niedowidzenie połowicze

Niedowidzenie połowicze, znane również jako hemianopsja, to zaburzenie widzenia polegające na utracie połowy pola widzenia w jednym lub obu oczach. Jest to objaw neurologiczny wynikający z uszkodzenia dróg wzrokowych w mózgu, a nie samej gałki ocznej.

Najczęstszymi przyczynami niedowidzenia połowiczego są udary mózgu, urazy głowy, guzy mózgu oraz choroby demielinizacyjne, takie jak stwardnienie rozsiane. Lokalizacja uszkodzenia determinuje rodzaj hemianopsji: uszkodzenie nerwu wzrokowego przed skrzyżowaniem (chiazma optyczna) powoduje ślepotę jednooczną, uszkodzenie w chiazma optyczna – hemianopsję heteronimiczną, zaś uszkodzenie za skrzyżowaniem – hemianopsję homonimiczną.

Diagnostyka niedowidzenia połowiczego obejmuje badanie pola widzenia (perymetrię), badania neuroobrazowe (MRI, CT) oraz ocenę neurologiczną. Rokowanie zależy od przyczyny i rozległości uszkodzenia. W przypadku udaru mózgu, możliwa jest częściowa poprawa w okresie kilku miesięcy po incydencie naczyniowym.

Leczenie niedowidzenia połowiczego jest głównie objawowe i polega na terapii przyczynowej (jeśli to możliwe) oraz rehabilitacji wzrokowej. Stosuje się specjalne techniki kompensacyjne, trening skaniowania pola widzenia, pryzmaty Fresnela oraz pomoce optyczne. Pacjenci muszą dostosować swoje codzienne czynności, szczególnie podczas prowadzenia pojazdów i poruszania się w nowym otoczeniu.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl