refluks dwunastniczo-żołądkowy

Refluks dwunastniczo-żołądkowy (RDŻ) to zaburzenie polegające na wstecznym przepływie treści dwunastniczej do żołądka. Zjawisko to jest przeciwne do fizjologicznego kierunku przemieszczania się treści pokarmowej w przewodzie pokarmowym i może prowadzić do rozwoju patologii w obrębie górnego odcinka przewodu pokarmowego.

Główną przyczyną refluksu dwunastniczo-żołądkowego jest nieprawidłowa funkcja odźwiernika, który w warunkach prawidłowych zapobiega cofaniu się treści z dwunastnicy do żołądka. Do czynników ryzyka należą: stan po resekcji żołądka, wagotomia, stosowanie niektórych leków (np. niesteroidowych leków przeciwzapalnych), zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego oraz przewlekłe zapalenie trzustki.

Treść dwunastnicza zawierająca sole żółciowe, enzymy trzustkowe i lizolecytynę może uszkadzać błonę śluzową żołądka, prowadząc do rozwoju zapalenia błony śluzowej (refluksowego zapalenia żołądka). W konsekwencji pacjenci mogą doświadczać objawów takich jak ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty, uczucie pełności poposiłkowej oraz zgaga, które często są trudne do odróżnienia od dolegliwości związanych z chorobą refluksową przełyku.

Diagnostyka refluksu dwunastniczo-żołądkowego opiera się na badaniu endoskopowym górnego odcinka przewodu pokarmowego, scyntygrafii oraz pomiarze stężenia kwasów żółciowych w soku żołądkowym. Leczenie obejmuje modyfikację diety, farmakoterapię (m.in. leki prokinetyczne, sekwestranty kwasów żółciowych, inhibitory pompy protonowej) oraz w wybranych przypadkach leczenie chirurgiczne.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl