α1-glikoproteina

α1-glikoproteina, znana również jako orozomukoid (ORM) lub α1-kwaśna glikoproteina (AGP), jest białkiem ostrej fazy syntetyzowanym głównie w wątrobie. Należy do rodziny immunokalin i pełni istotną rolę w procesach zapalnych oraz odpowiedzi immunologicznej organizmu.

Białko to charakteryzuje się wysokim stopniem glikozylacji (około 45% masy stanowią węglowodany) oraz ujemnym ładunkiem w pH fizjologicznym. Prawidłowe stężenie α1-glikoproteiny w surowicy wynosi 0,5-1,2 g/l, jednak w warunkach patologicznych, takich jak ostre stany zapalne, urazy, zakażenia czy nowotwory, może wzrosnąć nawet 2-5 krotnie.

Z klinicznego punktu widzenia, α1-glikoproteina pełni funkcję transportera wielu leków zasadowych i neutralnych, wpływając na ich biodostępność i farmakokinetykę. Wykazuje również właściwości immunomodulujące, antyoksydacyjne oraz hamuje agregację płytek krwi. Monitorowanie jej stężenia może być pomocne w ocenie aktywności procesów zapalnych oraz skuteczności terapii przeciwzapalnej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ropivacaine Kabi 7,5 mg/ml

Ropiwakaina, dostępna jako czysty S-(-)-enancjomer, charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością w tłuszczach oraz liniową farmakokinetyką, gdzie stężenie maksymalne (Cmax) jest proporcjonalne do dawki. Po podaniu zewnątrzoponowym wykazuje dwufazowe wchłanianie z okresem półtrwania 14 minut i 4 godziny u dorosłych, co wynika z powolnego wchłaniania i wpływa na dłuższy okres eliminacji w porównaniu do podania dożylnego. Parametry farmakokinetyczne po podaniu dożylnym obejmują klirens osoczowy 440 ml/min, klirens nerkowy 1 ml/min, objętość dystrybucji 47 litrów oraz końcowy okres półtrwania 1,8 godziny. Ropiwakaina wiąże się głównie z kwaśną α1-glikoproteiną osocza, z frakcją niezwiązaną około 6%, która odpowiada za aktywność farmakologiczną leku.
dwufazowe wchłanianie, działanie miejscowo znieczulające, ekstrakcja wątrobowa, eliminacja wątrobowa, enancjomer, farmakokinetyka liniowa, frakcja niezwiązana leku, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie zewnątrzoponowe, przestrzeń zewnątrzoponowa, ropiwakaina, rozpuszczalność w tłuszczach, stabilność enancjomeryczna, stężenie osoczowe, wychwyt wątrobowy, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vesoligo 10 mg

Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Vesoligo w dawkach 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie terapeutycznym (5-40 mg), z wysoką dostępnością biologiczną około 90%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-8 godzinach (tmax), niezależnie od dawki, a okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie α1-glikoproteiną). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem metabolitów, w tym aktywnego 4R-hydroksysolifenacyny. Eliminacja następuje głównie przez nerki (70% dawki w moczu, 23% w kale), z około 11% wydalanej postaci niezmienionej. Farmakokinetyka nie jest modyfikowana przez posiłki, płeć ani rasę pacjenta.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, bursztynian solifenacyny, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dystrybucja w tkankach, ekspozycja na lek, eliminacja leku, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, metabolit czynny, metabolizm leku, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności wątroby, zależność liniowa, znakowanie radioizotopowe, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vesicare 10 mg 10 mg

Solifenacyna bursztynian, substancja czynna Vesicare 10 mg (odpowiadająca 7,5 mg solifenacyny), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 5-40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-8 godzinach (tmax), niezależnie od dawki, a okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie kwaśną α1-glikoproteiną) oraz dużą pozorną objętość dystrybucji (~600 l), co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem kilku metabolitów, z których jedynie 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% wydalane z moczem) oraz w mniejszym stopniu z kałem.
biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka solifenacyny, hemodializa, hydroksy-N-tlenek solifenacyny, hydroksysolifenacyna, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens układowy, krzywa stężenie-czas, liniowa zależność od dawki, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, solifenacyna znakowana radioizotopem, solifenacyny bursztynian, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pernazinum 100 mg

