FOLFIRINOX
FOLFIRINOX to intensywny schemat chemioterapii stosowany głównie w leczeniu raka trzustki, a także niektórych innych nowotworów przewodu pokarmowego. Składa się z czterech leków: kwasu foliowego (FOL), fluorouracylu (F), irynotekanu (IRIN) oraz oksaliplatyny (OX).
Schemat ten został wprowadzony do praktyki klinicznej po badaniu PRODIGE 4/ACCORD 11, które wykazało znaczącą poprawę mediany przeżycia całkowitego pacjentów z przerzutowym rakiem trzustki w porównaniu do monoterapii gemcytabiną (11,1 vs 6,8 miesiąca). FOLFIRINOX stał się standardem leczenia pierwszej linii u wybranych pacjentów z dobrym stanem sprawności (ECOG 0-1) i prawidłową funkcją wątroby.
Ze względu na wysoką toksyczność (neutropenia, neuropatia obwodowa, biegunka, zmęczenie) schemat FOLFIRINOX jest zarezerwowany dla pacjentów w dobrym stanie ogólnym, poniżej 76 roku życia. W praktyce klinicznej często stosuje się modyfikacje schematu (mFOLFIRINOX) z redukcją dawek poszczególnych cytostatyków, co pozwala na zmniejszenie toksyczności przy zachowaniu skuteczności terapeutycznej.
FOLFIRINOX znalazł również zastosowanie w leczeniu neoadiuwantowym i adiuwantowym raka trzustki, gdzie wykazuje obiecujące wyniki w zwiększaniu odsetka resekcyjności oraz wydłużeniu czasu przeżycia wolnego od choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzustki – Leczenie
Rak trzustki charakteryzuje się wysoką agresywnością i złym rokowaniem, z około 20% pacjentów kwalifikujących się do resekcji chirurgicznej w momencie diagnozy. Klasyfikacja nowotworu obejmuje postaci resekcyjne, granicznie resekcyjne, nieresekcyjne miejscowo zaawansowane oraz przerzutowe, co determinuje wybór terapii. Leczenie resekcyjne obejmuje pankreatoduodenektomię (procedura Whipple’a), dystalną pankreatektomię lub całkowitą pankreatektomię, natomiast w zaawansowanych stadiach stosuje się chemioterapię (schematy FOLFIRINOX, gemcytabina + nab-paklitaksel, gemcytabina monoterapia) oraz radioterapię (EBRT, SBRT, IMRT, radioterapia protonowa). Chemioterapia neoadjuwantowa i adjuwantowa poprawia wyniki leczenia, a radiochemioterapia zwiększa skuteczność terapii w guzach miejscowo zaawansowanych. Terapie celowane (np. olaparib, erlotynib, inhibitory KRAS) oraz immunoterapia (pembrolizumab u pacjentów z MSI-H/dMMR) stanowią uzupełnienie leczenia, szczególnie w kontekście profilu molekularnego guza.
blokada splotu trzewnego, całkowita pankreatektomia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, dystalna pankreatektomia, enzym trzustkowy, erlotynib, FOLFIRINOX, fuzja genu NTRK, fuzja genu RET, gemcytabina, gruczolakorak trzustki, inhibitor PARP, inhibitor punktów kontrolnych, medycyna precyzyjna, mutacja BRCA, mutacja KRAS, niedobór naprawy niesparowania, niestabilność mikrosatelitarna, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki, olaparib, pankreatoduodenektomia, pembrolizumab, profil molekularny guza, radiochemioterapia, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia protonowa, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak przerzutowy, rak trzustki, resekcja chirurgiczna, stent dróg żółciowych, teleradioterapia, żółtaczka mechaniczna