Właściwości farmakokinetyczne leku Milgamma 100

Milgamma 100 zawiera dwie substancje czynne: 100 mg benfotiaminy (witamina B1) oraz 100 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6), których właściwości farmakokinetyczne zostały dobrze poznane i udokumentowane. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów farmakokinetycznych obu składników.¹

Wchłanianie

Obydwie substancje czynne leku Milgamma 100 charakteryzują się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego. W przypadku benfotiaminy, po podaniu doustnym zachodzi proces defosforylacji pod wpływem fosfataz obecnych w jelitach, prowadzący do powstania S-benzoilotiaminy (SBT). Ten proces stanowi kluczowy etap w biodostępności substancji.²

Podobnie pirydoksyna (witamina B6) wykazuje dobrą absorpcję z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, co zapewnia efektywne dostarczenie substancji do krwiobiegu.³

Dystrybucja

Benfotiamina po przekształceniu do S-benzoilotiaminy (SBT) wykazuje doskonałe właściwości lipofilne. Dzięki dobrej rozpuszczalności w tłuszczach, SBT przenika w sposób bierny przez ścianę jelita do krwiobiegu, a następnie do komórek organów docelowych. Istotną cechą tego procesu jest proporcjonalność do podanej dawki, co zapewnia przewidywalną biodostępność.⁴

Dystrybucja tiaminy w krwi jest niejednorodna i wykazuje następujący rozkład:

• 75% dawki przenika do erytrocytów
• 15% przenika do leukocytów
• 10% pozostaje w osoczu, gdzie wiąże się głównie z albuminami

Ta specyficzna dystrybucja ma istotne znaczenie dla działania farmakologicznego i dostępności tiaminy w organizmie.⁵

Pirydoksyna (witamina B6) w osoczu krwi występuje w kilku formach:

• około 60% jako 5′-fosforan pirydoksalu
• do 15% jako pirydoksyna
• do 14% jako pirydoksal

Większość tych form występuje w postaci związanej z albuminami osocza. W erytrocytach dominującą formą jest fosforan pirydoksalu, który w większości jest związany z hemoglobiną.⁶

Wątroba stanowi główny narząd, w którym zachodzą przemiany pirydoksyny i pirydoksaminy przyjętej z pokarmem. Witamina B6 jest również magazynowana w wątrobie, jednak około 50% występuje również w mięśniach, gdzie jest związana z fosforylazą glikogenu. Dodatkowo, pirydoksyna jest gromadzona w mózgu, gdzie przenika prawdopodobnie w mechanizmie ulegającym wysyceniu. Badania wykazały, że stężenie biologicznie czynnych pochodnych pirydoksyny w osoczu ściśle odpowiada stężeniu pirydoksyny w wątrobie, co ma istotne znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne.⁷

Eliminacja

Eliminacja tiaminy (witaminy B1) jest zależna od dawki i stanu zaopatrzenia organizmu:

• Przy niskich dawkach tiaminy wydalanie niezmienionej tiaminy przez nerki jest minimalne lub nie występuje wcale
• Po przekroczeniu możliwości magazynowania w tkankach i potrzeb syntezy koenzymów, nadmiar tiaminy jest szybko usuwany przez nerki
• Wydalanie odbywa się w moczu w postaci niezmienionej (wolnej lub fosforylowanej) oraz w formie 20-30 różnych metabolitów zawierających ugrupowania pirymidyny i tiazolu

⁸

Około 50% tiaminy jest wydalane w postaci niezmienionej lub po estryfikacji jako siarczany. Do pozostałych metabolitów tiaminy należą:

• kwas tiaminowy
• kwas metylotiazolooctowy
• piramina

W przypadku benfotiaminy, metabolizm prowadzi do powstania kwasu benzoesowego i kwasu hipurowego. Powstająca tiamina może również ulegać dalszym przemianom do kwasu tiaminowego, kwasu metylotiazolooctowego i piraminy.⁹

Główną drogą eliminacji witaminy B6 jest wydalanie przez nerki. Badania wykazały, że około 74% dożylnej dawki 100 mg pirydoksyny jest wydalane z moczem w postaci różnych metabolitów. Pirydoksal ulega utlenianiu w wątrobie do kwasu 4-pirydoksylowego, który stanowi dominujący metabolit – około 64% dawki wydalanej z moczem.¹⁰