Perazyna wykazuje znaczną zmienność farmakokinetyczną, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 1-4 godziny po doustnym podaniu dawki 100 mg. Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (94-97%) oraz dużą objętością dystrybucji (20-30 L/kg), co świadczy o intensywnej dystrybucji tkankowej i zdolności przenikania przez barierę krew-mózg, łożyskową oraz do mleka matki. Biologiczny okres półtrwania perazyny wynosi od 8 do 16 godzin, co umożliwia dawkowanie 2-3 razy na dobę. Po wielokrotnym podawaniu dawki 500 mg stan stacjonarny osiągany jest po 7-8 dniach, natomiast główny metabolit demetyloperazyna stabilizuje się po 14 dniach, z terapeutycznym zakresem stężeń w surowicy wynoszącym 100-230 ng/ml.
3-hydroksyperazyna, albumina, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność perazyny, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja wątrobowa, demetyloperazyna, koniugacja z kwasem glukuronowym, krążenie wątrobowo-jelitowe, lipoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, N-tlenek perazyny, objętość dystrybucji, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, sulfotlenek perazyny, wiązanie z białkami osocza, α1-glikoproteina
Leksykon substancji czynnych
Perazyna – Właściwości farmakokinetyczne

Perazyna, pochodna fenotiazyny, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w zakresie 1-4 godzin. Dostępna jest w dawkach 25 mg, 50 mg, 100 mg i 200 mg, a jej biodostępność może być obniżona przez spożycie mleka, kawy, herbaty i soków owocowych. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-98%), głównie z α1-glikoproteiną, albuminą i lipoproteinami, oraz dużą objętością dystrybucji (20-30 L/kg), co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową i efektywne przenikanie przez barierę krew-mózg. W stanie stacjonarnym terapeutyczne stężenia perazyny mieszczą się w zakresie 100-230 ng/ml, osiągane po 7-8 dniach wielokrotnego podawania dawki 500 mg. Metabolit demetyloperazyna osiąga stan równowagi po około 14 dniach i charakteryzuje się wolniejszą eliminacją niż związek macierzysty.
3-hydroksyperazyna, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność perazyny, biologiczny okres półtrwania, dealkilacja, demetyloperazyna, dimaleinian perazyny, efekt farmakodynamiczny, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja, metabolizm wątrobowy, N-oksydacja, N-tlenek perazyny, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, perazyna, pochodna fenotiazyny, profil farmakokinetyczny, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan równowagi stężenia, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, substancja psychotropowa, sulfooksydacja, sulfotlenek perazyny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwość lipofilna, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ropivacaine Kabi 5 mg/ml

Ropiwakaina, dostępna jako czysty S-(-)-enancjomer, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z proporcjonalnym wzrostem stężenia maksymalnego (Cmax) do dawki. Po podaniu dożylnym u dorosłych, średni całkowity klirens osoczowy wynosi 440 ml/min, objętość dystrybucji 47 l, a okres półtrwania 1,8 godziny. Lek wiąże się głównie z kwaśną α1-glikoproteiną osocza, z około 6% frakcją niezwiązaną, farmakologicznie aktywną. Po podaniu zewnątrzoponowym wchłanianie jest dwufazowe (szybka faza ~14 min, wolna ~4 godziny), co wydłuża okres półtrwania eliminacji w porównaniu do podania dożylnego. Ropiwakaina przenika przez łożysko, z mniejszym wiązaniem białkowym u płodu, co skutkuje niższym całkowitym stężeniem w osoczu płodu. Metabolizm zachodzi głównie przez hydroksylowanie związków aromatycznych, a 86% dawki jest wydalane z moczem, głównie jako metabolity (np. 3-hydroksyropiwakaina). Zaburzenia czynności nerek mają minimalny wpływ na farmakokinetykę ropiwakainy, choć metabolit N-dezalkilowany (PPX) może się kumulować u pacjentów z niewydolnością nerek, jednak bez istotnych klinicznie skutków toksycznych.
3-hydroksyropiwakaina, 4-hydroksyropiwakaina, blokada krzyżowa, blokada nerwów obwodowych, centrum chiralności, ciągła infuzja, Cmax, dojrzałość metaboliczna, enancjomer, farmakokinetyka liniowa, frakcja niezwiązana, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, N-dezalkilowany metabolit, objętość dystrybucji, przenikanie przez łożysko, przestrzeń zewnątrzoponowa, racemizacja ropiwakainy, schyłkowa niewydolność nerek, technika ultrasonograficzna, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Submena 800 mcg

