kreatyninemia

Kreatyninemia odnosi się do obecności kreatyniny we krwi, co jest normalnym zjawiskiem fizjologicznym. Kreatynina jest produktem końcowym metabolizmu kreatyny, która znajduje się głównie w mięśniach i uwalniana jest do krwiobiegu w stałym tempie, proporcjonalnym do masy mięśniowej.

Pomiar stężenia kreatyniny w surowicy jest jednym z podstawowych badań laboratoryjnych wykorzystywanych do oceny funkcji nerek. Prawidłowe wartości stężenia kreatyniny w surowicy wynoszą około 0,7-1,2 mg/dl u mężczyzn i 0,5-1,0 mg/dl u kobiet, choć wartości referencyjne mogą się różnić w zależności od laboratorium i stosowanej metody oznaczania.

Podwyższone stężenie kreatyniny (hiperkreatininemia) wskazuje na upośledzenie funkcji nerek, ponieważ to głównie nerki są odpowiedzialne za usuwanie kreatyniny z organizmu. Wzrost stężenia kreatyniny w surowicy następuje dopiero przy znacznym uszkodzeniu nerek (gdy filtracja kłębuszkowa spada poniżej 50% normy), dlatego nie jest to parametr wystarczająco czuły do wykrywania wczesnych stadiów niewydolności nerek.

W praktyce klinicznej na podstawie stężenia kreatyniny oblicza się szacunkowy współczynnik filtracji kłębuszkowej (eGFR), który jest dokładniejszym wskaźnikiem funkcji nerek. Do obliczeń wykorzystuje się wzory uwzględniające wiek, płeć, rasę i masę ciała pacjenta, takie jak wzór MDRD czy CKD-EPI.