biodostępność azytromycyny

Biodostępność azytromycyny jest parametrem farmakokinetycznym opisującym, jaka część podanej dawki leku dociera do krążenia ogólnoustrojowego. W przypadku azytromycyny, antybiotyku makrolidowego, biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 37%. Oznacza to, że nieco ponad jedna trzecia przyjętej dawki jest wchłaniana i dostępna biologicznie.

Wartość biodostępności azytromycyny jest ściśle zależna od obecności pokarmu w przewodzie pokarmowym. Przyjmowanie leku z wysokokalorycznym posiłkiem może zmniejszyć biodostępność o nawet 50%. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie azytromycyny na czczo lub co najmniej 1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku, aby zapewnić optymalne wchłanianie.

Azytromycyna cechuje się dużą objętością dystrybucji (23 l/kg), co świadczy o jej zdolności do przenikania do tkanek. Lek osiąga wysokie stężenia wewnątrzkomórkowe, szczególnie w makrofagach i neutrofilach, gdzie koncentracja może być nawet 100-krotnie wyższa niż w surowicy. Ta cecha pozwala na stosowanie krótkich schematów terapeutycznych przy zachowaniu skuteczności klinicznej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bactrazol 500 mg

Azytromycyna, substancja czynna leku Bactrazol, charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością doustną (~37%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax ~0,4 μg/ml po dawce 500 mg, czas do Cmax 2-3 h). Lek wykazuje bardzo dużą objętość dystrybucji (Vss 31,1 l/kg) i intensywną penetrację do tkanek, gdzie stężenia mogą być nawet 50-krotnie wyższe niż w osoczu. Azytromycyna wiąże się z białkami osocza w zależności od stężenia (12-52%), a jej długi okres półtrwania (2-4 dni) umożliwia stosowanie dawkowania raz na dobę oraz krótkich kuracji. Eliminacja odbywa się głównie przez wydzielanie z żółcią, z udziałem metabolitów nieaktywnych mikrobiologicznie, oraz częściowo przez nerki (12% dawki dożylnie w postaci niezmienionej). Metabolizm obejmuje m.in. N- i O-demetylację oraz hydroksylację pierścieni deoksyaminowych i aglikonowych.
aktywność mikrobiologiczna, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, biodostępność azytromycyny, chromatografia cieczowa, demetylacja, fagocytoza, fagocyty, hydroksylacja, klirens wątrobowy, koniugacja, metabolizm azytromycyny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, ognisko zapalne, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, testy mikrobiologiczne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, wydzielanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumamed 500 mg

