ekstrakcja wątrobowa
Ekstrakcja wątrobowa (ang. hepatic extraction) to miara efektywności, z jaką wątroba usuwa substancje z krwi podczas jednorazowego przejścia przez narząd. Jest wyrażana jako stosunek różnicy stężeń danej substancji we krwi wpływającej do wątroby (przez żyłę wrotną i tętnicę wątrobową) oraz wypływającej z niej (przez żyły wątrobowe), do stężenia we krwi wpływającej.
Wskaźnik ten ma kluczowe znaczenie w farmakologii i toksykologii, pozwalając ocenić zdolność wątroby do metabolizowania leków i innych związków. Leki o wysokiej ekstrakcji wątrobowej (>70%) są silnie metabolizowane podczas pierwszego przejścia przez wątrobę, co skutkuje zmniejszoną biodostępnością po podaniu doustnym. Natomiast substancje o niskiej ekstrakcji wątrobowej (<30%) w mniejszym stopniu podlegają efektowi pierwszego przejścia.
Ekstrakcja wątrobowa zależy od wielu czynników, w tym przepływu krwi przez wątrobę, aktywności enzymów wątrobowych oraz stopnia wiązania substancji z białkami osocza. Zaburzenia funkcji wątroby, jak marskość czy niewydolność wątroby, mogą istotnie wpływać na wartość tego parametru, co może wymagać modyfikacji dawkowania leków u pacjentów z chorobami wątroby.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Ropiwakaina, dostępna jako czysty S-(-)-enancjomer, charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością w tłuszczach oraz liniową farmakokinetyką, gdzie stężenie maksymalne (Cmax) jest proporcjonalne do dawki. Po podaniu zewnątrzoponowym wykazuje dwufazowe wchłanianie z okresem półtrwania 14 minut i 4 godziny u dorosłych, co wynika z powolnego wchłaniania i wpływa na dłuższy okres eliminacji w porównaniu do podania dożylnego. Parametry farmakokinetyczne po podaniu dożylnym obejmują klirens osoczowy 440 ml/min, klirens nerkowy 1 ml/min, objętość dystrybucji 47 litrów oraz końcowy okres półtrwania 1,8 godziny. Ropiwakaina wiąże się głównie z kwaśną α1-glikoproteiną osocza, z frakcją niezwiązaną około 6%, która odpowiada za aktywność farmakologiczną leku.
dwufazowe wchłanianie, działanie miejscowo znieczulające, ekstrakcja wątrobowa, eliminacja wątrobowa, enancjomer, farmakokinetyka liniowa, frakcja niezwiązana leku, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie zewnątrzoponowe, przestrzeń zewnątrzoponowa, ropiwakaina, rozpuszczalność w tłuszczach, stabilność enancjomeryczna, stężenie osoczowe, wychwyt wątrobowy, α1-glikoproteina -
Leksykon leków
Farmakokinetyka bupiwakainy charakteryzuje się zmiennym wchłanianiem zależnym od drogi podania, dawki oraz unaczynienia tkanki, co wpływa na stężenia osoczowe leku. Najwyższe stężenia (do 4 mg/L po 400 mg) obserwuje się przy blokadzie nerwów międzyżebrowych, natomiast najniższe po podaniu podskórnym w okolicy brzucha. U dzieci po zewnątrzoponowej blokadzie krzyżowej stężenia osiągają 1-1,5 mg/L po dawce 3 mg/kg. Wchłanianie z przestrzeni zewnątrzoponowej przebiega dwufazowo: faza szybka z okresem półtrwania około 7 minut oraz faza powolna z okresem półtrwania około 6 godzin, co wpływa na wydłużony pozorny okres półtrwania leku w tej formie podania. Objętość dystrybucji wynosi 73 L, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (96%), głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co ma znaczenie w stanach patologicznych, np. po operacjach, gdzie wzrost stężenia tego białka podnosi całkowite stężenie bupiwakainy w osoczu, nie zmieniając jednak poziomu frakcji wolnej, farmakologicznie aktywnej.
