immunoglobulina przeciwko limfocytom T
Immunoglobulina przeciwko limfocytom T (anty-tymocytowa, ATG) to preparat biologiczny zawierający przeciwciała skierowane przeciwko ludzkim limfocytom T. Jest pozyskiwana poprzez immunizację zwierząt (najczęściej królików lub koni) ludzkimi tymocytami lub limfocytami T, co prowadzi do produkcji poliklonalnych przeciwciał rozpoznających różnorodne antygeny powierzchniowe limfocytów T.
ATG działa immunosupresyjnie poprzez deplecję limfocytów T we krwi obwodowej i tkankach limfatycznych, co następuje w wyniku cytotoksyczności zależnej od dopełniacza, cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał oraz indukcji apoptozy. Prowadzi to do głębokiej, ale przejściowej limfopenii, która jest podstawą działania terapeutycznego.
W praktyce klinicznej immunoglobulina przeciwko limfocytom T znajduje zastosowanie przede wszystkim w zapobieganiu i leczeniu ostrego odrzucania przeszczepu narządów (szczególnie nerki, wątroby, serca i płuc), w kondycjonowaniu przed przeszczepem komórek krwiotwórczych, a także w terapii ciężkiej postaci anemii aplastycznej oraz choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD).
Podawanie ATG wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, takich jak reakcje związane z infuzją (gorączka, dreszcze, hipotensja), zwiększone ryzyko infekcji oraz chorób limfoproliferacyjnych. Leczenie wymaga ścisłego monitorowania klinicznego oraz laboratoryjnego, w tym regularne oznaczanie liczby limfocytów we krwi obwodowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina – Właściwości farmakokinetyczne
Immunoglobuliny stosowane w terapii wykazują zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od rodzaju preparatu, drogi podania oraz indywidualnych cech pacjenta. Podanie dożylne zapewnia natychmiastową i całkowitą biodostępność (100%), co obserwuje się m.in. w preparatach Grafalon, Megalotect CP oraz Rhophylac 300. W przypadku podania domięśniowego absorpcja jest opóźniona – np. GAMMA anty-D 150 osiąga wykrywalne miano przeciwciał po około 4 godzinach, a maksymalne stężenie po 5 dniach, natomiast Rhophylac 300 i UMAN BIG osiągają maksimum stężenia odpowiednio po 2-3 dniach. Immunoglobuliny dystrybuują się pomiędzy osoczem a przestrzenią pozanaczyniową, osiągając równowagę po 3-5 dniach. Okres półtrwania preparatów jest zróżnicowany: Biseko – taki sam jak osocza natywnego, GAMMA anty-D 150 – około 2 tygodnie, Grafalon – około 14 dni (przy dawce 4 mg/kg przez >7 dni), Megalotect CP – 25 dni, Rhophylac 300 i UMAN BIG – 3-4 tygodnie, z możliwością indywidualnych różnic u pacjentów.
białko odpornościowe, białko surowicy ludzkiej, immunoglobulina, immunoglobulina anty-D, immunoglobulina przeciw cytomegalii, immunoglobulina przeciwko limfocytom T, osocze natywne, parametr farmakokinetyczny, planowanie terapii, podanie domięśniowe, podanie dożylne, praktyka kliniczna, preparat leczniczy, stan kliniczny pacjenta, stężenie terapeutyczne, terapia, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina – Przeciwwskazania stosowania
Immunoglobuliny, pozyskiwane z osocza ludzkiego, są szeroko stosowane w profilaktyce i leczeniu różnych schorzeń, jednak ich podanie wymaga uwzględnienia licznych przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocniczą, a także selektywny niedobór IgA z obecnością przeciwciał anty-IgA, co grozi reakcją anafilaktyczną. Zawartość IgA w preparatach różni się: Megalotect CP zawiera do 2000 µg/ml, Gamma anty-D 150 do 50 µg/ml, a Rhophylac 300 nie przekracza 5 µg/ml. Domięśniowe podanie immunoglobulin jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami hemostazy, np. ciężką małopłytkowością, co dotyczy preparatów Rhophylac 300 i Uman Big. Specyficzne przeciwwskazania dotyczą m.in. preparatu Grafalon, który nie powinien być stosowany u pacjentów z niekontrolowanymi infekcjami, ciężką trombocytopenią (<50 000 płytek/µl) oraz nowotworami złośliwymi, z wyjątkiem przypadków przeszczepu komórek macierzystych.
immunoglobulina, immunoglobulina przeciw WZW B, immunoglobulina przeciwko limfocytom T, małopłytkowość, nadwrażliwość na białka surowicy, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór IgA, niedobór odporności, preparat immunoglobulin, przeciwciało anty-IgA, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, szczepionka atenuowana, trombocytopenia, WZW B, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Grafalon 20 mg/ml
Produkt leczniczy Grafalon, będący immunoglobuliną króliczą przeciwko ludzkim limfocytom T, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej, podawanie dożylne dawki do 900 mg/kg u królików nie wywołało patologii klinicznych ani hematologicznych, natomiast u małp Rhesus dawka 100 mg/kg indukowała przejściowe zaburzenia ruchowe, przesunięcie w rozmazie granulocytów obojętnochłonnych oraz tymczasowy spadek retikulocytów i płytek krwi w ciągu pierwszych 3 dni. W badaniach toksyczności podostrej u małp Rhesus, dawki 300 i 500 mg/kg/dobę prowadziły do śmierci zwierząt po 7 i 5 dniach odpowiednio, z powodu wstrząsu anafilaktycznego i zapaści krążeniowej. W każdej grupie obserwowano spadek liczby limfocytów, bez innych nieprawidłowości hematologicznych czy histologicznych oraz bez aktywacji układu chłonnego.
