izolacja powietrzno-kropelkowa

Izolacja powietrzno-kropelkowa to procedura zapobiegająca rozprzestrzenianiu się drobnoustrojów chorobotwórczych przenoszonych drogą powietrzną oraz przez kropelki wydzieliny dróg oddechowych. Jest stosowana wobec pacjentów zakażonych lub podejrzanych o zakażenie patogenami przenoszonymi tymi drogami.

Do chorób wymagających izolacji powietrzno-kropelkowej należą m.in. gruźlica, odra, ospa wietrzna, półpasiec, grypa, COVID-19 oraz inne infekcje układu oddechowego. Procedura ta jest kluczowym elementem profilaktyki zakażeń szpitalnych i środowiskowych.

Prawidłowo prowadzona izolacja powietrzno-kropelkowa obejmuje umieszczenie pacjenta w pojedynczej sali (najlepiej z ujemnym ciśnieniem), stosowanie przez personel medyczny odpowiednich środków ochrony osobistej (maski FFP2/FFP3, fartuchy, rękawice, ochrona oczu), ograniczenie przemieszczania się pacjenta oraz edukację pacjenta w zakresie higieny kaszlu i kichania. W przypadku konieczności transportu pacjenta poza salę izolacyjną, powinien on nosić maskę chirurgiczną.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl