radioterapia wywołująca wymioty
Radioterapia wywołująca wymioty (emetogenna) to jeden z częstych efektów ubocznych leczenia onkologicznego, który znacząco wpływa na komfort i jakość życia pacjentów. Napromieniowanie określonych obszarów ciała, szczególnie jamy brzusznej, może prowadzić do stymulacji ośrodka wymiotnego w pniu mózgu poprzez bezpośrednie lub pośrednie działanie na komórki enterochromafinowe przewodu pokarmowego.
Ryzyko wystąpienia wymiotów w trakcie radioterapii zależy od kilku czynników, w tym obszaru napromieniowania (najwyższe ryzyko dotyczy napromieniania całego ciała, górnej części jamy brzusznej i dolnej części klatki piersiowej), dawki promieniowania, frakcjonowania oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Wymioty mogą wystąpić w ciągu kilku godzin od ekspozycji (wczesne) lub rozwinąć się po kilku dniach (późne).
W profilaktyce i leczeniu wymiotów wywołanych radioterapią stosuje się przede wszystkim antagonistów receptora 5-HT3 (ondansetron, granisetron), które mogą być łączone z kortykosteroidami. W przypadkach opornych na standardowe leczenie przeciwwymiotne wdrażane są antagonisty receptora NK-1 (aprepitant) lub leki przeciwpsychotyczne. Odpowiednio dobrana profilaktyka przeciwwymiotna powinna być standardem w opiece nad pacjentem poddawanym radioterapii emetogennej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zofran Zydis 8 mg
Zofran Zydis, dostępny w formie liofilizatu doustnego, a także w postaciach parenteralnej i doodbytniczej, umożliwia indywidualizację drogi podania i dawkowania w zależności od potrzeb klinicznych pacjenta. W terapii przeciwwymiotnej podczas chemioterapii o średnim potencjale emetogennym lub radioterapii, zalecana dawka doustna wynosi 8 mg podana 1-2 godziny przed zabiegiem, powtarzana po 12 godzinach, a następnie kontynuowana przez 2-5 dni w dawce 8 mg dwa razy na dobę. W przypadku chemioterapii o silnym potencjale emetogennym, np. dużych dawek cisplatyny, ondansetron podaje się dożylnie, domięśniowo lub doodbytniczo, a następnie doustnie w dawce 8 mg dwa razy na dobę przez 2-5 dni. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m² dożylnie, max 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg dożylnie, max 8 mg), z całkowitą dawką do 32 mg na dobę, kontynuując leczenie doustne po 12 godzinach od podania dożylnego.
chemioterapia o średnim działaniu wymiotnym, cisplatyna, dawka ondansetronu, działanie wymiotne cytostatyków, infuzja dożylna, klirens ondansetronu, liofilizat doustny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty opóźnione, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, okres półtrwania, ondansetron doustny, ondansetron dożylny, pole powierzchni ciała, PONV, potencjał emetogenny, promieniowanie jonizujące, radioterapia wywołująca wymioty, roztwór chlorku sodu, terapia przeciwnowotworowa, terapia przeciwwymiotna