siła koślawienia
Siła koślawienia to termin medyczny odnoszący się do stopnia odchylenia kości lub stawu w kierunku bocznym (na zewnątrz) od osi środkowej ciała. Jest to istotny parametr diagnostyczny w ortopedii, szczególnie przy ocenie deformacji kończyn dolnych.
W praktyce klinicznej siła koślawienia najczęściej oceniana jest w stawie kolanowym (genu valgum) oraz stawie skokowym. Pomiar ten wykonuje się zarówno klinicznie, jak i radiologicznie, określając kąt odchylenia od fizjologicznej osi kończyny. Wielkość siły koślawienia ma kluczowe znaczenie przy planowaniu leczenia, zarówno zachowawczego, jak i operacyjnego.
Zwiększona siła koślawienia może prowadzić do zaburzeń biomechaniki chodu, nierównomiernego obciążenia powierzchni stawowych oraz przyspieszenia procesów zwyrodnieniowych. W przypadku dzieci ocena siły koślawienia jest szczególnie istotna, gdyż pozwala na różnicowanie zmian fizjologicznych od patologicznych, wymagających interwencji terapeutycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zerwanie łąkotki – Patofizjologia i mechanizm
Łąkotki przyśrodkowa i boczna, zbudowane głównie z kolagenu typu I, pokrywają około 70% powierzchni stawowej plateau piszczeli i pełnią kluczową rolę w przenoszeniu obciążeń oraz amortyzacji stawu udowo-piszczelowego. Ich unaczynienie jest ograniczone do zewnętrznej 1/3 („strefa czerwona”), co determinuje potencjał gojenia uszkodzeń w tej części, podczas gdy wewnętrzne 2/3 („strefa biała”) pozostają beznaczyniowe i mają ograniczone zdolności regeneracyjne. Uszkodzenia łąkotek powstają najczęściej w wyniku sił rotacyjnych i ścinających, szczególnie przy zgiętym kolanie, co jest typowe dla aktywności sportowych wymagających gwałtownych zmian kierunku, przyspieszeń i hamowań. U młodszych pacjentów dominują zerwania pionowe, takie jak „rączka od wiadra”, natomiast u osób starszych przeważają zerwania degeneracyjne o charakterze poziomym, często związane z procesami zwyrodnieniowymi i zapaleniem stawów. Współistnienie urazów łąkotki z uszkodzeniami więzadła krzyżowego przedniego (ACL) jest częste, zwłaszcza w przypadku łąkotki przyśrodkowej.
biomarker zapalny, błona maziowa, ból neuropatyczny, choroba zwyrodnieniowa stawów, czynnik wzrostu, fibrochondrocyt, kolagen typu I, komórka macierzysta, łąkotka boczna, łąkotka przyśrodkowa, macierz pozakomórkowa, medycyna regeneracyjna, meniscektomia, nocyceptor, osocze bogatopłytkowe, plateau piszczeli, płyn maziowy, płyn owodniowy, rezonans magnetyczny, siła koślawienia, siła ścinająca, siła szpotawiąca, staw udowo-piszczelowy, strefa biała łąkotki, strefa czerwona łąkotki, terapia biologiczna, torebka stawowa, więzadło krzyżowe przednie, zerwanie degeneracyjne, zerwanie pionowe, zerwanie poziome, zerwanie promieniste - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Patofizjologia i mechanizm
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to schorzenie zwyrodnieniowe ścięgien prostowników przedramienia, szczególnie mięśnia extensor carpi radialis brevis (ECRB), występujące najczęściej u osób w wieku 30-50 lat. Patogeneza opiera się na przeciążeniu i powtarzalnych mikrourazach enthesis, prowadzących do tendinozy angiofibroblastycznej, charakteryzującej się rozrostem tkanki ziarninowej, hiperplazją naczyniową, dezorganizacją włókien kolagenowych oraz obecnością kolagenu typu III zamiast typu I. Proces ten nie ma typowego charakteru zapalnego, co potwierdzają badania histopatologiczne. Czynniki ryzyka obejmują powtarzalne ruchy prostowania nadgarstka i odwracania przedramienia, nieprawidłową biomechanikę stawu łokciowego, wiek, słabość mięśni, zaburzenia unaczynienia oraz czynniki środowiskowe jak palenie tytoniu. Ból jest wynikiem neowaskularyzacji, uwalniania mediatorów bólu, ucisku nerwów oraz zaburzeń neurogennych, co podkreśla wielowymiarowy charakter schorzenia obejmujący zmiany strukturalne ścięgna, dysfunkcję mięśni i zaburzenia przetwarzania bólu.
dezorganizacja włókien kolagenowych, extensor carpi radialis brevis, hiperplazja naczyniowa, kwas hialuronowy, lateral epicondylitis, łokieć tenisisty, mediator zapalny, mikrouraz, neowaskularyzacja, nocyceptor, osocze bogatopłytkowe, PRP, siła koślawienia, tendinopatia, tendinoza, test Thomsena, włókno nerwowe, zapalenie nadkłykcia bocznego