stężenie lizynoprylu
Stężenie lizynoprylu w surowicy krwi jest istotnym parametrem monitorowanym podczas terapii tym lekiem z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE). Pomiar stężenia ma szczególne znaczenie w przypadkach niewydolności nerek, u pacjentów w podeszłym wieku oraz przy podejrzeniu nieprzestrzegania zaleceń terapeutycznych.
Terapeutyczne stężenie lizynoprylu w surowicy zazwyczaj mieści się w zakresie 20-300 ng/ml, przy czym maksymalne stężenie występuje około 6-8 godzin po podaniu doustnym. Ze względu na długi okres półtrwania (około 12 godzin) oraz brak aktywnych metabolitów, lizynopryl charakteryzuje się przewidywalną farmakokinetyką, co pozwala na dawkowanie raz na dobę.
Monitorowanie stężenia lizynoprylu może być wskazane przy jednoczesnym stosowaniu leków mogących wchodzić w interakcje, takich jak diuretyki oszczędzające potas, niesteroidowe leki przeciwzapalne czy preparaty litu. Zbyt wysokie stężenie lizynoprylu zwiększa ryzyko hiperkaliemii, hipotonii oraz ostrego uszkodzenia nerek, szczególnie u pacjentów z już istniejącą dysfunkcją nerek.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Lizynopryl, jako inhibitor ACE, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz powikłań kardiologicznych. Standardowa dawka początkowa u pacjentów z nadciśnieniem bez leków moczopędnych wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg, a maksymalna dawka dobowa to 40 mg. U pacjentów przyjmujących diuretyki lub z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym zaleca się niższe dawki początkowe (2,5-5 mg) oraz ścisłą kontrolę ciśnienia tętniczego. W niewydolności serca dawka początkowa to 2,5 mg, z podtrzymującymi dawkami 5-20 mg, a leczenie powinno być rozpoczęte w warunkach szpitalnych. W przypadku zawału serca leczenie rozpoczyna się do 24 godzin od zdarzenia, z dawkami stopniowo zwiększanymi od 2,5-5 mg do 10 mg raz na dobę przez 6 tygodni. U pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią dawka początkowa wynosi 10 mg, z możliwością zwiększenia do 20 mg w celu kontroli ciśnienia rozkurczowego poniżej 90 mmHg.
amlodypina, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, dializoterapia, działanie hipotensyjne, hemodializa, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lizynopryl, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, naparstnica, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie objawowe, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pętlowy lek moczopędny, stężenie lizynoprylu, torasemid, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej -
Leksykon leków
Lizynopryl jest doustnym inhibitorem ACE, charakteryzującym się około 25% wchłanianiem (zakres 6-60%) i osiągającym maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po około 7 godzinach. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, z klirensem około 50 mL/min u osób zdrowych oraz okresem półtrwania wynoszącym 12,6 godziny. Pokarm nie wpływa na wchłanianie, a lizynopryl słabo przenika przez barierę krew-mózg. W grupach pacjentów z niewydolnością serca, marskością wątroby, zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku obserwuje się zmiany farmakokinetyczne, które wpływają na biodostępność i narażenie systemowe leku, co wymaga dostosowania dawkowania. W szczególności u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (GFR 5-30 mL/min) AUC wzrasta 4,5-krotnie, a u osób z niewydolnością serca o 125%, mimo zmniejszonego wchłaniania o około 16%.
AUC, bariera krew-mózg, farmakokinetyka, GFR, grupa sulfhydrylowa, hemodializa, inhibitor ACE, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, klirens lizynoprylu, lizynopryl, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, narażenie systemowe, niewydolność serca, okres półtrwania, ostry zawał mięśnia sercowego, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia leku, stan równowagi dynamicznej, stężenie lizynoprylu, wiązanie z białkami osocza, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności nerek -
Leksykon leków
Lizynopryl, dostępny w preparacie Lisinoratio w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą Tmax wynoszące 6-8 godzin oraz biodostępnością około 25%, niezależną od obecności pokarmu. Substancja nie wiąże się z białkami osocza i nie ulega metabolizmowi, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Lizynopryl jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki, a jego efektywny okres półtrwania w fazie kumulacji wynosi około 12 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. U osób starszych (>65 lat) obserwuje się zwiększone stężenia leku w surowicy, podobnie jak u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza przy GFR <30 ml/min, co wymaga dostosowania dawkowania. W populacji pediatrycznej (6-16 lat) farmakokinetyka lizynoprylu jest zbliżona do dorosłych, przy dawkach 0,1-0,2 mg/kg, z Tmax około 6 godzin i biodostępnością około 28%.
białko osocza krwi, biodostępność, dawkowanie, farmakokinetyka lizynoprylu, konwertaza angiotensyny, lek przeciwnadciśnieniowy, Lisinoratio, metabolizm lizynoprylu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, okres półtrwania, podeszły wiek, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, równowaga dynamiczna, stężenie lizynoprylu, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, substancja czynna, wchłanianie lizynoprylu