4-hydroksy-bupiwakaina, bariera łożyskowa, blokada krzyżowa, blokada nerwów międzyżebrowych, bupiwakaina, cytochrom P4503A4, ekstrakcja wątrobowa, farmakokinetyka bupiwakainy, hydroksylacja, klirens, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja wątrobowa, przestrzeń zewnątrzoponowa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Marcaine-Adrenaline 0,5% zawiera chlorowodorek bupiwakainy (5 mg/ml) oraz winian adrenaliny (5 µg/ml), co wpływa na farmakokinetykę bupiwakainy. Bupiwakaina charakteryzuje się pKa 8,2 oraz wysokim współczynnikiem podziału olej-woda (346), co determinuje jej rozpuszczalność i dystrybucję w tkankach. Obecność adrenaliny zmniejsza maksymalne stężenie bupiwakainy w osoczu, szczególnie przy znieczuleniu splotu ramiennego (do 50%) oraz zewnątrzoponowym (5-25%). Absorpcja bupiwakainy z przestrzeni zewnątrzoponowej jest całkowita i dwufazowa, z okresami półtrwania 7 minut i 6 godzin. Parametry dystrybucji obejmują klirens 0,58 l/min, objętość dystrybucji 73 l oraz okres półtrwania eliminacji 2,7 godziny. Bupiwakaina wiąże się w 96% z białkami osocza, głównie kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co wpływa na dostępność farmakologiczną leku.
4-hydroksy-bupiwakaina, aromatyczne uwodornienie, bariera łożyskowa, chlorowodorek bupiwakainy, CYP3A4, cytochrom P450, ekstrakcja wątrobowa, farmakokinetyka, farmakokinetyka bupiwakainy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pipecoloxylidide, unaczynienie, winian adrenaliny, współczynnik podziału olej/woda, znieczulenie splotu ramiennego, znieczulenie zewnątrzoponowe -
Leksykon leków
Bupiwakaina, jako lek miejscowo znieczulający, charakteryzuje się dwufazowym wchłanianiem z przestrzeni zewnątrzoponowej z całkowitą biodostępnością oraz okresami półtrwania wynoszącymi 7 minut (faza szybka) i 6 godzin (faza wolna). Po podaniu dożylnym wykazuje klirens 0,58 l/min, objętość dystrybucji 73 l oraz okres półtrwania eliminacyjnego 2,7 godziny. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (96%, głównie kwaśną alfa-1-glikoproteiną) wpływa na farmakokinetykę leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie bupiwakaina ulega aromatycznemu uwodornieniu do 4-hydroksy-bupiwakainy oraz N-dealkilacji do PPX, z udziałem izoenzymu CYP3A4. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z około 1% dawki wydalanej w postaci niezmienionej i 5% jako metabolit PPX w ciągu 24 godzin.
aktywność farmakologiczna, alfa-1-glikoproteina, aromatyczne uwodornienie, bariera łożyskowa, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, bupiwakaina, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, ekstrakcja wątrobowa, enzym wątrobowy, faza eliminacji, klirens, lek miejscowo znieczulający, metabolit bupiwakainy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja wątrobowa, populacja pediatryczna, przenikanie łożyskowe, przestrzeń zewnątrzoponowa, szlak eliminacji, wydalanie leku, znieczulenie zewnątrzoponowe -
Leksykon leków
Ropiwakaina chlorowodorek jest miejscowym środkiem znieczulającym, występującym jako czysty S-(-)-enancjomer o wysokiej rozpuszczalności w tłuszczach, bez racemizacji in vivo. Farmakokinetyka ropiwakainy cechuje się dwufazowym wchłanianiem po podaniu zewnątrzoponowym, z szybkim okresem półtrwania około 14 minut oraz wolnym trwającym około 4 godzin u dorosłych, co wpływa na dłuższy okres eliminacji w porównaniu do podania dożylnego. Stężenie leku w osoczu jest liniowo zależne od dawki i drogi podania, a także od unaczynienia miejsca iniekcji. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 47 litrów, a lek wiąże się głównie z kwaśną α1-glikoproteiną osocza, z frakcją wolną około 6%. Wzrost stężenia całkowitego ropiwakainy podczas ciągłej infuzji jest związany z podwyższonym poziomem α1-glikoproteiny pooperacyjnie.
ekstrakcja wątrobowa, enancjomer, farmakokinetyka liniowa, infuzja ciągła, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwaśna α1-glikoproteina, lek miejscowo znieczulający, metabolit, mięśnie pochyłe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przestrzeń zewnątrzoponowa, ropiwakaina, roztwór infuzyjny, stan stacjonarny, unaczynienie tkanek, znieczulenie krzyżowe
