hipoglikemia w cukrzycy

Hipoglikemia w cukrzycy to stan obniżonego poziomu glukozy we krwi, zazwyczaj poniżej 70 mg/dl (3,9 mmol/l), stanowiący poważne powikłanie terapii cukrzycy. Jest to istotny problem kliniczny, najczęściej związany z leczeniem insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika.

Objawy hipoglikemii można podzielić na autonomiczne (drżenie rąk, pocenie się, uczucie głodu, kołatanie serca) oraz neuroglikopeniczne (splątanie, zaburzenia koncentracji, senność, zaburzenia widzenia, a w ciężkich przypadkach drgawki i utrata przytomności). Rozpoznanie stanu hipoglikemii opiera się na triasie Whipple’a: objawy kliniczne, niskie stężenie glukozy we krwi i ustąpienie objawów po podaniu węglowodanów.

Leczenie ostrej hipoglikemii polega na podaniu 15-20 g szybko wchłaniających się węglowodanów (np. glukoza, sok owocowy), a następnie kontroli glikemii po 15 minutach. W przypadku pacjentów nieprzytomnych konieczne jest podanie glukagonu domięśniowo lub dożylnej glukozy. Edukacja pacjentów i ich rodzin w zakresie rozpoznawania i leczenia hipoglikemii stanowi kluczowy element prewencji ciężkich epizodów.

Hipoglikemia jatrogenna może prowadzić do rozwoju zespołu nieświadomości hipoglikemii, obniżając próg glikemii wywołujący objawy ostrzegawcze, co znacząco zwiększa ryzyko ciężkich epizodów. Częste epizody hipoglikemii są związane z wyższą śmiertelnością, zwłaszcza z przyczyn sercowo-naczyniowych, oraz mogą powodować długotrwałe zaburzenia funkcji poznawczych.