eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych
Eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych (eosinophilic folliculitis) to rzadka, przewlekła dermatoza zapalna charakteryzująca się obecnością swędzących grudek i krostek zlokalizowanych wokół mieszków włosowych. Histopatologicznie obserwuje się naciek eozynofilowy w obrębie i wokół mieszków włosowych, co stanowi podstawę rozpoznania.
Wyróżnia się trzy główne typy tego schorzenia: klasyczne eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych Ofuji, postać związana z infekcją HIV oraz postać niemowlęca. Etiologia nie jest do końca wyjaśniona, ale sugeruje się rolę nadwrażliwości na antygeny skórne, kolonizację przez grzyby Malassezia lub dysregulację immunologiczną, szczególnie w postaci związanej z HIV.
Objawy kliniczne obejmują swędzące, rumieniowe grudki i krostki występujące najczęściej na twarzy, górnej części tułowia i ramionach. Zmiany mogą układać się w pierścieniowate lub półpierścieniowate wzory. Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym i badaniu histopatologicznym, które wykazuje charakterystyczny naciek eozynofilowy wokół mieszków włosowych oraz często destrukcję sebocytów.
Leczenie eozynofilowego zapalenia mieszków włosowych może być trudne i zależy od typu schorzenia. W terapii stosuje się miejscowe glikokortykosteroidy, retinoidy, inhibitory kalcyneuryny, a w cięższych przypadkach – doustne leki przeciwhistaminowe, indometacynę, dapson, itrakonazol lub fototerapię UVB. W przypadkach związanych z HIV, poprawa stanu immunologicznego poprzez terapię antyretrowirusową często prowadzi do złagodzenia objawów skórnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody i karbunkuły – Epidemiologia
Wrzody (czyraki) i karbunkuły stanowią powszechne schorzenia dermatologiczne, z częstością występowania w populacji 30-50 lat na poziomie 0,2-1,2 przypadków na 100 osób rocznie. Epidemiologicznie wrzody dominują u nastolatków i młodych dorosłych, natomiast karbunkuły częściej dotyczą mężczyzn w średnim i starszym wieku. Czynniki ryzyka obejmują m.in. egzemę, cukrzycę, niedobory immunologiczne, otyłość, złe warunki higieniczne oraz kolonizację MRSA. W Wielkiej Brytanii odnotowano wzrost hospitalizacji z powodu ciężkich ropni gronkowcowych, wrzodów i karbunkułów, z częstością 450 (95% CI 447-452) na 100 000 osobolat i wzrostem wskaźnika hospitalizacji z 123 do 236 na 100 000 osób w latach 1998/1999–2010/2011. W USA w siłach zbrojnych wskaźnik zakażeń skóry i tkanek miękkich wynosił 558,2 na 10 000 osobolat, z najwyższą zachorowalnością wśród rekrutów marynarki wojennej (695,1 na 10 000 osobolat).
atopowe zapalenie skóry, bliznowacenie, cefalosporyna, chlorheksydyna, cukrzyca, egzema, eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych, flukloksacylina, furunkuloza, lek immunosupresyjny, łuszczyca, metycylinooporny gronkowiec złocisty, nacięcie i drenaż, nadmierna potliwość, niedobór immunologiczny, penicylina, pseudofolliculitis, ropień gronkowcowy, schorzenie dermatologiczne, środek antyseptyczny, Staphylococcus aureus, trądzik, triklosan, wrzód i karbunkuł, zakażenie skóry, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej