inhibitor wydzielania kwasu solnego

Inhibitory wydzielania kwasu solnego (kwasu żołądkowego) to grupa leków stosowanych w leczeniu schorzeń związanych z nadmierną sekrecją kwasu w żołądku. Do tej grupy należą przede wszystkim inhibitory pompy protonowej (IPP) oraz antagoniści receptora histaminowego H2.

Inhibitory pompy protonowej, takie jak omeprazol, pantoprazol, esomeprazol, lansoprazol i rabeprazol, blokują enzym H+/K+-ATP-azę (pompę protonową) w komórkach okładzinowych żołądka, co prowadzi do zmniejszenia produkcji kwasu solnego. Leki te są wysoce skuteczne w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, refluksu żołądkowo-przełykowego, zespołu Zollingera-Ellisona oraz w eradykacji Helicobacter pylori.

Antagoniści receptora H2 (ranitydyna, famotydyna, cymetydyna, nizatydyna) blokują receptory histaminowe H2 w błonie komórkowej komórek okładzinowych, hamując stymulujące działanie histaminy na wydzielanie kwasu solnego. Ich skuteczność jest niższa niż IPP, ale wciąż znajdują zastosowanie w terapii niektórych przypadków nadkwaśności.

Stosowanie inhibitorów wydzielania kwasu solnego, szczególnie długotrwałe, może wiązać się z pewnymi działaniami niepożądanymi, takimi jak zwiększone ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, niedobory witaminy B12, magnezu i wapnia, zwiększone ryzyko złamań kości, czy interakcje z innymi lekami. Dlatego ich stosowanie powinno odbywać się pod kontrolą lekarza i być okresowo weryfikowane pod kątem zasadności kontynuacji terapii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl