ciałko siateczkowate
Ciałko siateczkowate (corpus reticulare), znane również jako warstwa siateczkowata skóry właściwej, stanowi głębszą część skóry właściwej (dermis). Jest zbudowane z luźniejszej tkanki łącznej niż warstwa brodawkowata (stratum papillare) znajdująca się powyżej. Charakteryzuje się obecnością gęstej sieci włókien kolagenowych i elastynowych, które tworzą trójwymiarową strukturę przypominającą siateczkę – stąd nazwa tej warstwy.
W ciałku siateczkowatym znajdują się gruczoły potowe, mieszki włosowe, naczynia krwionośne i limfatyczne oraz zakończenia nerwowe. Zawiera ono również komórki tkanki łącznej, głównie fibroblasty odpowiedzialne za produkcję kolagenu i elastyny, a także makrofagi i mastocyty. Warstwa ta zapewnia skórze wytrzymałość mechaniczną, elastyczność oraz odporność na rozciąganie.
Z punktu widzenia klinicznego, zaburzenia w strukturze ciałka siateczkowatego mogą prowadzić do różnych problemów dermatologicznych, w tym zmniejszonej elastyczności skóry, powstawania rozstępów czy zaburzeń gojenia się ran. Warstwa ta jest również istotna w kontekście implantacji biomateriałów, gdyż stanowi miejsce, w którym często umieszczane są różnego rodzaju implanty skórne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Chlamydia – Patofizjologia i mechanizm
Chlamydia trachomatis to wewnątrzkomórkowy patogen bakteryjny odpowiedzialny za ponad 1 milion zakażeń rocznie, będący główną przyczyną bakteryjnych infekcji przenoszonych drogą płciową oraz jaglicy. Jego patogeneza opiera się na dwufazowym cyklu rozwojowym obejmującym zakaźne ciałka elementarne (EB) i replikujące się ciałka siateczkowate (RB), trwającym 48-72 godziny. Patogen wykorzystuje system sekrecji typu III (T3SS) do wprowadzania efektorów, takich jak TarP, TepP i CPAF, które manipulują cytoszkieletem, hamują apoptozę i modulują odpowiedź immunologiczną gospodarza. Chlamydia unika degradacji przez zapobieganie fuzji fagosomu z lizosomem oraz modyfikuje transport pęcherzykowy, pozyskując składniki odżywcze i lipidy. Zakażenie wywołuje silną odpowiedź zapalną z udziałem cytokin prozapalnych (IL-1, IL-6, IL-8, GM-CSF, TNF-α) oraz odpowiedź humoralną i komórkową, w tym limfocyty CD4+ Th1 wydzielające IFN-γ, które hamują replikację patogenu. Chlamydia stosuje mechanizmy unikania odpowiedzi immunologicznej, m.in. hamowanie szlaku NF-κB i adaptację do niedoboru tryptofanu indukowanego przez IFN-γ.
3-dioksygenaza, białko błony zewnętrznej, białko efektorowe, Chlamydia trachomatis, ciałko aberracyjne, ciałko elementarne, ciałko siateczkowate, cykliczny di-AMP, cytotoksyna, homeostaza wapnia, indoloamino-2, interferon gamma, jaglica, kinaza 3-fosfatydyloinozytolu, limfocyt CD4+, nabłonek walcowaty, odporność wrodzona, plazmid wirulencji, reaktywne zapalenie stawów, system sekrecji typu III, szlak NF-κB, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapalenie najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie płuc, zapalenie spojówek, zespół Fitza-Hugha-Curtisa - Leksykon chorób i schorzeń
Chlamydia – Etiologia i przyczyny
Chlamydia trachomatis to Gram-ujemna, beztlenowa bakteria, będąca obligatoryjnym pasożytem wewnątrzkomórkowym, odpowiedzialna za najczęstsze na świecie infekcje przenoszone drogą płciową oraz jaglicę – główną przyczynę infekcyjnej ślepoty. Bakteria posiada unikalny cykl rozwojowy obejmujący zakaźne ciałka elementarne (EB) i metabolicznie aktywne ciałka siateczkowate (RB). Zakażenie rozpoczyna się adhezją EB do komórek gospodarza, następnie EB przekształcają się w RB, które namnażają się wewnątrzkomórkowo, a po replikacji ponownie transformują w EB, uwalniane do infekcji kolejnych komórek. C. trachomatis dzieli się na 18 serowarów, z których A-C wywołują jaglicę, D-K zakażenia dróg płciowych, a L1-L3 powodują inwazyjny lymphogranuloma venereum (LGV). Transmisja odbywa się głównie drogą kontaktów seksualnych (pochwowy, analny, oralny) oraz wertykalnie podczas porodu, co może skutkować zapaleniem spojówek i płuc u noworodków. Ryzyko zakażenia zwiększają młody wiek (szczególnie poniżej 25 lat), kobiety, liczne kontakty seksualne, brak prezerwatyw oraz wcześniejsze zakażenia. Bakteria może przejść w stan przetrwały, chroniący ją przed antybiotykami i układem odpornościowym, co sprzyja przewlekłym zakażeniom i powikłaniom, takim jak niepłodność i ciąże pozamaciczne.
autoinokulacja, azytromycyna, bakteria beztlenowa, białko błony zewnętrznej, białko efektorowe, Chlamydia trachomatis, ciałko elementarne, ciałko siateczkowate, ciąża pozamaciczna, interferon gamma, jaglica, lymphogranuloma venereum, moksyfloksacyna, pasożyt wewnątrzkomórkowy, polimorfizm cytokin, receptor Toll-podobny, serowar, ślepota infekcyjna, stan przetrwały bakterii, terapia bakteriofagowa, transmisja wertykalna, zapalenie jajowodów, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie płuc noworodków, zapalenie spojówek, ziarniniak weneryczny - Leksykon chorób i schorzeń
Chlamydia – Patofizjologia i mechanizm
Chlamydia to obligatoryjnie wewnątrzkomórkowa bakteria Gram-ujemna, charakteryzująca się unikalnym dwufazowym cyklem rozwojowym obejmującym zakaźne ciałka elementarne (EB, ~0,3 μm) oraz metabolicznie aktywne ciałka siateczkowate (RB, ~1 μm). Cykl ten trwa 48-72 godziny i umożliwia bakteriom adaptację do środowiska wewnątrzkomórkowego oraz unikanie odpowiedzi immunologicznej gospodarza. Patogeneza opiera się na przyłączaniu EB do komórek nabłonkowych za pośrednictwem białek MOMP, OmcB, Pmps i proteoglikanów siarczanu heparanu, a następnie internalizacji indukowanej przez efektory systemu sekrecji typu III (T3SS), takie jak TarP i TmeA, które reorganizują cytoszkielet aktynowy. Wewnątrzkomórkowa inkluzja chroni bakterie przed degradacją lizosomalną i umożliwia pozyskiwanie składników odżywczych z komórki gospodarza, co jest niezbędne ze względu na zredukowany genom Chlamydia (1,04 Mb, 895 ORF dla C. trachomatis). Bakterie modulują odpowiedź immunologiczną gospodarza, hamując apoptozę i przechodząc w stan przetrwały (aberrant bodies), szczególnie pod wpływem interferonu gamma (IFN-γ), który indukuje degradację tryptofanu przez IDO. Zakażenie wywołuje silną odpowiedź zapalną z udziałem cytokin (IL-1α, IL-6, IL-8, GM-CSF) i limfocytów Th1 produkujących IFN-γ, co jest kluczowe dla kontroli infekcji, ale przewlekły stan zapalny prowadzi do powikłań takich jak zapalenie narządów miednicy mniejszej, bliznowacenie jajowodów, niepłodność oraz zwiększone ryzyko ciąży pozamacicznej.
3-dioksygenaza, apoptoza, azytromycyna, bakteria Gram-ujemna, bakteria wewnątrzkomórkowa, białko szoku cieplnego, ciałko aberracyjne, ciałko elementarne, ciałko siateczkowate, ciąża pozamaciczna, cytoszkielet aktynowy, czynnik wirulencji, doksycyklina, immunoglobulina A, indoloamino-2, interferon gamma, jaglica, liza komórkowa, odpowiedź humoralna, proteoglikan siarczanu heparanu, system sekrecji typu III, translacja mRNA, zapalenie cewki moczowej, zapalenie najądrzy, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie płuc, zapalenie prostaty, zapalenie spojówek, zespół Reitera, ziarniniak weneryczny