Azytromycyna, substancja czynna Sumamedu, charakteryzuje się biodostępnością około 37% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem osoczowym (Cmax) około 0,4 μg/ml osiąganym po 2-3 godzinach po dawce 500 mg. Lek wykazuje znaczną dystrybucję tkankową, z objętością dystrybucji (Vss) wynoszącą 31,1 l/kg oraz stężeniami w tkankach do 50-krotnie wyższymi niż w osoczu. Wiązanie z białkami osocza jest stężeniowo zależne (12% przy 0,5 μg/ml i 52% przy 0,05 μg/ml). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, co umożliwia stosowanie dawkowania raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez żółć, z około 12% dawki wydalanej z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 3 dni. Metabolizm obejmuje N- i O-demetylację, hydroksylację oraz koniugację, a metabolity nie wykazują aktywności mikrobiologicznej. Azytromycyna akumuluje się w komórkach fagocytarnych, co sprzyja wysokim stężeniom w ogniskach zapalnych.
aktywność mikrobiologiczna, biodostępność azytromycyny, chromatografia cieczowa, demetylacja, eliminacja z osocza, fagocytoza, hydroksylacja pierścieni, klirens wątrobowy, komórka fagocytarna, koniugat kladynozy, kumulacja leku, metabolizm azytromycyny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, ognisko zapalne, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Azithromycin Aurovitas 250 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Leki zobojętniające sok żołądkowy mogą zmniejszać maksymalne stężenie azytromycyny w surowicy o 25%, dlatego zaleca się podawanie azytromycyny co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po tych lekach. Wśród leków przeciwwirusowych, efawirenz (400 mg/dobę) i dydanozyna (400 mg/dobę) nie wykazują istotnych interakcji, natomiast azytromycyna zwiększa stężenia fosforylowanej zydowudyny, co może mieć potencjalnie korzystny efekt u pacjentów z HIV. Nelfinawir (750 mg TID) podnosi stężenia azytromycyny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Istotne jest monitorowanie stężeń substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, ze względu na ich wzrost w surowicy podczas jednoczesnego stosowania z azytromycyną. Ponadto, azytromycyna może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny, co wymaga regularnej kontroli czasu protrombinowego. W przypadku cyklosporyny obserwuje się istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, biodostępność azytromycyny, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfunkcja wątroby, farmakokinetyka azytromycyny, flukonazol, fosforylowana zydowudyna, glikoproteina p, kolchicyna, komorowe zaburzenia rytmu, lek przeciwhistaminowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, neutropenia, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfabutyna, teofilina, torsade de pointes, warfaryna, wodorotlenek glinu i magnezu, wydłużenie odstępu QT, zakażenie HIV, zatrucie sporyszem, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Sumamed 500 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje specyficzny profil interakcji lekowych, różniący się od innych makrolidów brakiem istotnego wpływu na układ cytochromu P450. Wchłanianie azytromycyny może być zmniejszone (Cmax o około 25%) przy jednoczesnym stosowaniu leków zobojętniających, dlatego zaleca się przyjmowanie azytromycyny co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po tych lekach. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd i hydroksychlorochina, które mogą prowadzić do arytmii komorowych i torsade de pointes, co wymaga unikania lub ścisłego monitorowania EKG. Istotne klinicznie jest także zwiększenie biodostępności cyklosporyny (wzrost Cmax i AUC0-5), co wymaga monitorowania stężenia i dostosowania dawki. Ponadto, azytromycyna może zwiększać stężenia substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, co wymaga monitorowania klinicznego i oznaczania stężenia digoksyny w surowicy.
alfentanyl, alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, astemizol, atorwastatyna, biodostępność azytromycyny, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, dydanozyna, działanie niepożądane, efawirenz, EKG, flukonazol, fosforylowana zydowudyna, glikoproteina p, hydroksychlorochina, indynawir, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karbamazepina, kumaryny, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, morfologia krwi, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, rabdomioliza, ryfabutyna, statyna, substrat glikoproteiny P, syldenafil, teofilina, terfenadyna, torsade de pointes, triazolam, trimetoprim i sulfametoksazol, warfaryna, zakażenie HIV, zatrucie sporyszem, zydowudyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumamed 250 mg

Azytromycyna, antybiotyk makrolidowy, charakteryzuje się biodostępnością około 37% po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 0,4 μg/ml po 2-3 godzinach od dawki 500 mg. Lek wykazuje znaczną dystrybucję do tkanek, gdzie stężenia mogą być nawet 50-krotnie wyższe niż w osoczu, co jest kluczowe dla skuteczności w leczeniu zakażeń tkankowych. Objętość dystrybucji (Vss) wynosi 31,1 l/kg, a okres półtrwania w tkankach to 2-4 dni, umożliwiając krótkie schematy leczenia z długotrwałym efektem terapeutycznym. Azytromycyna jest eliminowana głównie z żółcią oraz w 12% z moczem w postaci niezmienionej. Metabolity leku, powstające w procesach N- i O-demetylacji oraz hydroksylacji, nie wykazują aktywności mikrobiologicznej. Ponadto, azytromycyna kumuluje się w fagocytach, co wspiera jej skuteczność w zakażeniach wewnątrzkomórkowych.
aktywność mikrobiologiczna, antybiotyk makrolidowy, biodostępność azytromycyny, chromatografia cieczowa, demetylacja, fagocyt, fagocytoza, hydroksylacja pierścieni, klirens wątrobowy, koniugat kladynozy, kumulacja leku, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, ognisko zapalne, okres półtrwania, proces metaboliczny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zakażenie wewnątrzkomórkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azimycin 125 mg

Azytromycyna, składnik preparatu Azimycin (125 mg tabletki powlekane), charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością doustną (~37%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax ~0,4 μg/mL po 500 mg, po 2-3 godzinach). Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (VVss 31,1 l/kg) i silne gromadzenie w tkankach, gdzie stężenia mogą być nawet 50-krotnie wyższe niż w osoczu. Wiązanie z białkami osocza jest stężeniowo zależne (12% przy 0,5 μg/mL, 52% przy 0,05 μg/mL). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, co wynika z intensywnej dystrybucji tkankowej. Eliminacja odbywa się głównie przez żółć (w postaci niezmienionej i metabolitów), a około 12% dawki dożylnej wydalane jest z moczem w ciągu 3 dni. Metabolity azytromycyny nie wykazują istotnej aktywności przeciwdrobnoustrojowej. Lek kumuluje się w komórkach fagocytarnych, co umożliwia wysokie stężenia w ogniskach zapalnych i zwiększa skuteczność terapeutyczną.
antybiotyk makrolidowy, AUC, biodostępność azytromycyny, biotransformacja, demetylacja, fagocytoza, hydroksylacja, klirens wątrobowy, komórki fagocytarne, metabolity azytromycyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, ognisko zapalne, okres półtrwania, postać niezmieniona leku, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, substancja aktywna, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Sumamed 500 mg

Azytromycyna (SUMAMED 500 mg) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Leki zobojętniające kwas solny mogą obniżyć maksymalne stężenia azytromycyny w surowicy o 25%, mimo braku wpływu na całkowitą biodostępność, co wymaga zachowania odstępu czasowego przy podawaniu. Azytromycyna nie wpływa na układ cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Jednakże jednoczesne stosowanie azytromycyny z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. cyzapryd, hydroksychlorochina) zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca i wymaga ostrożności. Ponadto, azytromycyna może podnosić stężenia substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, co wymaga monitorowania ich poziomów, zwłaszcza digoksyny. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także pochodnych ergotaminy (alkaloidy sporyszu), cyklosporyny (istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5), warfaryny i pochodnych kumaryny (nasilenie działania przeciwzakrzepowego), a także statyn (np. atorwastatyna) ze względu na ryzyko rabdomiolizy.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, biodostępność azytromycyny, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, dydanozyna, efawirenz, farmakodynamika, farmakokinetyka, flukonazol, hydroksychlorochina, indynawir, karbamazepina, kolchicyna, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas solny, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, pochodna ergotaminy, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfabutyna, substrat glikoproteiny P, sulfametoksazol, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, trimetoprim, układ odpornościowy, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azimycin 500 mg

Azytromycyna, podawana doustnie w dawce 500 mg (Azimycin), charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością (~37%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax ~0,4 μg/mL po 2-3 godzinach). Lek wykazuje bardzo wysoką penetrację do tkanek, gdzie stężenia mogą być nawet 50-krotnie wyższe niż w osoczu, co potwierdza duża objętość dystrybucji VVss wynosząca 31,1 l/kg. Wiązanie z białkami osocza jest zmienne (12-52%) i zależy od stężenia leku. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi od 2 do 4 dni, co umożliwia stosowanie krótkich schematów dawkowania. Azytromycyna jest wydalana głównie z żółcią, zarówno w postaci niezmienionej, jak i metabolitów powstających w procesach N- i O-demetylacji, hydroksylacji oraz koniugacji z kladynozą, które nie wykazują istotnej aktywności mikrobiologicznej. Unikalną cechą jest gromadzenie leku w fagocytach i uwalnianie w miejscach zapalenia, co zwiększa skuteczność terapeutyczną w zakażeniach.
antybiotyk makrolidowy, biodostępność azytromycyny, chromatografia cieczowa, Cmax, demetylacja, farmakokinetyka azytromycyny, GFR, hydroksylacja pierścieni, klirens wątrobowy, koniugat kladynozy, kumulacja w fagocytach, metabolity azytromycyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, ognisko zapalne, okres półtrwania, penetracja do tkanek, postać farmaceutyczna, przesączanie kłębuszkowe, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, wydalanie z moczem, zawiesina
Leksykon leków
Interakcje leku – Bactrazol 500 mg

Azytromycyna (Bactrazol 500 mg) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Leki zobojętniające kwas solny obniżają maksymalne stężenie azytromycyny w surowicy o około 25%, co może wpływać na skuteczność leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny z cyzaprydem i hydroksychlorochiną ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca. Azytromycyna zwiększa stężenia substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, co wymaga monitorowania klinicznego i oznaczania poziomu digoksyny. Istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5 obserwuje się także przy jednoczesnym podawaniu cyklosporyny, co wymaga monitorowania stężenia i dostosowania dawki. W przypadku nelfinawiru stężenie azytromycyny wzrasta, jednak bez konieczności modyfikacji dawki. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450, takimi jak atorwastatyna (10 mg/dobę), karbamazepina, midazolam czy metyloprednizolon.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, biodostępność azytromycyny, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, hepatotoksyczność, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, jednojądrzaste komórki krwi obwodowej, lek zobojętniający kwas solny, morfologia krwi, odstęp QT, parametr farmakodynamiczny, parametr farmakokinetyczny, pochodna ergotaminy, rabdomioliza, stężenie digoksyny w surowicy, substrat glikoproteiny P, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zakażenie HIV, zatrucie sporyszem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azithromycin Teva 500 mg

Azytromycyna charakteryzuje się biodostępnością około 37% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 2-3 godzinach (dla dawki 500 mg Cmax wynosi około 0,4 μg/mL). Lek wykazuje szeroką dystrybucję, z objętością dystrybucji wynoszącą 31,1 L/kg, a stężenia w tkankach docelowych (płuca, migdałki, prostata) mogą być nawet do 50-krotnie wyższe niż w osoczu, przekraczając wartości MIC90 dla typowych patogenów. Azytromycyna jest aktywnie gromadzona i uwalniana przez fagocyty, co zwiększa jej stężenie w ogniskach zapalnych. Wiązanie z białkami osocza jest zmienne i zależne od stężenia (12% przy 0,5 μg/mL, 52% przy 0,05 μg/mL). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, co umożliwia stosowanie wygodnych schematów dawkowania. Eliminacja odbywa się głównie przez wątrobę (żółć) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (około 12% dawki dożylnie w postaci niezmienionej). Metabolity azytromycyny nie wykazują istotnej aktywności przeciwdrobnoustrojowej.
aktywność przeciwdrobnoustrojowa, antybiotyk makrolidowy, AUC, białko osocza, biodostępność azytromycyny, chromatografia cieczowa, demetylacja, dystrybucja leku, fagocyt, faza eliminacji, hydroksylacja, kladynoza, klirens wątrobowy, metabolit azytromycyny, MIC90, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stężenie azytromycyny, stężenie w osoczu, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azycyna 250 mg

Azytromycyna, antybiotyk makrolidowy, charakteryzuje się unikalnym profilem farmakokinetycznym, który umożliwia stosowanie krótkich schematów terapeutycznych przy zachowaniu wysokiej skuteczności klinicznej. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi około 37%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) dla dawki 500 mg osiąga około 0,4 μg/ml po 2-3 godzinach. Lek wykazuje intensywną dystrybucję do tkanek, gdzie stężenia mogą być nawet 50-krotnie wyższe niż w osoczu, co jest kluczowe dla skuteczności w zakażeniach tkanek miękkich i narządów. Azytromycyna wiąże się z białkami osocza w zależności od stężenia (12% przy 0,5 μg/ml i 52% przy 0,05 μg/ml), a jej objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 31,1 l/kg. Lek kumuluje się w fagocytach, co sprzyja utrzymaniu aktywności przeciwbakteryjnej w ogniskach zapalnych. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, co pozwala na krótkie schematy dawkowania. Eliminacja odbywa się głównie przez żółć, z udziałem licznych metabolitów, które nie wykazują aktywności przeciwdrobnoustrojowej.
aktywność przeciwdrobnoustrojowa, antybiotyk makrolidowy, biodostępność azytromycyny, biotransformacja, fagocytoza, fagocyty, hydroksylacja pierścienia, klirens wątrobowy, koniugat, metabolit azytromycyny, N-demetylacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać farmaceutyczna, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości dystrybucyjne, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azithromycin Krka 500 mg

Azytromycyna charakteryzuje się unikalną farmakokinetyką wśród makrolidów, z biodostępnością około 37% po podaniu doustnym i szybkim osiąganiem Cmax (0,4 μg/ml po 2-3 godzinach przy dawce 500 mg). Lek wykazuje znaczną dystrybucję tkankową, z koncentracjami w tkankach nawet do 50-krotnie wyższymi niż w osoczu, co przekracza MIC90 dla typowych patogenów w miejscach takich jak płuca, migdałki czy gruczoł krokowy. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, co umożliwia stosowanie krótszych schematów dawkowania. Azytromycyna jest wydalana głównie drogą wątrobowo-żółciową, z około 12% dawki wydalanej niezmienionej z moczem po podaniu dożylnym. Metabolity leku nie wykazują aktywności antybakteryjnej, co podkreśla rolę formy macierzystej w działaniu terapeutycznym.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność azytromycyny, demetylacja, dystrybucja tkankowa, fagocyt, farmakokinetyka azytromycyny, granulat, hydroksylacja, kapsułka, klirens wątrobowy, metabolit azytromycyny, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, rozszczepianie koniugatów, stężenie leku, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tkanka docelowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zawiesina
Leksykon leków
Interakcje leku – Azycyna 500 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Leki zobojętniające kwas solny obniżają maksymalne stężenie azytromycyny w surowicy o 25%, co wymaga unikania jednoczesnego podawania. Istotne jest monitorowanie stężenia digoksyny i kolchicyny, gdyż azytromycyna zwiększa ich poziomy w surowicy. W przypadku cyklosporyny obserwuje się wzrost Cmax i AUC0-5, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania. Podawanie azytromycyny z pochodnymi kumaryny (np. warfaryną) może nasilać działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga częstszej kontroli czasu protrombinowego. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z alkaloidami sporyszu (ergotaminą) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zatrucia sporyszem. Ryzyko zaburzeń rytmu serca wzrasta przy kojarzeniu azytromycyny z cyzaprydem, co wymaga ostrożności i rozważenia alternatywnej terapii. Ponadto, przypadki rabdomiolizy odnotowano u pacjentów stosujących statyny i azytromycynę, co wymaga obserwacji pod kątem miopatii.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, biodostępność azytromycyny, cetyryzyna, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dydanozyna, działanie hepatotoksyczne, efawirenz, ergotamina, flukonazol, indynawir, karbamazepina, kolchicyna, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm wątrobowy, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, parametry farmakokinetyczne, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfabutyna, substrat glikoproteiny P, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, trimetoprym z sulfametoksazolem, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Azytromycyna – Właściwości farmakokinetyczne

Azytromycyna charakteryzuje się biodostępnością około 37% po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 2-3 godziny i Cmax około 0,4 μg/ml po dawce 500 mg. Lek wykazuje szeroką dystrybucję w organizmie, z objętością dystrybucji około 31,1 l/kg oraz znacznym gromadzeniem w tkankach (do 50-krotnie wyższe stężenia niż w osoczu), szczególnie w płucach, migdałkach i gruczole krokowym, gdzie stężenia przekraczają MIC90 dla większości patogenów. Azytromycyna wiąże się z białkami osocza w zmiennym stopniu (12-52%), a jej akumulacja w fagocytach i uwalnianie w miejscach zakażenia podkreślają jej skuteczność przeciwbakteryjną. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, a lek jest wydalany głównie z żółcią, z identyfikacją dziesięciu metabolitów, które nie wykazują aktywności mikrobiologicznej.
biodostępność azytromycyny, dawkowanie leku, demetylacja, dystrybucja leku, fagocytoza, farmakokinetyka azytromycyny, hydroksylacja, klirens wątrobowy, kumulacja leku, kumulacja w fagocytach, metabolity azytromycyny, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, stężenie tkankowe, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Macromax 500 mg

Azytromycyna zawarta w preparacie Macromax 500 mg charakteryzuje się biodostępnością około 37% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 0,4 μg/ml osiąganym po 2–3 godzinach. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (VVss 31,1 l/kg) oraz zdolność do akumulacji w tkankach, gdzie stężenia mogą być nawet 50-krotnie wyższe niż w osoczu. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi od 2 do 4 dni, a główną drogą eliminacji jest wydalanie z żółcią, zarówno w postaci niezmienionej, jak i metabolitów pozbawionych aktywności mikrobiologicznej. U pacjentów z łagodnym do umiarkowanego stopniem niewydolności nerek (GFR >40 ml/min) zmiany farmakokinetyczne są minimalne, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek obserwuje się istotny wzrost Cmax (o 61%) i AUC0-120 (o 35%). W przypadku zaburzeń czynności wątroby farmakokinetyka pozostaje zasadniczo niezmieniona, z możliwym zwiększeniem wydalania z moczem jako mechanizmem kompensacyjnym.
białko osocza, biodostępność azytromycyny, chromatografia cieczowa, demetylacja, fagocytoza, fagocyty, farmakokinetyka azytromycyny, hydroksylacja, klirens wątrobowy, kumulacja leku, metabolit azytromycyny, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, populacja pediatryczna, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azimycin 100 mg/5 ml

Azimycin (azytromycyna) charakteryzuje się biodostępnością około 37% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 0,4 μg/mL osiąganym po 2-3 godzinach od dawki 500 mg. Lek wykazuje wysoką penetrację do tkanek, gdzie stężenia mogą być nawet 50-krotnie wyższe niż w osoczu, co jest kluczowe dla jej skuteczności terapeutycznej. Wiązanie z białkami osocza jest stężeniowo zależne (12% przy 0,5 μg/mL i 52% przy 0,05 μg/mL), a objętość dystrybucji wynosi 31,1 l/kg. Azytromycyna kumuluje się w fagocytach i ogniskach zapalnych, co wspiera jej działanie przeciwbakteryjne. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, a eliminacja odbywa się głównie przez żółć oraz w 12% przez mocz w postaci niezmienionej. Metabolity leku nie wykazują aktywności mikrobiologicznej.
biodostępność azytromycyny, biodostępność doustna, ciężka niewydolność nerek, demetylacja, dystrybucja leku, eliminacja substancji czynnej, fagocytoza, hydroksylacja pierścienia, klirens wątrobowy, koniugat kladynozy, metabolizm azytromycyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, pole pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza