jaskra zamkniętego kąta przesączania
Jaskra zamkniętego kąta przesączania (JZK) to ostra lub przewlekła choroba oczu charakteryzująca się zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym spowodowanym zablokowaniem kąta przesączania przez tęczówkę. W przeciwieństwie do jaskry otwartego kąta, jej zamknięty wariant może prowadzić do nagłego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego i stanowi stan nagły w okulistyce.
Patofizjologia JZK związana jest z anatomią oka – płytką komorą przednią, relatywnie dużą soczewką lub obrzękiem tęczówki, co powoduje blokadę odpływu cieczy wodnistej. Czynnikami ryzyka są: nadwzroczność, płytka komora przednia, wiek powyżej 40 lat, płeć żeńska oraz pochodzenie azjatyckie.
Postać ostra objawia się silnym bólem oka, zaczerwienieniem spojówek, widzeniem tęczowych kręgów wokół źródeł światła, zamazanym widzeniem oraz nudnościami i wymiotami. Ciśnienie wewnątrzgałkowe może gwałtownie wzrosnąć do wartości przekraczających 50-60 mmHg. Postać przewlekła może przebiegać bezobjawowo lub z okresowymi atakami bólu, stopniowo prowadząc do uszkodzenia nerwu wzrokowego.
Diagnostyka obejmuje pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego, badanie kąta przesączania w gonioskopii, OCT przedniego odcinka oka oraz ocenę tarczy nerwu wzrokowego. Leczenie ostrego napadu obejmuje farmakoterapię (pilokarpina, beta-blokery, inhibitory anhydrazy węglanowej), a docelowo iridotomię laserową. W przypadkach opornych może być konieczna interwencja chirurgiczna.
Nieleczona jaskra zamkniętego kąta może prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku w ciągu kilku godzin do kilku dni od wystąpienia ostrego napadu. Pacjenci z anatomiczną predyspozycją do JZK powinni być poddani profilaktycznej iridotomii laserowej, aby zapobiec wystąpieniu ostrego napadu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xanax SR
Leczenie alprazolamem w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Xanax SR) wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa, ze względu na ryzyko uzależnienia, objawów odstawienia oraz interakcji z innymi lekami, zwłaszcza opioidami. Terapia powinna być krótkotrwała, zalecany czas stosowania to 2-4 tygodnie, a przedłużenie wymaga ponownej oceny klinicznej. Pacjent musi być poinformowany o konieczności stopniowego zmniejszania dawki, aby uniknąć objawów odstawienia, które mogą obejmować m.in. ból głowy, lęk, dezorientację, a w cięższych przypadkach omamy czy napady padaczkowe. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z depresją, skłonnościami samobójczymi, a także u osób starszych i z niewydolnością oddechową. W przypadku jednoczesnego stosowania z opioidami istnieje ryzyko depresji oddechowej i zgonu, dlatego dawki obu leków oraz czas terapii powinny być ograniczone do minimum.
amnezja następcza, ataksja, benzodiazepina o długim czasie działania, benzodiazepina o krótkim czasie działania, depersonalizacja, depresja oddechowa, derealizacja, działanie przeciwlękowe, epizod hipomanii, jaskra zamkniętego kąta przesączania, laktoza jednowodna, nadwrażliwość słuchowa, napad padaczkowy, niedobór laktazy, niepokój ruchowy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, przewlekła niewydolność oddechowa, reakcja paradoksalna, skłonność do nadużywania leków, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zachowanie samobójcze, zależność fizyczna, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zjawisko z odbicia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xanax
Alprazolam, jako benzodiazepina o krótkim czasie działania, powinien być stosowany zgodnie z zaleceniem terapii trwającej maksymalnie 2-4 tygodnie, z koniecznością ponownej oceny klinicznej przy przedłużeniu leczenia. Istotne jest informowanie pacjenta o planowanym schemacie stopniowego odstawiania, aby zminimalizować ryzyko zespołu odstawienia, który może obejmować objawy takie jak ból głowy, bóle mięśni, skrajny lęk, dezorientacja, a w cięższych przypadkach napady padaczkowe. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu alprazolamu z opioidami ze względu na ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, stosując minimalne dawki i najkrótszy możliwy czas terapii. U pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością oddechową, nerek lub wątroby zaleca się dostosowanie dawkowania, aby uniknąć nadmiernej sedacji i ryzyka upadków.
amnezja następcza, ataksja, benzodiazepiny, benzoesan sodu, depersonalizacja, depresja, depresja oddechowa, derealizacja, działanie przeciwlękowe, dziedziczna nietolerancja galaktozy, hipomania, jaskra zamkniętego kąta przesączania, laktoza, mania, napad padaczkowy, niepokój ruchowy, nietolerancja galaktozy, omam, parestezje, pobudzenie psychoruchowe, przewlekła niewydolność oddechowa, psychoza, urojenie, uzależnienie, zależność psychiczna, zespół odstawienia