fumaran tenofowiru dizoproksylu
Fumaran tenofowiru dizoproksylu to lek przeciwwirusowy należący do klasy nukleotydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy (NtRTI). Jest prolekiem tenofowiru, który po wniknięciu do komórki ulega przekształceniu do aktywnej formy – difosforanu tenofowiru, hamującego aktywność odwrotnej transkryptazy wirusa HIV i polimerazy DNA wirusa HBV.
Lek jest szeroko stosowany w terapii zakażeń wirusem HIV jako składnik terapii antyretrowirusowej (ART) oraz w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Wykazuje wysoką skuteczność przy stosunkowo dobrym profilu bezpieczeństwa. Jego zaletą jest dawkowanie raz na dobę, co ułatwia przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów.
Najważniejsze działania niepożądane fumaranu tenofowiru dizoproksylu obejmują potencjalną nefrotoksyczność (wymagającą monitorowania funkcji nerek) oraz zmniejszenie gęstości mineralnej kości. U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek konieczne jest dostosowanie dawki. W przypadku długotrwałej terapii zaleca się monitorowanie funkcji nerek oraz gęstości mineralnej kości, szczególnie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka.
W nowszych schematach leczenia fumaran tenofowiru dizoproksylu jest często zastępowany przez alafenamid tenofowiru (TAF), który charakteryzuje się lepszym profilem bezpieczeństwa w odniesieniu do nerek i kości przy zachowaniu porównywalnej skuteczności przeciwwirusowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tenofovir Synoptis 245 mg
Tenofovir Synoptis, będący fumaratem tenofowiru dizoproksylu, jest nukleozydowym/nukleotydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy, stosowanym w terapii zakażeń HIV-1 oraz HBV. Po wchłonięciu i przemianie do aktywnego metabolitu – difosforanu tenofowiru – lek działa jako obligatoryjny terminator łańcucha DNA, hamując odwrotną transkryptazę wirusa. Wewnątrzkomórkowy okres półtrwania difosforanu tenofowiru wynosi 10 godzin w pobudzonych PBMC oraz 50 godzin w PBMC w stanie spoczynku. EC₅₀ dla szczepu dzikiego HIV-1IIIB wynosi 1-6 μmol/l, a dla pierwotnych szczepów HIV-1 podtypu B w PBMC 1,1 μmol/l. Tenofovir wykazuje również aktywność przeciwwirusową wobec HIV-2 (EC₅₀ 4,9 μmol/l) oraz różnych podtypów HIV-1 w monocytach. W badaniach in vitro stężenia do 300 μmol/l nie wpływają na syntezę mitochondrialnego DNA ani produkcję kwasu mlekowego, co wskazuje na niski potencjał toksyczności mitochondrialnej.
difosforan tenofowiru, fumaran tenofowiru dizoproksylu, inhibitor nukleozydowy, jednojądrowe komórki krwi obwodowej, komórki limfoidalne, mitochondrialne DNA, mutacja K65R, mutacje związane z analogami tymidyny, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, odpowiedź na terapię, odwrotna transkryptaza HIV-1, PBMC, podtypy HIV-1, polimeraza HBV, TAM, Tenofovir Synoptis, terminator łańcucha DNA - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tenofovir Synoptis 245 mg
Tenofovir Synoptis, zawierający 245 mg tenofowiru dizoproksylu fumaranu w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW B). W terapii HIV-1 lek stosuje się wyłącznie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. U dorosłych pacjentów z wysoką wiremią (>100 000 kopii/ml) oraz u tych po niepowodzeniu wcześniejszej terapii z niską wiremią (<10 000 kopii/ml, najczęściej <5 000 kopii/ml) tenofowir jest dodawany do ustalonego schematu terapeutycznego. U młodzieży w wieku 12-17 lat z zakażeniem HIV-1 lek jest wskazany w przypadku oporności na nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI) lub toksyczności uniemożliwiającej stosowanie leków pierwszego rzutu, przy czym decyzja o leczeniu powinna uwzględniać badania oporności wirusowej i historię leczenia.
