tiazol
Tiazol (tlenotiazol, 1,3-tiazol) to heterocykliczny związek organiczny o wzorze C3H3NS, zawierający w swojej pięcioczłonowej strukturze atomy azotu i siarki. Stanowi on podstawowy element strukturalny wielu biologicznie aktywnych związków, w tym leków stosowanych w praktyce klinicznej.
W medycynie pochodne tiazolu mają szerokie zastosowanie farmakologiczne. Należą do nich m.in. leki przeciwgrzybicze (np. tiabendazol), diuretyki tiazydowe (np. hydrochlorotiazyd), które są powszechnie stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków, oraz niektóre antybiotyki (np. tiazolidynony). Rdzeń tiazolowy jest również obecny w cząsteczce witaminy B1 (tiaminy), niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego.
Związki zawierające strukturę tiazolową wykazują różnorodne działanie biologiczne, w tym przeciwbakteryjne, przeciwzapalne, przeciwnowotworowe i przeciwdrgawkowe. Ze względu na te właściwości, tiazol i jego pochodne są przedmiotem intensywnych badań w zakresie projektowania nowych leków o potencjalnym zastosowaniu w terapii wielu schorzeń.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Milgamma 100 zawiera 100 mg benfotiaminy (witamina B1) oraz 100 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6), które charakteryzują się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego. Benfotiamina ulega defosforylacji do S-benzoilotiaminy (SBT) w jelitach, co umożliwia jej lipofilne przenikanie do krwiobiegu i tkanek docelowych, z dystrybucją: 75% do erytrocytów, 15% do leukocytów i 10% do osocza (wiązanego głównie z albuminami). Pirydoksyna występuje w osoczu głównie jako 5′-fosforan pirydoksalu (60%), pirydoksyna (15%) i pirydoksal (14%), z magazynowaniem w wątrobie, mięśniach (50%) oraz mózgu. Fosforan pirydoksalu w erytrocytach jest związany z hemoglobiną, a stężenia pochodnych pirydoksyny w osoczu korelują z jej poziomem w wątrobie, co ma znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne.
albumina, albumina osocza, benfotiamina, biodostępność, biodostępność substancji, dawka dożylna, defosforylacja, erytrocyt, estryfikacja, forma farmaceutyczna, fosforan pirydoksalu, fosforylaza glikogenu, hemoglobina, krwiobieg, kwas 4-pirydoksylowy, kwas benzoesowy, kwas hipurowy, kwas metylotiazolooctowy, kwas tiaminowy, leukocyt, metabolit, osocze, piramina, pirydoksyna chlorowodorek, przewód pokarmowy, rozpuszczalność w tłuszczach, S-benzoilotiamina, siarczan, tiazol, witamina B1, witamina B6, właściwość farmakokinetyczna, właściwość lipofilna -
Leksykon substancji czynnych
Tiamina (witamina B1) jest witaminą rozpuszczalną w wodzie, której farmakokinetyka obejmuje aktywny transport w jelicie cienkim (do dawek 2 µmol) oraz bierną dyfuzję przy wyższych dawkach. Po podaniu doustnym dawka 50 mg wykazuje biodostępność około 5,3%, a maksymalna dzienna absorpcja wynosi 8-15 mg. Wchłanianie tiaminy jest zwiększone przez spożycie pokarmu, natomiast obniżone u osób z nadużywaniem alkoholu, marskością wątroby oraz zespołami złego wchłaniania. Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1 godziny. Tiamina jest szeroko dystrybuowana, z wysokimi stężeniami w mózgu, mięśniach szkieletowych, wątrobie, sercu i nerkach, a jej całkowity zapas w organizmie wynosi około 30 mg. W krwi 75% tiaminy znajduje się w erytrocytach, 15% w leukocytach, a 10% w osoczu, gdzie wiąże się głównie z albuminami.
albumina, biodostępność, biologiczny okres półtrwania, dwunastnica, dyfuzja bierna, erytrocyt, faza eliminacji, fosforylacja, kinaza tiaminowa, klirens kreatyniny, kokarboksylaza, krążenie wrotne, kwas metylotiazolooctowy, kwas tiaminowy, leukocyt, marskość wątroby, metabolit, piramina, pirofosforan tiaminy, pirymidyna, stężenie osoczowe, tiamina, tiazol, transketolaza, transport aktywny, trifosforan tiaminy, wstrzyknięcie domięśniowe, zespół złego wchłaniania
