zatoka wątrobowa
Zatoka wątrobowa (łac. sinus hepatis) to anatomiczna przestrzeń zlokalizowana w prawym górnym kwadrancie jamy brzusznej, pomiędzy płatem ogoniastym wątroby, żyłą główną dolną i żyłą wrotną. Jest to istotny punkt orientacyjny w chirurgii wątroby i stanowi ważne miejsce podczas oceny ultrasonograficznej narządów jamy brzusznej.
W kontekście klinicznym zatoka wątrobowa ma znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne. Jest miejscem, gdzie mogą gromadzić się płyny patologiczne, takie jak krew lub ropień, w przypadku urazów lub infekcji wątroby. Zatoka ta jest również istotnym punktem orientacyjnym podczas zabiegów chirurgicznych wątroby, w tym resekcji segmentowych i transplantacji.
W diagnostyce obrazowej, szczególnie w badaniach tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego, widoczność zatoki wątrobowej może być pomocna w ocenie patologii wątroby, dróg żółciowych oraz okolicznych struktur anatomicznych. Zmiany w jej anatomii mogą wskazywać na procesy patologiczne, takie jak guzy wątroby, marskość lub nadciśnienie wrotne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gefitinib Zentiva 250 mg
Badania przedkliniczne gefitynibu wykazały istotne działania toksyczne na poziomie narządowym u zwierząt laboratoryjnych przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej, obejmujące zanik i ścieńczenie nabłonka rogówki, martwicę brodawek nerkowych oraz martwicę komórek wątroby z naciekami eozynofilowymi makrofagów. W badaniach na szczurach dawka 20 mg/kg m.c./dobę powodowała zmniejszenie płodności samic oraz obniżenie przeżywalności noworodków. W teratologii nie stwierdzono wad rozwojowych u szczurów przy dawce do 30 mg/kg m.c./dobę, natomiast u królików dawki ≥20 mg/kg m.c./dobę wiązały się ze zmniejszoną masą ciała płodów. Gefitynib wykazuje znaczące przenikanie do mleka szczurów, z poziomem radioaktywności 11-19 razy wyższym niż we krwi. Badania in vitro sugerują potencjalne ryzyko fototoksyczności oraz wpływ na repolaryzację mięśnia sercowego, jednak klinicznie nie potwierdzono wydłużenia odstępu QT.
badanie kancerogenności, badanie teratologiczne, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, EGFR, gefitynib, gruczolak wątroby, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątroby, nabłonek rogówki, naciek eozynofilowy makrofagów, naczyniakomięsak krwionośny, organogeneza, potencjał fototoksyczny, repolaryzacja mięśnia sercowego, ścieńczenie rogówki, toksyczność narządowa, wada rozwojowa, węzeł krezki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rozwojowe, zatoka wątrobowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gefitinib Synthon 250 mg
Dane przedkliniczne dotyczące gefitynibu wskazują na potencjalne działania niepożądane, które nie zostały zaobserwowane w badaniach klinicznych, ale mogą mieć znaczenie w praktyce klinicznej. W badaniach na zwierzętach przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej stwierdzono zmiany oczne (zanik nabłonka rogówki, ścieńczenie rogówki), nerkowe (martwica brodawek nerkowych) oraz wątrobowe (martwica hepatocytów i nacieki eozynofilowe makrofagów w zatokach wątrobowych). Gefitynib wykazuje potencjał do hamowania repolaryzacji mięśnia sercowego, co mogłoby wydłużać odstęp QT, jednak doświadczenia kliniczne nie potwierdziły tego efektu. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 20 mg/kg mc./dobę powodowała zmniejszenie płodności samic oraz obniżenie przeżywalności noworodków, natomiast u królików dawki ≥ 20 mg/kg mc./dobę skutkowały zmniejszoną masą ciała płodów bez wad rozwojowych. Gefitynib przenika do mleka w stężeniach 11-19-krotnie wyższych niż we krwi, co wskazuje na konieczność ostrożności podczas karmienia piersią.
badanie przedkliniczne, EGFR, fototoksyczność, gefitynib, genotoksyczność, gruczolak wątroby, martwica brodawki nerkowej, nabłonek rogówki, naciek eozynofilowy, naczyniakomięsak krwionośny, odstęp QT, organogeneza, potencjał czynnościowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, repolaryzacja mięśnia sercowego, rogówka, toksyczność narządowa, wada rozwojowa, węzeł krezki, zatoka wątrobowa, znakowanie radioizotopowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gefitinib Genoptim 250 mg
Badania przedkliniczne gefitynibu wykazały istotne zmiany patologiczne w tkankach zwierzęcych przy dawkach porównywalnych do klinicznych, w tym zanik i ścieńczenie nabłonka rogówki, martwicę brodawek nerkowych oraz martwicę hepatocytów z naciekami eozynofilowymi. In vitro wykazano potencjalne hamowanie repolaryzacji mięśnia sercowego (wydłużenie QT), choć klinicznie nie potwierdzono związku przyczynowego. W zakresie rozrodczości, dawka 20 mg/kg/dobę u szczurów obniżała płodność samic, a u królików dawki ≥20 mg/kg powodowały zmniejszenie masy ciała płodów, bez obserwacji wad rozwojowych. Gefitynib przenikał do mleka w stężeniach 11-19-krotnie wyższych niż we krwi, a stosowanie w ciąży zmniejszało przeżywalność potomstwa. Nie wykazano działania genotoksycznego, co jest istotne dla bezpieczeństwa genetycznego leku.
badanie kancerogenności, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, EGFR, ekspozycja kliniczna, gefitynib, gruczolak wątroby, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątroby, model zwierzęcy, naciek eozynofilowy makrofagów, naczyniakomięsak krwionośny, organogeneza, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, repolaryzacja mięśnia sercowego, ścieńczenie rogówki, wydłużenie odstępu QT, zanik nabłonka rogówki, zatoka wątrobowa