aminotransferaza alaninowa, fumaran tenofowiru dizoproksylu, lek przeciwretrowirusowy, marskość wątroby, nietolerancja laktozy, niewyrównana czynność wątroby, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność na lamiwudynę, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa, stan zapalny wątroby, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia, wirus zapalenia wątroby typu B, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HIV-1, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tenofovir Zentiva 245 mg
Tenofovir Zentiva, zawierający fumaran tenofowiru dizoproksylu, jest nukleozydowym/nukleotydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy o kodzie ATC J05AF07, stosowanym w terapii zakażeń HIV i HBV. Po podaniu doustnym, prolek ulega biotransformacji do aktywnego metabolitu – difosforanu tenofowiru, który działa jako terminator łańcucha DNA wirusa. Okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi około 10 godzin w pobudzonych jednojądrowych komórkach krwi obwodowej (PBMC) oraz 50 godzin w komórkach spoczynkowych, co zapewnia długotrwałe działanie przeciwwirusowe. Mechanizm działania obejmuje konkurencję z naturalnymi substratami enzymów odwrotnej transkryptazy HIV-1 oraz polimerazy HBV oraz zakończenie syntezy DNA wirusa, przy minimalnym wpływie na polimerazy komórkowe i niskim ryzyku toksyczności mitochondrialnej.
biotransformacja, difosforan tenofowiru, fumaran tenofowiru dizoproksylu, jednojądrowa komórka krwi obwodowej, lek przeciwretrowirusowy, mutacja K65R, mutacja K70E, nukleozydowy i nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, odwrotna transkryptaza HIV-1, polimeraza HBV, stężenie tenofowiru, terminator łańcucha DNA, toksyczność mitochondrialna, wartość EC50 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tenofovir disoproxil Accordpharma 245 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tenofowiru dizoproksylu nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka, jednak zaobserwowano potencjalne efekty toksyczne przy narażeniu równym lub większym niż kliniczne. W badaniach wielokrotnego podawania na szczurach, psach i małpach odnotowano nefrotoksyczność oraz szkodliwe oddziaływanie na kościec, objawiające się rozmiękaniem kości u małp oraz zmniejszoną gęstością mineralną kości (BMD) u szczurów i psów. Zmniejszenie stężenia fosforanów w surowicy, powiązane z efektami kostnymi, sugeruje mechanizm działania związany z upośledzonym wchłanianiem fosforanów w jelicie cienkim. Efekty kostne występowały przy narażeniu co najmniej 5-krotnie większym niż u pacjentów (szczury, psy) oraz przy narażeniu 40-krotnie większym u młodocianych małp podawanych podskórnie.
badanie rakotwórczości, ekotoksykologia, fumaran tenofowiru dizoproksylu, gęstość mineralna kości, guz dwunastnicy, hipofosfatemia, mikrojądra szpiku kostnego, nefrotoksyczność, nieplanowana synteza DNA, osteomalacja, tenofowir dizoproksyl, test Amesa, test chłoniaka mysiego, toksyczność kostna, toksyczność okołoporodowa, toksyczność reprodukcyjna, wchłanianie fosforanów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tenofovir disoproxil Accord 245 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne fumaranu tenofowiru dizoproksylu wykazały potencjalne ryzyko nefrotoksyczności oraz zaburzeń kostnych, w tym rozmiękania kości u małp i zmniejszenia gęstości mineralnej kości (BMD) u szczurów i psów, powiązane ze zmniejszonym stężeniem fosforanów w surowicy. Efekty te były obserwowane przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym kliniczne (≥5-krotne u młodych dorosłych szczurów i psów, ≥40-krotne u młodocianych małp). Mechanizm zaburzeń kostnych może wynikać ze zmniejszonego wchłaniania fosforanów w jelicie cienkim. Badania genotoksyczności dały wyniki niejednoznaczne in vitro, natomiast testy in vivo wykazały niski potencjał genotoksyczny. W badaniach rakotwórczości u szczurów i myszy stwierdzono sporadyczne guzy dwunastnicy jedynie przy ekstremalnie wysokich dawkach, co wskazuje na niskie ryzyko kliniczne dla ludzi.
