dwufazowe wchłanianie
Dwufazowe wchłanianie to proces farmakokinetyczny, w którym substancja czynna leku jest absorbowana do krwiobiegu w dwóch wyraźnie oddzielonych etapach czasowych. Pierwszy etap charakteryzuje się szybkim wchłanianiem części dawki leku, co prowadzi do osiągnięcia wstępnego stężenia terapeutycznego w surowicy. Drugi etap obejmuje wolniejsze, przedłużone wchłanianie pozostałej części substancji czynnej.
Mechanizm ten jest szczególnie istotny w projektowaniu leków o zmodyfikowanym uwalnianiu, takich jak preparaty o przedłużonym działaniu. Dwufazowe wchłanianie może wynikać z właściwości fizykochemicznych samej substancji czynnej, specjalnej technologii formulacji leku (np. powlekanie tabletki różnymi warstwami), czy też ze specyfiki miejsca podania (np. różnice w pH czy perfuzji tkanek wzdłuż przewodu pokarmowego).
W praktyce klinicznej leki charakteryzujące się dwufazowym wchłanianiem pozwalają na uzyskanie szybkiego efektu terapeutycznego przy jednoczesnym wydłużeniu działania leku, co zmniejsza częstotliwość dawkowania i potencjalnie poprawia współpracę pacjenta. Profil farmakokinetyczny dwufazowego wchłaniania jest widoczny na wykresie zależności stężenia leku w surowicy od czasu jako charakterystyczna krzywa z dwoma maksimami lub jako krzywa z przedłużonym plateau po początkowym szybkim wzroście stężenia.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Bupiwakaina zawarta w preparacie Pankaine Spinal Heavy (5 mg/ml) charakteryzuje się pKa 8,2 oraz wysokim współczynnikiem podziału 346, co determinuje jej farmakokinetykę i dystrybucję po podaniu podpajęczynówkowym. Lek wykazuje dwufazowe wchłanianie z przestrzeni podpajęczynówkowej z okresami półtrwania odpowiednio 50 i 408 minut. Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu podpajęczynówkowym wynosi około 0,4 mg/l na 100 mg leku, co przy standardowej dawce 20 mg (4 ml) odpowiada stężeniu około 0,1 mg/l. Po podaniu dożylnym bupiwakaina wykazuje klirens 0,58 l/min, objętość dystrybucji 73 l oraz okres półtrwania 2,7 godziny, a jej eliminacja jest głównie zależna od metabolizmu wątrobowego (współczynnik wychwytu 0,38). W osoczu lek wiąże się w 96% z α1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na stężenie farmakologicznie aktywnej frakcji wolnej.
4-hydroksybupiwakaina, bariera łożyskowa, bupiwakaina chlorowodorek bezwodny, cytochrom P450 3A4, dwufazowe wchłanianie, hydroksylacja aromatyczna, klirens bupiwakainy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie podpajęczynówkowe, przestrzeń podpajęczynówkowa, schemat dawkowania, stała dysocjacji, wiązanie z białkami osocza, współczynnik podziału, znieczulenie regionalne, α1-kwaśna glikoproteina -
Leksykon leków
Ropiwakaina, dostępna jako czysty S-(-)-enancjomer, charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością w tłuszczach oraz liniową farmakokinetyką, gdzie stężenie maksymalne (Cmax) jest proporcjonalne do dawki. Po podaniu zewnątrzoponowym wykazuje dwufazowe wchłanianie z okresem półtrwania 14 minut i 4 godziny u dorosłych, co wynika z powolnego wchłaniania i wpływa na dłuższy okres eliminacji w porównaniu do podania dożylnego. Parametry farmakokinetyczne po podaniu dożylnym obejmują klirens osoczowy 440 ml/min, klirens nerkowy 1 ml/min, objętość dystrybucji 47 litrów oraz końcowy okres półtrwania 1,8 godziny. Ropiwakaina wiąże się głównie z kwaśną α1-glikoproteiną osocza, z frakcją niezwiązaną około 6%, która odpowiada za aktywność farmakologiczną leku.
dwufazowe wchłanianie, działanie miejscowo znieczulające, ekstrakcja wątrobowa, eliminacja wątrobowa, enancjomer, farmakokinetyka liniowa, frakcja niezwiązana leku, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie zewnątrzoponowe, przestrzeń zewnątrzoponowa, ropiwakaina, rozpuszczalność w tłuszczach, stabilność enancjomeryczna, stężenie osoczowe, wychwyt wątrobowy, α1-glikoproteina -
Leksykon leków
Bupiwakaina, substancja czynna Bupivacaini Noridem, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania, dawki, unaczynienia miejsca wstrzyknięcia oraz wieku pacjenta. Maksymalne stężenia osoczowe osiągane są podczas blokady nerwów międzyżebrowych (około 4 mg/L po dawce 400 mg), natomiast najniższe po podaniu podskórnym w okolicy brzucha. U dzieci, zwłaszcza po zewnątrzoponowej blokadzie krzyżowej, obserwuje się szybkie wchłanianie i stężenia 1–1,5 mg/L po dawce 3 mg/kg. Wchłanianie z przestrzeni zewnątrzoponowej przebiega dwufazowo z okresami półtrwania 7 minut (faza szybka) i 6 godzin (faza powolna), co wpływa na wydłużony pozorny okres półtrwania w porównaniu do podania dożylnego. Objętość dystrybucji wynosi 73 L, a bupiwakaina wiąże się z białkami osocza w 96%, głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co ma kliniczne znaczenie w okresie pooperacyjnym i u kobiet ciężarnych, gdzie stężenie całkowite może wzrastać, podczas gdy frakcja wolna pozostaje stabilna.
4-hydroksy-bupiwakaina, blokada nerwów międzyżebrowych, Bupivacaini Noridem, bupiwakaina, całkowity klirens, cytochrom P4503A4, dwufazowe wchłanianie, dystrybucja, eliminacja bupiwakainy, farmakokinetyka, klirens bupiwakainy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, pipecoloxylidide, przenikanie przez łożysko, przestrzeń zewnątrzoponowa, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie podskórne
