tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa

Tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa to stan patologiczny charakteryzujący się tworzeniem skrzeplin w układzie tętniczym, które mogą przemieszczać się z prądem krwi i powodować zatorowość. Stanowi ona jedną z głównych przyczyn zawałów, udarów mózgu i innych poważnych powikłań niedokrwiennych.

Patofizjologia tej choroby obejmuje trzy główne mechanizmy: uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, zaburzenia przepływu krwi oraz nadkrzepliwość. Czynniki ryzyka obejmują miażdżycę, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, palenie tytoniu, hipercholesterolemię, migotanie przedsionków oraz wrodzone i nabyte trombofilie.

Kliniczne manifestacje tętniczej choroby zakrzepowo-zatorowej zależą od lokalizacji zatoru i obejmują ostre zespoły wieńcowe, udary niedokrwienne mózgu, ostre niedokrwienie kończyn oraz zatory tętnic trzewnych. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (angio-TK, angio-MR, USG dopplerowskie), markerach biochemicznych oraz badaniach koagulologicznych.

Leczenie obejmuje terapię przeciwkrzepliwą (heparyna, leki przeciwpłytkowe, doustne antykoagulanty), trombolizę, zabiegi endowaskularne oraz chirurgiczną embolektomię w przypadkach krytycznego niedokrwienia. Profilaktyka pierwotna i wtórna koncentruje się na modyfikacji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz odpowiedniej farmakoterapii przeciwkrzepliwej u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl