enterografia TK
Enterografia TK (tomografia komputerowa jelita cienkiego) to zaawansowana technika obrazowania medycznego służąca do szczegółowej oceny jelita cienkiego. Badanie wykorzystuje tomografię komputerową w połączeniu z podaniem doustnego środka kontrastowego rozszerzającego światło jelita (najczęściej roztworu polietylenoglikolu lub mannitolu) oraz dożylnego środka kontrastowego.
Główne wskazania do enterografii TK obejmują diagnostykę chorób zapalnych jelit (zwłaszcza choroby Leśniowskiego-Crohna), ocenę guzów jelita cienkiego, diagnostykę krwawień z przewodu pokarmowego o niejasnej etiologii, wykrywanie zwężeń, przetok i ropni oraz ocenę powikłań pooperacyjnych. Badanie pozwala na uwidocznienie zarówno ściany jelita, jak i zmian pozajelitowych.
W porównaniu do klasycznej tomografii komputerowej jamy brzusznej, enterografia TK umożliwia lepszą wizualizację jelita cienkiego dzięki jego odpowiedniemu rozprężeniu i wielofazowemu badaniu po podaniu środka kontrastowego. Metoda ta charakteryzuje się wysoką czułością i swoistością w wykrywaniu zmian patologicznych jelita cienkiego, przy jednoczesnym narażeniu pacjenta na promieniowanie jonizujące, co stanowi jej główne ograniczenie w porównaniu z enterografią MR.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zapalna jelit – Diagnostyka i diagnoza
Nieswoiste choroby zapalne jelit (IBD), obejmujące chorobę Leśniowskiego-Crohna (CD) oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC), stanowią wyzwanie diagnostyczne ze względu na brak pojedynczego testu potwierdzającego rozpoznanie. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, laboratoryjnej (morfologia, CRP, OB, albuminy, markery niedoborów żywieniowych), badaniach kału (kalprotektyna, laktoferyna, krew utajona, wykluczenie patogenów), endoskopii (kolonoskopia z ileoskopią, sigmoidoskopia, gastroskopia, endoskopia kapsułkowa, enteroskopia, chromoendoskopia) oraz histopatologii biopsji z wielu segmentów przewodu pokarmowego. Charakterystyczne cechy różnicujące CD i UC obejmują lokalizację, charakter zmian (skip lesions vs. ciągłe), głębokość zapalenia (transmuralne vs. błona śluzowa i podśluzowa), obraz endoskopowy i histologiczny (ziarniniaki nieserowaciejące w CD, ropnie krypt w UC) oraz powikłania. Badania obrazowe (TK, MR, USG) uzupełniają diagnostykę, szczególnie w ocenie jelita cienkiego i powikłań. Markery serologiczne (pANCA, ASCA) mają ograniczone zastosowanie i nie są zalecane rutynowo.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, białko C-reaktywne, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, chromoendoskopia, endoskopia kapsułkowa, enterografia MR, enterografia TK, enteroskopia, gastroskopia, kalprotektyna kałowa, kolonoskopia, krwawienie z odbytu, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoferyna kałowa, mikrobiota jelitowa, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, morfologia krwi, niedokrwienne zapalenie jelita, nieswoista choroba zapalna jelit, nowotwór jelita grubego, odczyn Biernackiego, przeciwciała ASCA, przeciwciała pANCA, przetoka okołoodbytnicza, przewlekła biegunka, rezonans magnetyczny, ropień krypty, sigmoidoskopia, toksyczne rozdęcie okrężnicy, tomografia komputerowa, ultrasonografia jelitowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wskaźnik zapalny, zapalenie żołądka i jelit, zespół jelita drażliwego, ziarniniak nieserowaciejący - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba leśniowskiego-crohna – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka choroby Leśniowskiego-Crohna opiera się na wieloaspektowej ocenie klinicznej, laboratoryjnej, endoskopowej, histopatologicznej oraz obrazowej, gdyż brak jest pojedynczego testu potwierdzającego to schorzenie. Kluczowe znaczenie ma kolonoskopia z ileoskopią, umożliwiająca ocenę jelita grubego i końcowego odcinka jelita krętego, gdzie typowe zmiany to nieciągłe zapalenie, „brukowanie śluzówki”, głębokie owrzodzenia i zwężenia. Badania laboratoryjne obejmują morfologię krwi (anemia, leukocytoza), markery stanu zapalnego (CRP, OB), oraz ocenę niedoborów (żelazo, ferrytyna, witamina B12, kwas foliowy). Kalprotektyna kałowa stanowi istotny biomarker aktywności zapalnej, a jej podwyższony poziom wskazuje na aktywne zapalenie jelit, odróżniając chorobę od zespołu jelita drażliwego. Diagnostyka obrazowa, w tym enterografia TK i MR, pozwala na ocenę lokalizacji, rozległości zmian oraz powikłań, takich jak zwężenia, przetoki i ropnie. Różnicowanie z innymi jednostkami, jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego, gruźlica jelitowa czy infekcyjne zapalenia jelit, jest niezbędne dla właściwego doboru terapii.
anemia, badania diagnostyczne, badanie fizykalne, białko C-reaktywne, celiakia, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, choroba Leśniowskiego-Crohna, chromoendoskopia, enterografia MR, enterografia TK, enteropatia, enteroskopia balonowa, gastroskopia, kalprotektyna kałowa, laktoferyna kałowa, leukocytoza, morfologia krwi, niedrożność jelit, nieswoista choroba zapalna jelit, objawy brzuszne, odczyn Biernackiego, przeciwciała ASCA, przeciwciała pANCA, przetoka, rezonans magnetyczny, ropień, spektroskopia Ramana, test IGRA, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej, ultrasonografia przezodbytnicza, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie ziarniniakowe, zespół jelita drażliwego