zakażenie tęgoryjcem

Zakażenie tęgoryjcem (łac. ankylostomoza) to choroba pasożytnicza wywołana przez nicienie z rodzaju Ancylostoma (najczęściej A. duodenale) lub Necator (głównie N. americanus). Pasożyty te atakują przewód pokarmowy człowieka, przyczepiając się do błony śluzowej jelita cienkiego, gdzie żywią się krwią gospodarza.

Drogi zakażenia obejmują przede wszystkim kontakt skóry z zanieczyszczoną glebą, gdzie larwy tęgoryjca mogą penetrować przez nieuszkodzoną skórę, najczęściej stóp. Możliwe jest również zakażenie drogą pokarmową. Po wniknięciu do organizmu larwy dostają się do krwiobiegu, następnie do płuc, skąd przez oskrzela i tchawicę przedostają się do przełyku i dalej do przewodu pokarmowego.

Objawy kliniczne ankylostomosis obejmują zapalenie skóry w miejscu wniknięcia pasożyta, objawy płucne w fazie migracji larw (kaszel, duszność), a w fazie przewlekłej – dolegliwości żołądkowo-jelitowe (bóle brzucha, biegunka), niedokrwistość z niedoboru żelaza oraz ogólne osłabienie organizmu. W ciężkich przypadkach może dojść do znacznej utraty krwi prowadzącej do wyniszczenia organizmu.

Diagnostyka opiera się głównie na badaniu parazytologicznym kału, gdzie poszukuje się charakterystycznych jaj tęgoryjca. W leczeniu stosuje się leki przeciwpasożytnicze, najczęściej mebendazol, albendazol lub pyrantel. W przypadku znacznej niedokrwistości konieczna jest również suplementacja żelaza. Profilaktyka polega na przestrzeganiu zasad higieny, noszeniu obuwia w rejonach endemicznego występowania pasożyta oraz poprawie warunków sanitarnych.