badanie histologiczne, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, granulocyt obojętnochłonny, immunoglobulina przeciwko limfocytom T, limfocyt, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, płytka krwi, retikulocyt, toksyczność ostra, toksyczność podostra, układ chłonny, układ krążenia, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs anafilaktyczny, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Grafalon 20 mg/ml
Grafalon to immunoglobulina o działaniu immunosupresyjnym, zawierająca poliklonalne przeciwciała przeciw ludzkim limfocytom T, uzyskiwana z surowicy królików immunizowanych ludzkimi limfoblastami T. Mechanizm działania opiera się na wiązaniu z receptorami CD2+, CD3+, CD4+/CD28+, CD5+, CD7+, LFA-1+ i ICAM-1+ na powierzchni limfocytów T, co prowadzi do ich opsonizacji i rozpadu przez aktywację dopełniacza, skutkując zmniejszeniem liczby limfocytów T. W badaniach klinicznych u pacjentów po allogenicznym przeszczepie komórek macierzystych, dodanie Grafalonu (20 mg/kg podawane w dniach -3, -2 i -1 przed przeszczepem) do standardowej profilaktyki GVHD (cyklosporyna i metotreksat) znacząco zmniejszyło częstość występowania ostrej GVHD stopnia III-IV (11,7% vs 25,5%, HR 0,48; p=0,0392), ostrej GVHD stopnia II-IV (33,0% vs 52,0%, HR 0,55; p=0,0077) oraz rozległej przewlekłej GVHD w ciągu 2 lat (12,2% vs 45,0%, HR 0,196; p<0,0001). Nie zaobserwowano istotnych różnic w nawrocie choroby, umieralności niezwiązanej z nawrotem ani całkowitym przeżyciu między grupami.
aktywacja dopełniacza, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, cyklosporyna A, iloraz szans, immunoglobulina przeciwko limfocytom T, komórki macierzyste szpiku kostnego, leczenie mieloablacyjne, lek immunosupresyjny, metotreksat, nowotwór krwi, opsonizacja, profil bezpieczeństwa, przeszczep allogeniczny, przeszczep komórek macierzystych, przewlekła choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, współczynnik ryzyka - Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina – Dawkowanie i sposób podawania
Immunoglobuliny stanowią kluczowe preparaty terapeutyczne stosowane w różnych wskazaniach klinicznych, z dawkowaniem i sposobem podawania dostosowanym do rodzaju immunoglobuliny, wskazania, masy ciała oraz indywidualnych uwarunkowań pacjenta. Preparat Biseko zawiera około 10 g immunoglobulin w 1000 ml roztworu (IgG 7,0 g, IgA 1,4 g, IgM 0,5 g) i podawany jest dożylnie z dawką do 2000 ml/dobę u dorosłych oraz 15-20 ml/kg mc./dobę u dzieci, z początkową szybkością infuzji 1 ml/kg/h, zwiększaną do maksymalnie 4 ml/kg/h. Immunoglobuliny anty-D (Gamma anty-D 150 i Rhophylac 300) stosuje się profilaktycznie i terapeutycznie w dawkach od 150 do 300 μg (750-1500 j.m.), podawanych domięśniowo lub dożylnie, z dawkowaniem zależnym od sytuacji klinicznej (np. profilaktyka przed- i poporodowa, krwotok płodowo-matczyny). W przypadku dużych dawek (>5 ml) zaleca się podawanie w podzielonych dawkach w różne miejsca ciała, a u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia preferuje się podanie podskórne lub dożylne.
allogeniczny przeszczep komórek macierzystych, amniopunkcja diagnostyczna, anafilaksja, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, cięcie cesarskie, cytometria przepływowa, GVHD, hemodializa, immunoglobulina, immunoglobulina A, immunoglobulina anty-D, immunoglobulina G, immunoglobulina M, immunoglobulina przeciw wirusowi cytomegalii, immunoglobulina przeciw WZW B, immunoglobulina przeciwko limfocytom T, izoimmunizacja, koncentrat krwinek czerwonych, krwotok płodowo-matczyny, krwotok przezłożyskowy, lek przeciwhistaminowy, metyloprednizolon, nadwrażliwość, odrzucenie przeszczepu, poród niewczesny, poród patologiczny, poród przedwczesny, przeszczep narządu miąższowego, przeszczep szpiku kostnego, przeszczep wątroby, serokonwersja, skrwawienie płodu, test antyglobulinowy, test Kleihauer-Betke, test papainowy, wirus cytomegalii, wydobycie łożyska, WZW typu B