,7% w 15 lat). Wtórna erytrocytoza wynika z przewlekłego niedotlenienia i manifestuje się objawami związanymi z chorobą podstawową, z mniejszym ryzykiem powikłań zakrzepowych i brakiem transformacji nowotworowej.
bezdech senny, czerwienica prawdziwa, dna moczanowa, erytrocytoza, erytrocytoza pierwotna, erytrocytoza wtórna, erytrocyty, erytromelalgia, erytropoetyna, flebotomia, hematokryt, hemoglobina, hydroksymocznik, methemoglobinemia, mielofibroza, mutacja JAK2, nadciśnienie tętnicze, ostra białaczka szpikowa, splenomegalia, świąd wodny, terapia cytoredukcyjna, udar mózgu, zakrzepica, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Erytrocytoza – Etiologia i przyczyny
Erytrocytoza to stan charakteryzujący się podwyższoną liczbą erytrocytów, co skutkuje wzrostem hematokrytu i/lub stężenia hemoglobiny. Wyróżnia się erytrocytozę względną, wynikającą z zmniejszenia objętości osocza (np. odwodnienie, diuretyki, otyłość, palenie tytoniu), oraz bezwzględną, dzieloną na pierwotną (np. czerwienica prawdziwa związana z mutacją JAK2 V617F w 95-98% przypadków, niskie stężenie erytropoetyny) i wtórną (zwiększona produkcja erytropoetyny w odpowiedzi na hipoksję lub niezależnie od niej). Erytrocytoza wtórna jest częstsza i może być spowodowana chorobami układu oddechowego (POChP, obturacyjny bezdech senny), sercowo-naczyniowego (wady serca, niewydolność), czynnikami środowiskowymi (wysokość, palenie), zaburzeniami hemoglobiny, chorobami nerek, nowotworami wydzielającymi erytropoetynę oraz lekami (androgeny, inhibitory SGLT2).
akromegalia, aktywacja konstytutywna, bezdech senny, czerwienica prawdziwa, erytrocyt, erytrocytoza, erytrocytoza bezwzględna, erytrocytoza idiopatyczna, erytrocytoza pierwotna, erytrocytoza wtórna, erytrocytoza względna, erytropoetyna, erytropoeza, hematokryt, hemoglobina, hemoglobinopatia, hemokoncentracja, hipoksja tkankowa, inhibitor SGLT2, methemoglobinemia, mutacja JAK2, naczyniakoblastoma, nadczynność tarczycy, nowotwór mieloproliferacyjny, pheochromocytoma, POChP, rak nerki, rak wątroby, receptor erytropoetyny, szpik kostny, wielotorbielowatość nerek, wodonercze, wrodzona wada serca, zapalenie płuc, zespół Cushinga, zespół hipowentylacji, zespół Pickwicka, zwężenie tętnicy nerkowej, zwłóknienie płuc