Fentanyl, substancja czynna w tabletkach podjęzykowych Submena, charakteryzuje się wysoką lipofilnością, co umożliwia szybkie wchłanianie przez błony śluzowe jamy ustnej, z biodostępnością bezwzględną wynoszącą 54%. Po podaniu dawek od 100 do 800 μg, maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) wahają się od 0,2 do 1,3 ng/ml, osiągając Tmax w zakresie 22,5 do 240 minut. Fentanyl wiąże się w 80-85% z białkami osocza, głównie α1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji wynosi 3-6 l/kg, co wskazuje na znaczną penetrację tkanek. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, z klirensem osoczowym około 0,5 l/h/kg. Eliminacja przebiega dwufazowo, z głównym okresem półtrwania około 7 godzin (zakres 3-12,5 h) i końcowym około 20 godzin (zakres 11,5-25 h).
absorpcja przez błony śluzowe, biodostępność bezwzględna, biorównoważność, Cmax, dwufazowy proces eliminacji, enzym CYP3A4, farmakokinetyka, fentanyl, klirens osoczowy, końcowy okres półtrwania, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie fentanylu w osoczu, stężenie maksymalne, tabletka podjęzykowa, Tmax, wiązanie z białkami osocza, właściwości lipofilne, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Asolfena 5 mg

Bursztynian solifenacyny, lek z grupy spazmolityków urologicznych (ATC: G04BD08), jest stosowany w terapii pęcherza nadreaktywnego. Działa jako kompetycyjny, swoisty antagonista receptorów muskarynowych, głównie podtypu M3, co prowadzi do zmniejszenia skurczów mięśnia wypieracza pęcherza. Skuteczność terapeutyczna została potwierdzona w badaniach klinicznych dla dawek 5 mg i 10 mg na dobę, z poprawą objawów już po pierwszym tygodniu leczenia i utrzymaniem efektu przez co najmniej 12 miesięcy. Po 12 tygodniach terapii u około 50% pacjentów z nietrzymaniem moczu epizody ustąpiły całkowicie, a u 35% częstość mikcji zmniejszyła się do wartości fizjologicznych (<8/dobę). Leczenie poprawia także jakość życia, redukując wpływ objawów na funkcjonowanie społeczne, emocjonalne i sen pacjentów.
4R-hydroksysolifenacyna, acetylocholina, antagonista receptora cholinergicznego, biodostępność, bursztynian solifenacyny, cytochrom P450 3A4, częstość mikcji, genotoksyczność, hemodializa, inhibitor kompetycyjny, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm wątrobowy, mięsień wypieracz, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pęcherz nadreaktywny, pole pod krzywą stężenia, potencjał rakotwórczy, receptor muskarynowy, receptor muskarynowy M3, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, włókno cholinergiczne, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Uronorm 10 mg

Bursztynian solifenacyny, substancja czynna preparatu Uronorm, wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z wysoką biodostępnością około 90% i Tmax wynoszącym 3-8 godzin, niezależnym od dawki. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~600 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%), głównie z kwaśną α1-glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem alternatywnych szlaków metabolicznych, co ma znaczenie kliniczne przy zaburzeniach czynności wątroby i stosowaniu inhibitorów CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie z moczem (70% aktywności promieniotwórczej po 26 dniach), z udziałem metabolitów, z których tylko 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie.
4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, biodostępność bezwzględna, bursztynian solifenacyny, Cmax, CYP3A4, farmakokinetyka solifenacyny, hemodializa, hipoproteinemia, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens solifenacyny, klirens układowy, liniowa farmakokinetyka, N-glukuronid, N-tlenek solifenacyny, objętość dystrybucji, T½, Tmax, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Submena 200 mcg

