brincidofowir
Brincidofowir to doustny prolek cidofowiru, posiadający szerokie spektrum działania przeciwwirusowego. Wykazuje aktywność wobec DNA-wirusów, w tym wirusów z rodziny Herpesviridae, Adenoviridae, Polyomaviridae, Papillomaviridae i Poxviridae.
Mechanizm działania brincidofowiru polega na hamowaniu polimerazy DNA wirusów po wewnątrzkomórkowej konwersji do aktywnego metabolitu – cidofowiru difosforanu. W przeciwieństwie do dożylnej formy cidofowiru, brincidofowir charakteryzuje się lepszym profilem bezpieczeństwa, zwłaszcza w zakresie nefrotoksyczności, dzięki lipidowej koniugacji z cząsteczką.
Główne zastosowania kliniczne brincidofowiru obejmują leczenie zakażeń wirusem ospy prawdziwej (badania prowadzone w ramach przygotowań na wypadek zagrożenia bioterrorystycznego), infekcji adenowirusowych oraz zakażeń wirusem cytomegalii u pacjentów z upośledzoną odpornością, szczególnie po przeszczepach szpiku kostnego lub narządów miąższowych.
Mimo obiecujących wyników badań przedklinicznych, brincidofowir nadal znajduje się w fazie badań klinicznych, a jego pełna skuteczność i profil bezpieczeństwa są przedmiotem trwających analiz. Lek ten może stanowić ważną alternatywę terapeutyczną w przypadku zakażeń wirusowych opornych na standardowe leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ospa prawdziwa – Patofizjologia i mechanizm
Ospa prawdziwa (variola) to ostra, zakaźna choroba wywoływana przez dwuniciowy wirus DNA z rodziny Poxviridae, replikujący się unikalnie w cytoplazmie komórek gospodarza. Występowały dwie formy: variola major z około 30% śmiertelnością oraz łagodniejsza variola minor z <1% śmiertelnością. Wirus przenosi się głównie drogą kropelkową, a po okresie inkubacji 12-14 dni dochodzi do wtórnej wiremii, manifestującej się gorączką ≥38,3°C i charakterystyczną wysypką. Patogeneza obejmuje replikację w układzie siateczkowo-śródbłonkowym, infekcję leukocytów i lokalizację wirusa w skórze oraz błonach śluzowych, co prowadzi do zmian skórnych i wysokiej zakaźności. Odpowiedź immunologiczna obejmuje produkcję przeciwciał neutralizujących i komórek pamięci T utrzymujących się do 50 lat. Śmierć wynika z toksjemii, hipotensji, koagulopatii i niewydolności wielonarządowej, często związanej z rozsianym wykrzepianiem wewnątrznaczyniowym.
białko VP37, błona śluzowa jamy ustnej, brincidofowir, cidofowir, czynnik jądrowy kappa-B, dwuniciowy wirus DNA, eradykacja, genom wirusa, hipotensja, koagulopatia, nabłonek płaski, Orthopoxvirus, ospa małpia, pokswirusy, poxviridae, przeciwciało neutralizujące, reakcja zapalna, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień, skóra właściwa, tekowirymat, układ siateczkowo-śródbłonkowy, węzeł chłonny, wiremia pierwotna, wiremia wtórna, wirus ospy prawdziwej, wirus variola, wydzielina dróg oddechowych, wysypka - Leksykon chorób i schorzeń
Opoksa – Leczenie
Większość pacjentów z opoksą (mpox) bez ciężkiego niedoboru odporności wyzdrowieje dzięki leczeniu objawowemu, obejmującemu kontrolę bólu (acetaminofen, NLPZ), odpowiednie nawodnienie, pielęgnację skóry oraz leczenie współistniejących zakażeń, w tym HIV. W przypadku zmian skórnych zaleca się utrzymanie ich w czystości i suchości, stosowanie miejscowych środków znieczulających oraz doustnych leków przeciwhistaminowych. Tekowirymat, lek przeciwwirusowy hamujący białko p37 ortopokswirusów, jest dostępny w ramach protokołu CDC EA-IND dla pacjentów z ciężkim niedoborem odporności (np. HIV z CD4 <200 komórek/mm³), kobiet w ciąży, dzieci oraz osób z przedłużającymi się lub zagrażającymi życiu objawami. Standardowa dawka tekowirymatu to 600 mg co 12 godzin przez 14 dni dla pacjentów o masie ciała ≥40 kg do <120 kg. Badania PALM007 i STOMP nie wykazały skrócenia czasu gojenia ani zmniejszenia bólu, jednak lek jest dobrze tolerowany.
analog nukleotydowy, atopowe zapalenie skóry, brincidofowir, cidofowir, dysfagia, gabapentyna, immunoglobulina Vaccinia, leczenie objawowe, leczenie skojarzone, lek przeciwbólowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwirusowy, miejscowy steroid, niedobór odporności, opioid, oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe, owrzodzenie rogówki, powikłanie neurologiczne, przeciwciało monoklonalne, tekowirymat, terapia antyretrowirusowa, trifluridyna, wirusowa polimeraza DNA, wtórne zakażenie, wtórne zakażenie bakteryjne, zakażenie HIV, zapalenie gardła, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie odbytnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie spojówek