amniopunkcja diagnostyczna
Amniopunkcja diagnostyczna to zabieg inwazyjny polegający na pobraniu płynu owodniowego z jamy macicy ciężarnej w celu analizy. Procedura wykonywana jest najczęściej między 15. a 20. tygodniem ciąży, choć możliwe jest jej przeprowadzenie również w późniejszym okresie.
Głównym wskazaniem do amniopunkcji jest diagnostyka prenatalna wad genetycznych i chromosomowych płodu, w tym trisomii chromosomów 13, 18 i 21. Zabieg zalecany jest ciężarnym powyżej 35. roku życia, w przypadku nieprawidłowych wyników badań przesiewowych, obciążonego wywiadu rodzinnego lub wykrycia nieprawidłowości w badaniu USG. Badanie umożliwia również diagnostykę chorób metabolicznych, infekcji wewnątrzmacicznych oraz ocenę dojrzałości płuc płodu.
Procedura przeprowadzana jest pod kontrolą ultrasonograficzną. Lekarz wprowadza przez powłoki brzuszne ciężarnej cienką igłę do jamy owodniowej, omijając płód i łożysko, po czym aspiruje 15-20 ml płynu owodniowego. Materiał poddawany jest następnie analizie cytogenetycznej, molekularnej lub biochemicznej w zależności od wskazań.
Ryzyko powikłań związanych z amniopunkcją szacuje się na 0,5-1% i obejmuje poronienie, przedwczesny odpływ płynu owodniowego, krwawienie, infekcję wewnątrzmaciczną oraz rzadko uszkodzenie płodu. Współcześnie, dzięki zastosowaniu ciągłego monitoringu ultrasonograficznego podczas zabiegu, częstość występowania powikłań znacząco się zmniejszyła.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gamma anty-D 150 150 mcg/ml
Preparat GAMMA anty-D 150 zawiera immunoglobulinę ludzką anty-D w stężeniu 150 μg/ml (750 j.m./ml), a jedna ampułka dostarcza 150 μg (750 j.m.) substancji czynnej. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od ekspozycji pacjentki na krwinki czerwone Rh(D)-dodatnie, przy czym neutralizacja 0,5 ml koncentratu krwinek lub 1 ml krwi Rh(D)-dodatniej wymaga około 10 μg (50 j.m.) immunoglobuliny anty-D. Podanie leku powinno nastąpić domięśniowo w ciągu 48 do 72 godzin od ekspozycji, z uwzględnieniem lokalnych wytycznych. W przypadku zaburzeń krzepnięcia dopuszcza się podanie podskórne z odpowiednim zabezpieczeniem miejsca iniekcji. Przy konieczności podania dawki powyżej 5 ml zaleca się podawanie w podzielonych dawkach w różne miejsca anatomiczne.
amniopunkcja diagnostyczna, białko ludzkie, cięcie cesarskie, immunoglobulina anty-D, immunoglobulina ludzka anty-D, koncentrat krwinek czerwonych, krew Rh(D)-dodatnia, krwinki czerwone Rh(D) dodatnie, martwy płód, podanie domięśniowe, podanie podskórne, poród niewczesny, poród patologiczny, przeciwciało anty-D, skrwawienie płodu, test antyglobulinowy, test papainowy, usunięcie płodu, wydobycie łożyska, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Gamma anty-D 50 50 mcg/ml
Lek GAMMA anty-D 50 to roztwór do wstrzykiwań zawierający 50 mikrogramów/ml (250 j.m.) ludzkiej immunoglobuliny anty-D, przeznaczony do zapobiegania immunizacji czynnikiem Rh(D) u kobiet Rh(D)-ujemnych narażonych na kontakt z krwią płodu Rh(D)-dodatniego. Wskazania obejmują poronienie, zagrażające poronienie oraz ciążę pozamaciczną, gdzie ryzyko alloimmunizacji jest istotne. Preparat zawiera co najmniej 30 mg białka ludzkiego i nie przekracza 50 mikrogramów/ml IgA, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa immunologicznego. Podanie leku powinno być dostosowane do statusu Rh(D) pacjentki oraz charakteru i czasu trwania ciąży, aby skutecznie zapobiegać konfliktowi serologicznemu.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Gamma anty-D 150 150 mcg/ml
GAMMA anty-D 150 to preparat immunoglobuliny ludzkiej anty-D o stężeniu 150 mikrogramów/ml (750 j.m./ml), dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań, zawierający minimum 90 mg białka ludzkiego oraz maksymalnie 50 mikrogramów/ml IgA. Produkt jest przeznaczony do profilaktyki immunizacji przeciwko antygenowi Rh(D) u kobiet Rh(D)-ujemnych, co ma na celu zapobieganie powstawaniu przeciwciał anty-D, które mogą wywołać chorobę hemolityczną płodu i noworodka w kolejnych ciążach z płodem Rh(D)-dodatnim. Preparat stosuje się w sytuacjach klinicznych takich jak poród dziecka Rh(D)-dodatniego, profilaktyka w trakcie ciąży, po usunięciu płodu powyżej 12 tygodnia ciąży, w zagrażającym porodzie niewczesnym lub przedwczesnym oraz po amniopunkcji diagnostycznej powyżej 12 tygodnia ciąży.
- Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina – Wskazania do stosowania
Immunoglobuliny stanowią kluczowy element terapii w różnych stanach klinicznych, od niedoborów odporności po profilaktykę i leczenie zakażeń wirusowych oraz powikłań po przeszczepach. Preparaty niespecyficzne, takie jak Biseko, zawierają około 10 g immunoglobulin na 1000 ml roztworu (IgG 7,0 g, IgA 1,4 g, IgM 0,5 g) i są stosowane m.in. w hipogammaglobulinemii, hipoproteinemii, hipoalbuminemii, hipowolemii oraz hemodylucji. Immunoglobuliny anty-D (GAMMA anty-D 150, Rhophylac 300, 150 µg/ml) zapobiegają immunizacji Rh(D) u kobiet Rh(D)-ujemnych w profilaktyce przed- i poporodowej oraz po ekspozycji na niezgodność grupową krwi. Preparaty specyficzne, takie jak Megalotect CP (100 U/ml przeciwciał przeciw CMV) i UMAN BIG (180 j.m./ml lub 540 j.m./3 ml przeciwciał przeciw WZW B), stosowane są w profilaktyce zakażeń wirusowych u pacjentów immunosupresyjnych oraz w immunoprofilaktyce WZW B, zwłaszcza po przeszczepach i ekspozycji na wirusa.
amniopunkcja diagnostyczna, antagonista puryn, biopsja kosmówki, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, ciąża pozamaciczna, glikokortykosteroid, hemodylucja, hipoalbuminemia, hipogammaglobulinemia, hipoproteinemia, hipowolemia, immunizacja czynnikiem Rh(D), immunoglobulina, immunoglobulina A, immunoglobulina anty-D, immunoglobulina G, immunoglobulina królicza, immunoglobulina M, immunoprofilaktyka, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor mTOR, krwotok przezłożyskowy, leczenie immunosupresyjne, lek wirusostatyczny, niedobór odporności, nowotwór złośliwy krwi, odpowiedź immunologiczna, odrzucenie przeszczepu, poronienie, przeszczep allogeniczny, przeszczep komórek macierzystych, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie wirusem cytomegalii, zaśniad groniasty, zespół niedoboru przeciwciał - Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina – Dawkowanie i sposób podawania
Immunoglobuliny stanowią kluczowe preparaty terapeutyczne stosowane w różnych wskazaniach klinicznych, z dawkowaniem i sposobem podawania dostosowanym do rodzaju immunoglobuliny, wskazania, masy ciała oraz indywidualnych uwarunkowań pacjenta. Preparat Biseko zawiera około 10 g immunoglobulin w 1000 ml roztworu (IgG 7,0 g, IgA 1,4 g, IgM 0,5 g) i podawany jest dożylnie z dawką do 2000 ml/dobę u dorosłych oraz 15-20 ml/kg mc./dobę u dzieci, z początkową szybkością infuzji 1 ml/kg/h, zwiększaną do maksymalnie 4 ml/kg/h. Immunoglobuliny anty-D (Gamma anty-D 150 i Rhophylac 300) stosuje się profilaktycznie i terapeutycznie w dawkach od 150 do 300 μg (750-1500 j.m.), podawanych domięśniowo lub dożylnie, z dawkowaniem zależnym od sytuacji klinicznej (np. profilaktyka przed- i poporodowa, krwotok płodowo-matczyny). W przypadku dużych dawek (>5 ml) zaleca się podawanie w podzielonych dawkach w różne miejsca ciała, a u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia preferuje się podanie podskórne lub dożylne.
allogeniczny przeszczep komórek macierzystych, amniopunkcja diagnostyczna, anafilaksja, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, cięcie cesarskie, cytometria przepływowa, GVHD, hemodializa, immunoglobulina, immunoglobulina A, immunoglobulina anty-D, immunoglobulina G, immunoglobulina M, immunoglobulina przeciw wirusowi cytomegalii, immunoglobulina przeciw WZW B, immunoglobulina przeciwko limfocytom T, izoimmunizacja, koncentrat krwinek czerwonych, krwotok płodowo-matczyny, krwotok przezłożyskowy, lek przeciwhistaminowy, metyloprednizolon, nadwrażliwość, odrzucenie przeszczepu, poród niewczesny, poród patologiczny, poród przedwczesny, przeszczep narządu miąższowego, przeszczep szpiku kostnego, przeszczep wątroby, serokonwersja, skrwawienie płodu, test antyglobulinowy, test Kleihauer-Betke, test papainowy, wirus cytomegalii, wydobycie łożyska, WZW typu B