Fentanyl, ze względu na swoje silne właściwości lipofilne, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem przez błony śluzowe jamy ustnej, podczas gdy wchłanianie z przewodu pokarmowego jest wolniejsze i obarczone znacznym efektem pierwszego przejścia w wątrobie i jelitach. Produkt Submena w formie tabletki podjęzykowej zapewnia biodostępność bezwzględną na poziomie 54%, co jest istotnie wyższe niż po podaniu doustnym. Maksymalne stężenia fentanylu w osoczu (Cmax) po dawkach 100-800 μg wynoszą 0,2-1,3 ng/ml, osiągane w czasie od 22,5 do 240 minut (Tmax). Fentanyl wiąże się z białkami osocza w 80-85%, głównie z α1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji wynosi 3-6 l/kg, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, z których około 75% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 72 godzin, a 9% z kałem. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 0,5 l/h/kg.
białko osocza, biodostępność bezwzględna, biorównoważność, błona śluzowa jamy ustnej, Cmax, cytochrom P450, enzym CYP3A4, fentanyl, klirens osoczowy, końcowy okres półtrwania, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, profil farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, redystrybucja leku, stężenie fentanylu, stężenie leku w surowicy, tabletka podjęzykowa, Tmax, wchłanianie jelitowe, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solifurin 5 mg

Bursztynian solifenacyny, substancja czynna leku Solifurin (5 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 5-40 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-8 godzinach (tmax), niezależnie od dawki. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie z kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z klirensem ogólnoustrojowym około 9,5 l/godz. Okres półtrwania (t1/2) wynosi 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Po podaniu doustnym wykryto jeden aktywny metabolit (4R-hydroksysolifenacyna) oraz trzy nieaktywne. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (~70%) i kał (~23%), z około 11% niezmienionej substancji w moczu.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biodostępność, bursztynian solifenacyny, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dysfagia, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, N-glukuronid, N-tlenek, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, radioizotop 14C, skala Child-Pugh, solifurin, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Veloxsol 5 mg

Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Veloxsol w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 3-8 godzin po podaniu, niezależnie od dawki, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na parametry wchłaniania (Cmax, AUC). Solifenacyna wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie α1-glikoproteiną). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z klirensem około 9,5 l/h i długim okresem półtrwania 45-68 godzin. W osoczu po podaniu doustnym wykryto cztery metabolity, w tym jeden czynny farmakologicznie (4R-hydroksysolifenacyna). Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (70% dawki), z udziałem metabolitów i niewielkiej ilości leku niezmienionego (11%).
biodostępność, biotransformacja, bursztynian solifenacyny, CYP3A4, dawka terapeutyczna, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, ekspozycja na lek, farmakokinetyka liniowa, glukuronid, hydroksy-N-tlenek solifenacyny, hydroksysolifenacyna, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens, klirens kreatyniny, krzywa stężenie-czas, kwas glukuronowy, metabolizm wątrobowy, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, radioizotop, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solifenacin Medreg 10 mg

Solifenacyna, dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg (odpowiednio 3,8 mg i 7,5 mg solifenacyny), charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek od 5 mg do 40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-8 godzinach, niezależnie od dawki, a całkowita dostępność biologiczna wynosi około 90%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%) i dużą objętość dystrybucji (~600 l). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z powstaniem czterech głównych metabolitów, z których tylko 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% w moczu, 23% w kale), z około 46% aktywności promieniotwórczej w moczu przypadającej na solifenacynę i jej główne metabolity.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dysfagia, farmakokinetyka, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens układowy, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, solifenacyna bursztynianu, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie radioizotopem, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solifenacin Stada 5 mg

Solifenacyna bursztynianu, substancja czynna leku Solifenacin Stada, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 5-40 mg, z wysoką biodostępnością około 90% i Tmax wynoszącym 3-8 godzin niezależnie od dawki. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) oraz silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie z kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z powstaniem aktywnego metabolitu 4R-hydroksysolifenacyny. Klirens całkowity wynosi około 9,5 l/h, a okres półtrwania jest długi, od 45 do 68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem około 70% dawki w moczu (w tym 11% w formie niezmienionej) oraz 23% z kałem.
AUC, biodostępność solifenacyny, bursztynian solifenacyny, CYP3A4, farmakokinetyka, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens solifenacyny, metabolit solifenacyny, metabolity solifenacyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, przewód pokarmowy, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, znakowanie izotopowe, α1-glikoproteina