freon
Freon to nazwa handlowa grupy chlorofluorowęglowodorów (CFC) i hydrochlorofluorowęglowodorów (HCFC), które były powszechnie stosowane jako czynniki chłodnicze w urządzeniach chłodniczych i klimatyzacyjnych. W medycynie termin ten jest istotny ze względu na potencjalne zagrożenia dla zdrowia związane z ekspozycją na te substancje.
Inhalacja wysokich stężeń freonu może prowadzić do objawów toksycznych, takich jak zawroty głowy, dezorientacja, zaburzenia rytmu serca (arytmie), a w skrajnych przypadkach nawet zatrzymanie krążenia. Mechanizm działania polega głównie na uwrażliwieniu mięśnia sercowego na katecholaminy, co zwiększa ryzyko zaburzeń przewodnictwa i arytmii.
Długotrwała ekspozycja zawodowa na freony może wiązać się z ryzykiem uszkodzenia wątroby, nerek oraz układu nerwowego. Ze względu na negatywny wpływ na warstwę ozonową, większość freonów została wycofana z użycia na mocy Protokołu Montrealskiego, co znacząco zmniejszyło ryzyko ekspozycji w środowisku medycznym i przemysłowym.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Badania przedkliniczne mometazonu furoinianu wykazały brak specyficznej toksyczności nietypowej dla glikokortykosteroidów. Doustne podawanie dużych dawek (56 i 280 mg/kg mc./dobę) nie ujawniło działania androgennego, estrogenowego ani przeciwandrogennego, jednak obserwowano typowe efekty steroidowe, takie jak wpływ na macicę i opóźnienie rozwarcia pochwy. Wartości LD50 podskórnie wynosiły 200–2000 mg/kg u myszy i szczurów, a doustnie >2000 mg/kg. Przewlekła toksyczność przy dawkach 670-krotnie przekraczających terapeutyczne objawiała się typowymi objawami przedawkowania kortykosteroidów: atrofia mięśni, zmniejszenie przyrostu masy ciała, zmiany hematologiczne (spadek limfocytów i granulocytów kwasochłonnych, wzrost leukocytów obojętnochłonnych), podwyższone enzymy wątrobowe (AlAT, AspAT), lipidemia oraz zmiany narządowe (zanik śledziony i grasicy, zwiększenie masy wątroby i nerek, zmniejszenie osteogenezy). Objawy skórne po miejscowym stosowaniu kremów były łagodne i przejściowe. Mometazon nie wykazywał działania mutagennego in vivo, a potencjalne uszkodzenia chromosomów in vitro pojawiały się jedynie przy stężeniach cytotoksycznych. Badania karcynogenności nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów przy dawkach do 67 µg/kg u szczurów i 160 µg/kg u myszy.
aminotransferaza, atrofia mięśni, badanie in vitro, badanie in vivo, betametazonu walerianian, cholesterol, działanie androgenne, działanie estrogenowe, działanie mutagenne, działanie przeciwandrogenne, działanie przeciwestrogenowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, freon, glikokortykosteroid, granulocyt kwasochłonny, LD50, leukocyt obojętnochłonny, limfocyt, lipidemia, mometazonu furoinian, opóźnione kostnienie, osteogeneza, potencjał karcynogenny, przepuklina pępkowa, przeżywalność potomstwa, rozszczep podniebienia, rumień, toksyczność przewlekła, trigliceryd, uszkodzenie chromosomu, zanik grasicy, zanik skóry, zanik śledziony, złuszczanie naskórka -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania mometazonu furoinianu, substancji czynnej preparatu Aleric Spray, nie wykazały specyficznej toksyczności poza typowymi efektami glikokortykosteroidów. W modelach zwierzęcych podawano doustnie dawki 56-280 mg/kg mc./dobę, nie stwierdzając działania androgenowego, przeciwandrogenowego, estrogenowego ani przeciwestrogenowego, choć zaobserwowano wpływ na macicę i opóźnienie rozwarcia pochwy. Genotoksyczność w warunkach in vitro pojawiła się przy wysokich stężeniach, jednak dawki terapeutyczne nie niosą ryzyka mutagenności. W badaniach reprodukcyjnych podskórne podanie 15 μg/kg mc. skutkowało wydłużeniem ciąży, trudnym porodem, zmniejszoną przeżywalnością potomstwa oraz zaburzeniami masy ciała, bez wpływu na płodność.
badanie reprodukcyjne, działanie androgenowe, działanie estrogenowe, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie przeciwandrogenowe, działanie przeciwestrogenowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, freon, genotoksyczność, glikokortykosteroid, kostnienie, mometazon furoinian, pęcherzyk żółciowy, potencjał rakotwórczy, przepuklina pępkowa, rozszczep podniebienia, rozwarcie pochwy, toksyczność, układ hormonalny, uszkodzenie chromosomu, zmiana nienowotworowa -
Leksykon leków
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Seretide opierają się na farmakologicznym działaniu salmeterolu i flutykazonu propionianu podawanych oddzielnie. W badaniach na zwierzętach wykazano, że glikokortykosteroidy mogą indukować wady rozwojowe, takie jak rozszczep podniebienia i zniekształcenia szkieletu, jednak te efekty nie są prawdopodobnie relewantne dla ludzi stosujących terapeutyczne dawki leku. Salmeterol wykazywał toksyczność zarodkową i płodową jedynie przy wysokich dawkach. W badaniach na szczurach, jednoczesne podawanie salmeterolu ksynafonianu i flutykazonu propionianu powodowało specyficzne zaburzenia rozwojowe, m.in. przemieszczenie tętnicy pępkowej i niecałkowite kostnienie kości potylicznej, co wiązało się z dawkami glikokortykosteroidów zdolnymi do wywołania takich zaburzeń.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, flutykazon propionian, freon, gaz nośny, glikokortykosteroid, niecałkowite kostnienie kości potylicznej, norfluran, przemieszczenie tętnicy pępkowej, rozszczep podniebienia, salmeterol, salmeterolu ksynafonian, substancja czynna, toksyczność genetyczna, toksyczność zarodkowo-płodowa, zaburzenie rozwojowe
