antynocycepcja

Dane przedkliniczne dotyczące metamizolu sodowego wskazują na jego toksyczność hematologiczną i narządową po podaniu wielokrotnym u zwierząt laboratoryjnych. W badaniach na szczurach dawki do 900 mg/kg m.c. powodowały zmniejszenie hematokrytu, hemoglobiny i objętości erytrocytów, a także wzrost retikulocytów i obecność ciałek Heinza, jednak zmiany te ustępowały po zakończeniu terapii. U psów rasy beagle dawki od 300 mg/kg m.c. indukowały niedokrwistość hemolityczną oraz dysfunkcje nerek i wątroby, z histologicznymi objawami hemosyderozy. W badaniach toksyczności podostrej dawki 450 mg/kg m.c. podawane dożylnie lub podskórnie skutkowały spadkiem masy ciała, wzrostem bilirubiny, azotu mocznikowego i fosfatazy alkalicznej oraz obniżeniem parametrów hematologicznych. Wyniki badań mutagenności są niejednoznaczne, natomiast metamizol nie wykazuje działania inicjującego nowotwory, choć nasila zmiany indukowane przez N’-nitrozodietyloaminę w wątrobie szczurów, co potwierdzają wzrosty GST-P+ i obecność zmian przednowotworowych po 25-72 tygodniach podawania. W długoterminowych testach na myszach obserwowano gruczolaki wątroby przy dużych dawkach leku.