klasyfikacja Child-Pugh-Turcotte
Klasyfikacja Child-Pugh-Turcotte (CPT) to powszechnie stosowany system oceny ciężkości niewydolności wątroby oraz szacowania rokowania u pacjentów z marskością wątroby. Jest ona modyfikacją oryginalnej klasyfikacji Child-Pugh, wprowadzoną przez Turcotte’a, stąd rozszerzona nazwa.
Klasyfikacja opiera się na pięciu parametrach klinicznych i laboratoryjnych: stężeniu bilirubiny całkowitej, stężeniu albumin w surowicy, czasie protrombinowym (lub INR), obecności wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej. Każdy parametr oceniany jest w skali od 1 do 3 punktów, gdzie wyższy wynik oznacza większe nasilenie nieprawidłowości.
Na podstawie sumy punktów pacjenci klasyfikowani są do trzech grup (klas): A (5-6 punktów), B (7-9 punktów) lub C (10-15 punktów). Klasa A wskazuje na wyrównaną funkcję wątroby i dobre rokowanie, klasa B na umiarkowaną dysfunkcję, a klasa C na zaawansowaną niewydolność wątroby z niekorzystnym rokowaniem.
Klasyfikacja CPT jest wykorzystywana w codziennej praktyce klinicznej do kwalifikacji pacjentów do procedur medycznych, w tym transplantacji wątroby, oraz do przewidywania śmiertelności okołooperacyjnej u pacjentów z chorobami wątroby. Jest również stosowana w badaniach klinicznych jako narzędzie stratyfikacji pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tenofovir Zentiva 245 mg
Tenofowir dizoproksyl, będący prolekiem tenofowiru, po podaniu doustnym ulega szybkiej przemianie do aktywnego metabolitu – difosforanu tenofowiru. Maksymalne stężenia w surowicy (Cmax) osiągane są w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością około 25% na czczo, która wzrasta o około 40% po posiłku bogatym w tłuszcze. Średnie parametry farmakokinetyczne u pacjentów zakażonych HIV to: Cmax 326 ng/ml (CV 36,6%), AUC 3324 ng·h/ml (CV 41,2%) oraz Cmin 64,4 ng/ml (CV 39,4%). Tenofowir wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (<0,7%) i jest szeroko dystrybuowany, z najwyższymi stężeniami w nerkach, wątrobie i jelitach. Metabolizm nie obejmuje enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z klirensem całkowitym około 230 ml/h/kg i okresem półtrwania 12-18 godzin po podaniu doustnym. Aktywne wydalanie kanalikowe za pośrednictwem transporterów hOAT1, hOAT3 i MRP4 odgrywa kluczową rolę w eliminacji leku.
białko oporności wielolekowej, cytochrom P450, dializa otrzewnowa, difosforan tenofowiru, fitohemaglutynina, hemodializa, HIV-1, jednojądrowe komórki krwi obwodowej, klasyfikacja Child-Pugh-Turcotte, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, końcowe stadium niewydolności nerek, nośniki anionów organicznych, przesączanie kłębuszkowe, tenofowir dizoproksyl, transport kanalikowy, wiązanie z białkami, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tenofovir disoproxil Aurovitas 245 mg
Tenofowir dizoproksyl jest prolekiem szybko przekształcanym in vivo do aktywnego tenofowiru, który następnie ulega fosforylacji do farmakologicznie aktywnego difosforanu tenofowiru. Po podaniu doustnym u pacjentów zakażonych HIV, maksymalne stężenia tenofowiru w surowicy osiągane są w ciągu 1 godziny na czczo i 2 godzin po posiłku. Biodostępność wynosi około 25% na czczo, a posiłek bogaty w tłuszcze zwiększa AUC o 40% i Cmax o 14%. Objętość dystrybucji wynosi około 800 ml/kg, a lek kumuluje się głównie w nerkach, wątrobie i treści jelitowej. Tenofowir wykazuje minimalne wiązanie z białkami osocza (<0,7%) i nie jest metabolizowany przez enzymy CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z klirensem całkowitym około 230 ml/h/kg i klirensem nerkowym około 160 ml/h/kg, a okres półtrwania wynosi 12-18 godzin. W komórkach jednojądrowych krwi obwodowej okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi około 50 godzin, co jest istotne dla dawkowania.
białko oporności wielolekowej, biodostępność tenofowiru, dializa otrzewnowa, difosforan tenofowiru, enzymy CYP450, hemodializa, jednojądrowe komórki krwi obwodowej, klasyfikacja Child-Pugh-Turcotte, klirens kreatyniny, nośniki anionów organicznych, przesączanie kłębuszkowe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, schyłkowe stadium niewydolności nerek, tenofowir dizoproksyl, transport kanalikowy, wydalanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tenofovir Synoptis 245 mg
Tenofowir dizoproksylu jest prolekiem szybko przekształcanym in vivo do aktywnego tenofowiru, który następnie ulega fosforylacji do difosforanu tenofowiru – aktywnej formy farmakologicznej. Po podaniu doustnym u pacjentów z HIV obserwuje się średnie wartości farmakokinetyczne: Cmax 326 ng/ml (CV 36,6%), AUC 3324 ng·h/ml (CV 41,2%) oraz Cmin 64,4 ng/ml (CV 39,4%). Maksymalne stężenie osiągane jest w ciągu 1 godziny na czczo i 2 godzin po posiłku, a biodostępność wynosi około 25%, zwiększając się o 40% (AUC) i 14% (Cmax) po posiłku bogatym w tłuszcze. Tenofowir wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (<0,7%) i jest eliminowany głównie przez nerki, zarówno przez filtrację kłębuszkową, jak i aktywny transport kanalikowy (klirens całkowity ~230 ml/h/kg, klirens nerkowy ~160 ml/h/kg). Okres półtrwania wynosi 12-18 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 75-600 mg, bez wpływu dawkowania wielokrotnego. W komórkach PBMC okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi około 50 godzin.
białko oporności wielolekowej, biodostępność, cytochrom P450, dializa, dializa otrzewnowa, difosforan tenofowiru, dysfunkcja nerek, fitohemaglutynina, hemodializa, jednojądrowe komórki krwi obwodowej, klasyfikacja Child-Pugh-Turcotte, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, końcowe stadium niewydolności nerek, monofosforan tenofowiru, nośnik anionów organicznych, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, tenofowir dizoproksylu, transport kanalikowy, wiązanie z białkami, wydalanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby