funkcja immunologiczna
Funkcja immunologiczna odnosi się do zdolności układu odpornościowego organizmu do rozpoznawania i eliminowania patogenów, komórek nowotworowych oraz innych substancji obcych, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia. Jest to złożony proces obejmujący współdziałanie wielu komórek, tkanek i narządów, które wspólnie tworzą barierę ochronną przed infekcjami i chorobami.
W skład funkcji immunologicznej wchodzą dwa główne typy odpowiedzi: odporność wrodzona (nieswoista) oraz odporność nabyta (swoista). Odporność wrodzona stanowi pierwszą linię obrony i działa natychmiast po rozpoznaniu zagrożenia, podczas gdy odporność nabyta rozwija się wolniej, ale jest bardziej specyficzna i tworzy pamięć immunologiczną.
Prawidłowa funkcja immunologiczna zależy od wielu czynników, w tym genetycznych, środowiskowych, żywieniowych oraz stylu życia. Zaburzenia funkcji immunologicznej mogą prowadzić do zwiększonej podatności na infekcje, chorób autoimmunologicznych, alergii lub nowotworów. Ocena funkcji immunologicznej jest istotnym elementem diagnostyki wielu schorzeń, w tym pierwotnych i wtórnych niedoborów odporności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Peditrace Novum
Produkt Peditrace Novum, będący koncentratem pierwiastków śladowych (cynk, miedź, mangan, selen, jod) do infuzji, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. U chorych z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszone wydalanie selenu, cynku i jodu, co zwiększa ryzyko ich kumulacji i toksyczności. U pacjentów z cholestazą i dysfunkcją wątroby dochodzi do ograniczonej eliminacji miedzi, manganu i cynku, co może wymagać modyfikacji dawki lub przerwania terapii. W przypadku nadczynności tarczycy jod zawarty w preparacie może nasilać objawy choroby, dlatego konieczne jest monitorowanie funkcji tarczycy. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) i potasu (39 mg) na 10 mL, co jest istotne dla pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi tych jonów.
cholestaza, funkcja immunologiczna, funkcja tarczycy, kardiomiopatia, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedokrwistość, objawy neurologiczne, oczopląs, produkt antyseptyczny, stężenie terapeutyczne, toksyczność manganu, wydalanie pierwiastków śladowych, wydzielanie żółci, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gojenia ran, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rumień guzowaty – Zapobieganie i profilaktyka
Rumień guzowaty (Erythema nodosum, EN) to ostre zapalenie tkanki podskórnej manifestujące się bolesnymi, czerwonymi guzkami, głównie na wyprostnych powierzchniach kończyn dolnych. Profilaktyka opiera się na identyfikacji i kontroli czynników wyzwalających, takich jak infekcje paciorkowcowe i mykobakteryjne, choroby współistniejące (np. nieswoiste zapalenia jelit) oraz unikanie leków potencjalnie indukujących EN. Kluczowe jest szybkie rozpoznanie i leczenie infekcji, w tym stosowanie profilaktycznej antybiotykoterapii w przypadku gruźlicy (pozytywny test tuberkulinowy), a także odpowiednia higiena (częste mycie rąk, unikanie dzielenia się naczyniami) i właściwe odżywianie bogate w antyoksydanty i kwasy omega-3. W aktywnej fazie choroby zaleca się ograniczenie aktywności fizycznej i odpoczynek, co może zapobiec zaostrzeniom.
choroba idiopatyczna, choroba reumatyczna, cyklosporyna A, funkcja immunologiczna, glikokortykosteroid, gruźlica, guzki skórne, hydroksychlorochina, infekcja mykobakteryjna, infekcja paciorkowcowa, iniekcja doogniskowa, jodek potasu, leczenie przeciwgruźlicze, lek fotouczulający, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nieswoiste zapalenia jelit, objawy pozajelitowe, przypadek idiopatyczny, remisja choroby, rtg klatki piersiowej, rumień guzowaty, talidomid, test tuberkulinowy, wysypka skórna, zapalenie jelit, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon chorób i schorzeń
Żałoba skomplikowana – Epidemiologia
Żałoba skomplikowana (Complicated Grief, CG), znana również jako zaburzenie przedłużonej żałoby (Prolonged Grief Disorder, PGD), dotyka 2,4-10% osób po stracie bliskiego, z wyższą częstością u osób powyżej 60. roku życia (~9%). Czynniki ryzyka obejmują nagłą, traumatyczną śmierć, utratę dziecka lub partnera, współistniejące zaburzenia psychiczne (depresja, PTSD), brak wsparcia społecznego oraz silne przywiązanie do zmarłego. Pandemia COVID-19 zwiększyła ryzyko CG poprzez izolację społeczną, ograniczenie rytuałów żałobnych i nagłość zgonów, szczególnie wśród mniejszości etnicznych. Uchodźcy oraz rodzice po stracie perinatalnej wykazują znacznie wyższe wskaźniki CG (8-54% i 25-30% odpowiednio). W rodzinach osób z chorobą nowotworową CG występuje u 14,2%, a wśród opiekunów nawet do 40%, co podkreśla potrzebę szczególnej uwagi klinicznej w tych grupach.
choroba nowotworowa, choroba serca, choroba układu krążenia, depresja, DSM-5-TR, funkcja immunologiczna, funkcjonowanie zawodowe, Inwentarz Żałoby Skomplikowanej, izolacja społeczna, martwe urodzenie, model opieki stopniowanej, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, poronienie, śmierć noworodka, styl przywiązania, uporczywe złożone zaburzenie żałoby, współwystępowanie depresji, zaburzenie lękowe, zaburzenie przedłużonej żałoby, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zaburzenie związane z używaniem substancji psychoaktywnych, żałoba skomplikowana, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hidrasec 10 mg 10 mg
Racekadotryl, substancja czynna leku Hidrasec 10 mg, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. W 4-tygodniowych badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym na małpach i psach nie stwierdzono działań toksycznych przy dawkach do 1250 mg/kg/dobę (małpy) oraz 200 mg/kg/dobę (psy), co stanowi odpowiednio 625- i 62-krotny margines bezpieczeństwa względem dawek stosowanych u ludzi. Długoterminowe podawanie wysokich dawek (500 mg/kg/dobę u małp, 200 mg/kg/dobę u psów) wiązało się z wystąpieniem uogólnionych infekcji i osłabieniem odpowiedzi immunologicznej, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje nieokreślone. Badania immunotoksyczności na myszach nie wykazały negatywnego wpływu na układ odpornościowy przy dawkach terapeutycznych. Racekadotryl nie wykazuje genotoksyczności ani klastogenności, a brak danych dotyczących potencjalnej rakotwórczości jest uzasadniony krótkim czasem leczenia u pacjentów. Ponadto, substancja nie wpływa negatywnie na procesy reprodukcji i rozwoju, co potwierdzają kompleksowe badania na modelach zwierzęcych.
anemia aplastyczna, biegunka, butylohioscyna, diureza, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, fenytoina, funkcja immunologiczna, funkcja oddechowa, genotoksyczność, Hidrasec, immunotoksyczność, ketonuria, odpowiedź immunologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, racekadotryl, toksyczność, układ odpornościowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Arginina – Wskazania do stosowania
Arginina, aminokwas endogenny, pełni kluczową rolę jako prekursor tlenku azotu, uczestniczy w cyklu mocznikowym, syntezie białek oraz modulacji funkcji immunologicznych. W stanach zwiększonego zapotrzebowania metabolicznego lub klinicznych, arginina staje się aminokwasem warunkowo niezbędnym. Jest integralnym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, stosowanych u pacjentów dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 2 lat, szczególnie gdy żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe lub niewystarczające. Preparaty te, takie jak Nutriflex, Lipoflex, Aminomel Nephro czy Nephrotect, zawierają argininę w ilościach dostosowanych do stopnia katabolizmu oraz funkcji narządów, np. 3,02 g/1000 ml w Aminomel Nephro dla niewydolności nerek czy 8,80 g/1000 ml w Aminoplasmal Hepa 10% dla niewydolności wątroby. Podawanie argininy w żywieniu pozajelitowym powinno odbywać się zawsze w połączeniu z roztworami węglowodanów, aby zapewnić optymalne wykorzystanie aminokwasów do syntezy białek, a nie jako substrat energetyczny.
aminokwas endogenny, aminokwas warunkowo niezbędny, ciężki katabolizm, cykl mocznikowy, cytokina, dializa otrzewnowa, dializoterapia, emulsja tłuszczowa, encefalopatia wątrobowa, funkcja immunologiczna, gojenie ran, limfocyt T, mieszanina aminokwasów, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odpowiedź immunologiczna, preparat dwukomorowy, preparat trójkomorowy, przewlekła niewydolność nerek, regeneracja tkanek, równowaga elektrolitowa, stan kataboliczny, stan krytyczny, synteza białek, tlenek azotu, układ immunologiczny, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Lizyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Lizyna, aminokwas egzogenny, jest kluczowa w syntezie białek oraz wspieraniu metabolizmu i funkcji immunologicznych, jednak jej stosowanie w żywieniu pozajelitowym wymaga ścisłej kontroli ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, zwłaszcza u pacjentów z alergiami krzyżowymi na soję, orzeszki ziemne czy kukurydzę. Istnieje zagrożenie powstawania osadów fosforanu wapnia w naczyniach płucnych, co może prowadzić do zatorów i niewydolności oddechowej, a nawet zgonu. Należy monitorować obecność osadów w roztworze, zestawie infuzyjnym i cewniku oraz kontrolować parametry elektrolitowe, w tym wapń, fosforany, magnez i potas, aby zapobiec hiperfosfatemii, hipermagnezemii i hiperkaliemii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, hiperglikemią, a także na ryzyko zespołu ponownego odżywienia u ciężko niedożywionych, który charakteryzuje się przesunięciem potasu, fosforu i magnezu do komórek oraz niedoborem tiaminy i zatrzymaniem płynów.
cewnik dożylny, cholestaza, dializa otrzewnowa, emulsja tłuszczowa, enzym wątrobowy, fosforan wapnia, funkcja immunologiczna, hepatomegalia, hiperfosfatemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hiponatremia, kwasica mleczanowa, lizyna, niedokrwistość, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk płuc, osmolarność surowicy, ośrodkowy układ nerwowy, otorbiające stwardnienie otrzewnej, reakcja nadwrażliwości, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór dializacyjny, sepsa, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia krzepliwości, zator naczyń płucnych, zespół ponownego odżywienia, zespół przeciążenia tłuszczami, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Copaxone 20 mg/ml
Octan glatirameru (Copaxone 20 mg/ml) nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji lekowych w badaniach klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu, w tym podczas jednoczesnego stosowania kortykosteroidów do 28 dni, co jest istotne w terapii rzutów stwardnienia rozsianego (SM). Badania in vitro potwierdziły jego znaczące wiązanie z białkami osocza, jednak fenytoina i karbamazepina nie wypierają octanu glatirameru ani nie są przez niego wypierane z miejsc wiązania, choć zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów przyjmujących leki silnie wiążące się z białkami osocza ze względu na potencjalne zmiany w dystrybucji i efekcie terapeutycznym. Brak jest danych o specyficznych interakcjach z alkoholem, jednak ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, pogorszenia funkcji immunologicznych i potencjalnej hepatotoksyczności, zaleca się unikanie lub ograniczenie spożycia alkoholu u pacjentów leczonych Copaxone.
białko osocza, Copaxone, działanie niepożądane, efekt immunomodulujący, fenytoina, funkcja immunologiczna, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, kortykosteroid, leczenie immunomodulujące, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, octan glatirameru, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Thorens 25 000 IU
Produkt leczniczy Thorens zawiera 625 µg cholekalcyferolu (25 000 IU witaminy D3) i został poddany szerokim badaniom przedklinicznym, które wykazały, że toksyczność związana jest głównie z zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforanowej. Wysokie dawki prowadziły do hiperkalcemii, manifestującej się wzrostem wapnia w moczu oraz obniżeniem fosforu i białka w moczu. Przedłużająca się hiperkalcemia skutkowała wapnieniem tkanek, w tym nerek (z ryzykiem upośledzenia funkcji wydalniczej), serca (wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego), aorty (zmiany strukturalne i elastyczności), grasicy (potencjalne zaburzenia immunologiczne) oraz błony śluzowej jelita (uporczywe zaburzenia wchłaniania). Badania nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania w długim terminie.
cholekalcyferol, działanie fetotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja immunologiczna, funkcja wydalnicza, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, kurczliwość mięśnia sercowego, mikrocefalia, nadzastawkowe zwężenie aorty, nieprawidłowość szkieletu, ostra toksyczność witaminy D, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność naczyniowa, wada serca, wchłanianie składników odżywczych, złogi wapnia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Framasnoa 14 mg
Dane przedkliniczne teriflunomidu, substancji czynnej leku Framasnoa, obejmują wielomiesięczne badania toksyczności na myszach, szczurach i psach, wskazując na główne narządy docelowe toksyczności: szpik kostny (zaburzenia hematopoezy), narządy limfatyczne (upośledzenie funkcji immunologicznych), przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę. Obserwowano niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię i limfopenię, co wiązano z hamowaniem proliferacji komórek. Zwierzęta laboratoryjne wykazywały większą wrażliwość na teriflunomid niż ludzie, a toksyczność pojawiała się przy dawkach odpowiadających lub niższych niż terapeutyczne u ludzi. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności in vivo, a działanie klastogenne in vitro tłumaczono farmakologicznym hamowaniem DHO-DH. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro, lecz nie in vivo. Długoterminowe badania rakotwórczości nie potwierdziły potencjału onkogennego teriflunomidu.
antykoncepcja, działanie embriotoksyczne, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, funkcja immunologiczna, hematopoeza, krwinka czerwona, leukopenia, limfocyt B, limfocyt T, limfopenia, narząd limfatyczny, narząd rozrodczy, nasienie, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, parametry hematologiczne, płytka krwi, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, trzustka, układ immunologiczny, zakażenie wtórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – MINGAST –
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej parafiny ciekłej, głównego składnika produktu leczniczego MINGAST (99,87 g/100 g płynu doustnego), wykazały istotne zmiany hematologiczne u szczurów poddanych długotrwałej ekspozycji. Zaobserwowano modyfikacje parametrów morfologii krwi, co wskazuje na potencjalne ryzyko hematotoksyczności. Ponadto, badania ujawniły akumulację ciekłych węglowodorów w tkankach narządów wewnętrznych, w tym w wątrobie, śledzionie oraz węzłach chłonnych, co może prowadzić do zaburzeń funkcji hepatocytów oraz osłabienia funkcji immunologicznych tych narządów.
akumulacja parafiny, funkcja immunologiczna, morfologia krwi, narząd miąższowy, parafina ciekła, terapia przewlekła, tkanka śledzionowa, tkanka wątrobowa, toksyczność przewlekła, układ immunologiczny, układ limfatyczny, węzeł chłonny, zaburzenie funkcji hepatocytów, zaburzenie funkcji wątroby, zmiana hematologiczna, zmiana patofizjologiczna - Leksykon substancji czynnych
Fluorek sodu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania fluorku sodu, obecnego w preparatach stomatologicznych (Fluormex) oraz radiofarmaceutykach (V-NaF), wykazały brak działania mutagennego, genotoksycznego i rakotwórczego w dawkach terapeutycznych. W modelach zwierzęcych nie stwierdzono mutagenności przy dawkach 2–4 mg fluoru/kg masy ciała, a cytogenetyczne aberracje chromosomowe pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję kliniczną. Preparat Fluormex zawiera 22,1 mg fluorku sodu i 33,19 mg aminofluorków na gram żelu, co odpowiada 12,5 mg fluoru (12 500 ppm), mieszcząc się w bezpiecznym zakresie dawkowania. W przypadku radiofarmaceutyku V-NaF, zawierającego (¹⁸F)-fluorek sodu o aktywności 2 GBq/mL, brak jest szczegółowych badań mutagenności, jednak jednorazowy charakter podania i krótki okres półtrwania izotopu (110 minut) minimalizują ryzyko długotrwałej ekspozycji.
aberracja chromosomowa, aminofluorek, badanie cytogenetyczne, badanie niekliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, diagnostyka obrazowa, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fluorek sodu, funkcja immunologiczna, funkcja rozrodcza, izotop 18F, model zwierzęcy, preparat stomatologiczny, radiofarmaceutyk, szczur Sprague-Dawley, terapia przewlekła, toksyczność ostra - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oxycodone Molteni 10 mg/ml
Oksykodon, będący główną substancją czynną leku Oxycodone Molteni w stężeniu 10 mg/ml (9 mg oksykodonu na ml), jest półsyntetycznym opioidowym agonistą receptorów mu, kappa i delta w ośrodkowym układzie nerwowym. Jego działanie farmakologiczne jest zbliżone do morfiny i obejmuje silne właściwości przeciwbólowe, przeciwlękowe, przeciwkaszlowe oraz uspokajające. Preparat dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań o pH 4,5-5,5 i osmolalności 267-310 mOsm/kg, w ampułkach o objętości 1 ml (10 mg), 2 ml (20 mg) oraz 20 ml (200 mg). Każdy mililitr zawiera 0,124 mmol sodu (2,85 mg), co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie.
agonista receptorów opioidowych, alkaloid opium, chlorowodorek, dieta niskosodowa, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwkaszlowe, działanie przeciwlękowe, działanie uspokajające, funkcja immunologiczna, lek przeciwbólowy, odruch kaszlowy, opioid, opioid półsyntetyczny, osmolalność, ośrodkowy układ nerwowy, przepływ żółci, rdzeń kręgowy, receptor opioidowy, roztwór do wstrzykiwań, sok trzustkowy, układ hormonalny, układ odpornościowy, zwieracz Oddiego - Leksykon substancji czynnych
Wirus ospy wietrznej – Interakcje
Wirus ospy wietrznej, stosowany w szczepionkach żywych atenuowanych, wykazuje liczne interakcje z innymi produktami leczniczymi, które mogą wpływać na skuteczność immunizacji oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczepionki przeciw ospie wietrznej można podawać jednocześnie z wieloma szczepionkami inaktywowanymi i żywymi (m.in. MMR, DTPa, Hib, IPV, HBV, HAV, MenB, MenC, MenACWY, PCV), pod warunkiem podania w różne miejsca ciała. Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność zachowania co najmniej 1-miesięcznego odstępu między szczepionką przeciw ospie wietrznej a szczepionką przeciw odrze, jeśli nie są podawane jednocześnie, ze względu na możliwe obniżenie komórkowej odpowiedzi immunologicznej. U pacjentów z grup wysokiego ryzyka ciężkiego przebiegu ospy wietrznej nie zaleca się jednoczesnego podawania szczepionek żywych atenuowanych. Ponadto, jednoczesne podanie szczepionki przeciw meningokokom grupy B (Bexsero) z preparatem przeciw ospie wietrznej zwiększa ryzyko gorączki, tkliwości w miejscu podania oraz zaburzeń zachowania, co wymaga rozważenia podania szczepionek osobno.
funkcja immunologiczna, Haemophilus influenzae typu B, immunoglobulina ludzka, interakcje lekowe, objawy grypopodobne, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź immunologiczna komórkowa, pochodne kwasu salicylowego, próba tuberkulinowa, przetoczenie krwi, szczepionka DTPa, szczepionka MMR, szczepionka przeciw meningokokom, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka przeciw pneumokokom, szczepionka przeciw polio, szczepionka żywa atenuowana, testy diagnostyczne, wirus ospy wietrznej, wirusowe zapalenie wątroby, zespół Reye’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nerczycowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół nerczycowy to poważne zaburzenie czynności nerek, charakteryzujące się masywnym białkomoczem, hipoalbuminemią, hipercholesterolemią oraz obrzękami. W patogenezie kluczowe jest uszkodzenie kłębuszków nerkowych, prowadzące do utraty białek z moczem. Opieka pielęgniarska wymaga kompleksowej oceny stanu pacjenta, w tym monitorowania masy ciała, obwodu brzucha, parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, częstość oddechów, temperatura), bilansu płynów, obecności białka w moczu oraz stanu odżywienia (podaż białka 1,5-2 g/kg, kalorie, poziom albumin). Istotne jest także monitorowanie powikłań, takich jak zakrzepica, infekcje, niewydolność nerek, wodobrzusze, wysięk opłucnowy oraz niedobory wapnia i witaminy D. Leczenie farmakologiczne obejmuje podawanie kortykosteroidów, diuretyków (np. furosemid), inhibitorów ACE lub ARB, statyn oraz leków przeciwzakrzepowych, z uwzględnieniem monitorowania działań niepożądanych.
albumina w surowicy, białkomocz, bilans płynów, bloker receptora angiotensyny, ciężar właściwy moczu, ciśnienie onkotyczne osocza, ciśnienie tętnicze krwi, diureza, dysfunkcja nerek, funkcja immunologiczna, funkcja nerki, hipercholesterolemia, hipoalbuminemia, hipowolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kłębuszek nerkowy, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, obrzęk, odleżyna, remisja, statyna, technika aseptyczna, terapia immunosupresyjna, wodobrzusze, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wysięk opłucnowy, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica, zespół nerczycowy