choroba układu nerwowego wywołana udokumentowanym niedoborem witaminy B1 i B6
Wskazanie

Choroba układu nerwowego wywołana udokumentowanym niedoborem witaminy B1 (tiaminy) i B6 (pirydoksyny) przybiera najczęściej postać neuropatii obwodowej lub encefalopatii. Niedobór tiaminy może prowadzić do zespołu Wernickego-Korsakowa (charakteryzującego się dezorientacją, ataksją i oftalmoplegią) lub beriberi (objawiającego się osłabieniem mięśni, parestezjami i niewydolnością serca). Niedobór witaminy B6 może powodować neuropatię czuciową, drgawki oraz zmiany skórne.

Najczęstsze przyczyny niedoboru tych witamin to: przewlekły alkoholizm, niedożywienie, choroby przewodu pokarmowego ograniczające wchłanianie (np. choroba Leśniowskiego-Crohna, celiakia), długotrwałe wymioty, przewlekła biegunka, dializoterapia, stosowanie niektórych leków (np. izoniazyd, hydralazyna, penicylamina) oraz stany zwiększonego zapotrzebowania (ciąża, intensywny wysiłek fizyczny).

W leczeniu stosuje się preparaty witamin w dawkach znacznie przekraczających dzienne zapotrzebowanie. W Polsce dostępne są m.in.: Milgamma (zawierająca witaminy B1, B6 i B12), Neuromax Forte, Neurovit, Benosen, Magne B6, Witamina B Complex Forte. W ciężkich przypadkach (np. encefalopatia Wernickego) podaje się witaminy dożylnie w postaci preparatów Vitabin, Tiapryd, Thiamine WZF.

Największe trudności w leczeniu tych schorzeń związane są z późnym rozpoznaniem, ponieważ objawy mogą narastać powoli i być niespecyficzne. Dodatkowym wyzwaniem jest identyfikacja i eliminacja przyczyny niedoboru – bez tego leczenie może być nieskuteczne lub krótkotrwałe. W przypadku pacjentów z alkoholizmem problematyczne jest utrzymanie abstynencji. Istotną trudność stanowi również różnicowanie z innymi schorzeniami neurologicznymi, które mogą dawać podobne objawy. Szczególnie w przypadku zaawansowanych zmian neurologicznych, nawet po uzupełnieniu niedoborów, część uszkodzeń może pozostać nieodwracalna.