łysienie uniwersalne
Łysienie uniwersalne (alopecia universalis) to rzadka, zaawansowana postać łysienia plackowatego, charakteryzująca się całkowitą utratą włosów na głowie oraz na całym ciele, w tym brwi, rzęs i włosów łonowych. Jest to schorzenie o podłożu autoimmunologicznym, w którym układ odpornościowy atakuje mieszki włosowe, powodując ich zanik.
Etiologia łysienia uniwersalnego nie jest w pełni poznana, ale istotną rolę odgrywają czynniki genetyczne, immunologiczne oraz środowiskowe. Choroba często współwystępuje z innymi schorzeniami autoimmunologicznymi, takimi jak choroba Hashimoto, bielactwo czy cukrzyca typu 1. Stres psychiczny może być czynnikiem wyzwalającym lub nasilającym objawy.
Diagnostyka łysienia uniwersalnego opiera się głównie na badaniu klinicznym, a w niektórych przypadkach wykonuje się biopsję skóry głowy. Leczenie jest wyzwaniem terapeutycznym – stosuje się kortykosteroidy (miejscowe, doogniskowe lub ogólnoustrojowe), inhibitory kalcyneuryny, immunoterapię kontaktową, fotochemioterapię PUVA oraz leki immunomodulujące, w tym najnowsze inhibitory JAK, które wykazują obiecujące rezultaty.
Przebieg choroby jest nieprzewidywalny, z okresami samoistnych remisji i nawrotów. U niektórych pacjentów możliwy jest spontaniczny odrost włosów, jednak w przypadku łysienia uniwersalnego rokowania dotyczące całkowitego odrostu są gorsze niż w ograniczonych postaciach łysienia plackowatego. Choroba znacząco wpływa na jakość życia pacjentów, powodując problemy psychologiczne, dlatego istotnym elementem terapii jest także wsparcie psychologiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie włosów – Objawy
Wypadanie włosów (alopecia) to schorzenie o zróżnicowanej etiologii, obejmujące zarówno łysienie androgenowe, łysienie plackowate, telogen effluvium, jak i anagen effluvium. Fizjologiczna utrata włosów wynosi 50-100 dziennie, a patologiczne wypadanie definiuje się jako utratę powyżej 100 włosów dziennie lub brak ich odrastania. Łysienie androgenowe charakteryzuje się miniaturyzacją mieszków włosowych i różni się klinicznie u mężczyzn (wzór typu „M”, cofanie linii włosów) i kobiet (przerzedzenie centralne, poszerzenie przedziału). Łysienie plackowate to choroba autoimmunologiczna manifestująca się nagłymi, okrągłymi ogniskami łysienia z obecnością włosów wykrzyknikowych. Telogen effluvium objawia się równomiernym przerzedzeniem i zwiększonym wypadaniem do 300 włosów dziennie, zwykle 2-3 miesiące po stresie lub chorobie. Anagen effluvium to szybka, rozległa utrata włosów, najczęściej po chemioterapii, z odrostem w ciągu 3-6 miesięcy po zakończeniu terapii.
biopsja skóry głowy, cykl życia włosa, folliculitis decalvans, łojotokowe zapalenie skóry, łysienie, łysienie androgenowe, łysienie całkowite, łysienie plackowate, łysienie typu męskiego, łysienie typu żeńskiego, łysienie uniwersalne, miniaturyzacja mieszków włosowych, telogen effluvium, test pociągania, trichoskopia, trichotillomania, włosy terminalne, zapalenie mieszków włosowych