deficyt przyswajania
Deficyt przyswajania (zaburzenia wchłaniania, malabsorpcja) to stan kliniczny, w którym organizm nie jest w stanie prawidłowo wchłaniać składników odżywczych z przewodu pokarmowego. Schorzenie to może dotyczyć zarówno makroskładników (białka, węglowodany, tłuszcze), jak i mikroelementów (witaminy, minerały), prowadząc do różnorodnych niedoborów pokarmowych.
Przyczyny deficytu przyswajania są zróżnicowane i obejmują choroby trzustki (np. przewlekłe zapalenie trzustki), choroby wątroby i dróg żółciowych, choroby jelit (np. celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, mukowiscydoza), zaburzenia immunologiczne, a także stany po operacjach przewodu pokarmowego. Do objawów klinicznych należą: biegunka, utrata masy ciała, obrzęki, osteoporoza, niedokrwistość, zaburzenia krzepnięcia oraz niedobory witamin i minerałów.
Diagnostyka deficytu przyswajania obejmuje badania laboratoryjne (morfologia, markery stanu zapalnego, albuminy, elektrolity, witaminy), badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa), endoskopię z pobraniem wycinków, testy czynnościowe trzustki oraz specjalistyczne testy wchłaniania. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową i obejmuje odpowiednią dietę, suplementację brakujących składników odżywczych oraz farmakoterapię choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symkinet MR 20 mg
Przedkliniczne badania metylofenidatu, substancji czynnej Symkinet MR, wykazały potencjalne działanie teratogenne u królików przy dawce 200 mg/kg mc./dobę, co stanowi 116-krotność maksymalnej dawki zalecanej u dzieci i młodzieży (MRHD 60 mg). Przy tej dawce zaobserwowano rozszczep kręgosłupa oraz zniekształcenia tylnych kończyn, natomiast dawka 300 mg/kg mc./dobę, mimo toksyczności dla matki, nie wywołała tych zmian. Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) przy dawce 200 mg/kg była 5,1-krotnie wyższa niż ekstrapolowana MRHD, a przy 300 mg/kg – 7,5-krotnie wyższa. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach neurotoksyczności u młodych szczurów dawka 50 mg/kg mc./dobę (29x MRHD) powodowała zmniejszenie spontanicznej aktywności lokomotorycznej, a dawka 100 mg/kg mc./dobę (58x MRHD) u samic wywołała deficyt w przyswajaniu zadań, jednak znaczenie kliniczne tych wyników pozostaje nieustalone. Długotrwałe stosowanie metylofenidatu u dzieci z ADHD jest dobrze tolerowane i poprawia funkcje poznawcze, co nie koreluje z wynikami badań na zwierzętach.
ADHD, aktywność lokomotoryczna, badania genotoksyczności, deficyt przyswajania, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, maksymalna dawka zalecana, metylofenidat, neurotoksyczność, rakotwórczość, rozszczep kręgosłupa, rozwój zarodkowo-płodowy, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, utrata miotu, złośliwy guz wątroby, zniekształcenie kończyn - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symkinet MR 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku metylofenidatu, substancji czynnej Symkinet MR, wykazały potencjalne działanie teratogenne u królików przy dawce 200 mg/kg mc./dobę, co stanowi 116-krotność maksymalnej zalecanej dawki u dzieci i młodzieży (MRHD 60 mg, przeliczone na mg/kg). Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) przy tej dawce była 5,1-krotnie wyższa niż ekstrapolowana MRHD. Niższa dawka, odpowiadająca 0,72-krotności MRHD, nie wywołała rozszczepu kręgosłupa. W badaniach neurobehawioralnych u młodych szczurów dawki 50 mg/kg mc./dobę (29x MRHD) i 100 mg/kg mc./dobę (58x MRHD) powodowały zmniejszoną aktywność lokomotoryczną oraz deficyty w uczeniu się, przy ekspozycjach odpowiednio 15,1x i 40,1x MRHD (AUC). Mimo tych wyników, długotrwałe stosowanie metylofenidatu u dzieci z ADHD jest dobrze tolerowane i nie wykazuje klinicznie istotnych negatywnych efektów neurobehawioralnych.
ADHD, aktywność lokomotoryczna, chlorowodorek metylofenidatu, dawka zalecana, deficyt przyswajania, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, maksymalna dawka zalecana, płodność, rakotwórczość, rozszczep kręgosłupa, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność dla matki, toksyczność dla płodu, wpływ na rozrodczość, złośliwy guz wątroby, zniekształcenie kończyn - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symkinet MR 40 mg
Przedkliniczne badania metylofenidatu, substancji czynnej leku Symkinet MR, wykazały potencjalne działanie teratogenne u królików przy dawkach 200 mg/kg mc./dobę, co stanowiło 116-krotność maksymalnej dawki zalecanej u dzieci i młodzieży (MRHD 60 mg). Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) przy tej dawce była 5,1-krotnie wyższa niż u ludzi. Niższa dawka, odpowiadająca 0,72-krotności MRHD, nie wywołała rozszczepu kręgosłupa. U szczurów nie stwierdzono teratogenności, jednak dawki 50 mg/kg mc./dobę (29× MRHD) i 100 mg/kg mc./dobę (58× MRHD) powodowały zmniejszenie aktywności lokomotorycznej oraz deficyty w uczeniu się, przy ekspozycjach odpowiednio 15,1× i 40,1× wyższych niż u ludzi. Badania genotoksyczności nie wykazały zagrożenia, a rakotwórczość u myszy (zwiększenie liczby złośliwych guzów wątroby) pozostaje klinicznie niejasna. Metylofenidat nie wpływał negatywnie na rozrodczość i płodność nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających kliniczne.
aktywność farmakologiczna, aktywność lokomotoryczna, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, deficyt przyswajania, działanie teratogenne, efekt neurobehawioralny, ekspozycja ogólnoustrojowa, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, metylofenidat, MRHD, neurotoksyczność, płodność, potencjał rakotwórczy, różnica międzygatunkowa, rozrodczość, rozszczep kręgosłupa, teratogenność, toksyczność dla matki, toksyczność płodowa, utrata miotu, złośliwy guz wątroby, zniekształcenie kończyn