badanie rakotwórczości, fumaran tenofowiru dizoproksylu, gęstość mineralna kości, guz dwunastnicy, hepatocyty, hipofosfatemia, nefrotoksyczność, osteomalacja, spontaniczna synteza DNA, szpik kostny, test Amesa, test chłoniaka mysiego, test mikrojądrowy, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność reprodukcyjna, wchłanianie fosforanów, zaburzenia kostne - Leksykon leków
Interakcje leku – Ketoflix 50 mg
Ketoprofen, dostępny w postaci leku Ketoflix, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ketoprofenu z innymi NLPZ oraz dużymi dawkami salicylanów (>3 g/dobę) ze względu na zwiększone ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ponadto, ketoprofen nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (heparyna, warfaryna) i inhibitorów agregacji płytek (tyklopidyna, klopidogrel), co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Interakcje farmakokinetyczne obejmują m.in. zmniejszenie wydalania litu, co może prowadzić do toksyczności, oraz zmniejszenie klirensu metotreksatu (szczególnie w dawkach ≥15 mg/tydzień), zwiększając ryzyko hematologicznej toksyczności. Zaleca się zachowanie co najmniej 12-godzinnego odstępu między podaniem ketoprofenu a metotreksatem oraz regularne monitorowanie morfologii krwi.
antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, beta-adrenolityk, ciężka niedokrwistość, czas krwawienia, działanie hepatotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, filtracja kłębuszkowa, fumaran tenofowiru dizoproksylu, glikozyd nasercowy, hamowanie płytek krwi, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek krwi, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, ostra niewydolność, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perfuzja, pochodna hydantoiny, pochodna sulfonylomocznika, retikulocyt, selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie w osoczu, toksyczność hematologiczna, układ czerwonokrwinkowy, wydalanie nerkowe, wydzielanie w kanalikach nerkowych, zahamowanie syntezy prostaglandyn - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Tenofovir disoproxil Aurovitas 245 mg
Produkt leczniczy Tenofovir disoproxil Aurovitas w dawce 245 mg, dostępny w postaci niebieskich, owalnych tabletek powlekanych (18 mm x 8,6 mm, oznakowanych „300” i „T”), nie był poddany specyficznym badaniom oceniającym wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Jednakże charakterystyka leku wskazuje na możliwość wystąpienia zawrotów głowy, które mogą upośledzać koordynację wzrokowo-ruchową, koncentrację oraz reakcje na zagrożenia, co stanowi istotne ryzyko dla pacjentów wykonujących czynności wymagające pełnej sprawności psychoruchowej. Lekarz powinien poinformować pacjenta o potencjalnym wpływie leku na zdolności psychomotoryczne oraz zalecić obserwację indywidualnej reakcji organizmu, szczególnie w początkowym okresie terapii, a także natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia zawrotów głowy.
bezpieczeństwo farmakoterapii, działanie niepożądane, fumaran tenofowiru dizoproksylu, funkcje poznawcze, interakcje lekowe, koordynacja wzrokowo-ruchowa, laktoza jednowodna, objawy niepożądane, reakcja organizmu, stan poznawczy, tabletki powlekane, tenofowir dizoproksyl, zaburzenia poznawcze, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Ketonal Duo 150 mg
Ketoprofen w dawce 150 mg (Ketonal DUO) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna, antagoniści witaminy K, inhibitory agregacji płytek, inhibitory trombiny i czynnika Xa), co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. Jednoczesne stosowanie z metotreksatem w dawkach >15 mg/tydzień niesie wysokie ryzyko ciężkiej toksyczności hematologicznej i zatrucia, dlatego zaleca się odstawić ketoprofen co najmniej 12 godzin przed i po podaniu metotreksatu. W przypadku dawek <15 mg/tydzień konieczne jest monitorowanie morfologii krwi co tydzień. Ketoprofen może również zwiększać stężenie litu w osoczu, co wymaga regularnej kontroli i obserwacji objawów toksyczności. Ponadto, stosowanie ketoprofenu z lekami moczopędnymi, inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II oraz lekami sprzyjającymi hiperkaliemii zwiększa ryzyko niewydolności nerek i hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub w podeszłym wieku.
antagonista angiotensyny II, antagonista witaminy K, antybiotyk chinolonowy, apiksaban, beta-adrenolityk, cyklosporyna, dabigatran, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hepatotoksyczne, edoksaban, fenytoina, fumaran tenofowiru dizoproksylu, glikozyd naparstnicy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, ketoprofen, klirens nerkowy, klopidogrel, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek trombolityczny, metotreksat, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nikorandyl, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, powikłanie żołądkowo-jelitowe, probenecyd, rywaroksaban, salicylan, SSRI, stężenie litu, takrolimus, tenofowir, toksyczność hematologiczna, toksyczność litu, trimetoprym, tyklopidyna, warfaryna, zahamowanie syntezy prostaglandyn