leczenie immunotolerancji
Leczenie immunotolerancji to terapeutyczne podejście mające na celu indukowanie tolerancji układu immunologicznego wobec określonych antygenów, które normalnie wywołują niepożądaną odpowiedź immunologiczną. Jest to szczególnie istotne w przypadku chorób autoimmunologicznych, alergii czy transplantacji narządów.
W kontekście hemofilii, leczenie immunotolerancji (ITI – Immune Tolerance Induction) jest stosowane u pacjentów, u których rozwinęły się inhibitory (przeciwciała) przeciwko egzogennemu czynnikowi krzepnięcia. Polega ono na regularnym podawaniu wysokich dawek brakującego czynnika, co prowadzi do tolerancji immunologicznej i eliminacji inhibitorów w około 60-80% przypadków.
W transplantologii immunotolerancja pozwala na akceptację przeszczepu bez konieczności długotrwałego stosowania leków immunosupresyjnych. Metody indukcji tolerancji obejmują chimeryzm szpiku kostnego, terapie komórkowe z wykorzystaniem komórek regulatorowych T oraz blokowanie kostymulacji limfocytów T.
Nowoczesne podejścia do leczenia immunotolerancji wykorzystują również biofarmaceutyki, w tym przeciwciała monoklonalne i małe cząsteczki modulujące odpowiedź immunologiczną. Terapie te są coraz bardziej selektywne, co zmniejsza ryzyko ogólnoustrojowej immunosupresji i związanych z nią powikłań.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Feiba NF 500 j. (500 j. FEIBA), 50 j./ml
FEIBA NF w dawce 500 j. jest wskazany do leczenia i profilaktyki epizodów krwotocznych u pacjentów z hemofilią A i B, u których wystąpiły inhibitory przeciwko czynnikom VIII lub IX. Preparat działa poprzez mechanizm omijający inhibitor, umożliwiając skuteczną hemostazę mimo obecności przeciwciał neutralizujących standardowe koncentraty czynników krzepnięcia. Ponadto, FEIBA NF stosuje się u pacjentów z nabytymi inhibitorami czynników VIII, IX lub XI, powstałymi wtórnie do chorób autoimmunologicznych, nowotworów lub stanów poporodowych. W terapii immunotolerancji u chorych z inhibitorem czynnika VIII preparat może być podawany łącznie z koncentratem czynnika VIII, co zwiększa szanse na trwałe wyeliminowanie inhibitora i przywrócenie skuteczności leczenia substytucyjnego. Rzadko, ale możliwe jest zastosowanie FEIBA NF u pacjentów z inhibitorem czynnika von Willebranda, w przypadkach opornych na inne metody leczenia.
aktywowany czynnik VII, antygen koagulacyjny czynnika VIII, aPTT, czas kaolinowo-kefalinowy, czynnik omijający inhibitor, czynniki krzepnięcia II IX X, dysfagia, epizod krwotoczny, FEIBA NF, hemofilia A, hemofilia B, hemostaza, inhibitor czynnika IX, inhibitor czynnika VIII, inhibitor czynnika von Willebranda, leczenie immunotolerancji, leczenie substytucyjne, nabyty inhibitor, profilaktyka krwawień, terapia skojarzona, układ kalikreina-kinina, zespół czynników krzepnięcia