roztwór teikoplaniny
Teikoplanina to antybiotyk glikopeptydowy, który w postaci roztworu znajduje zastosowanie w leczeniu poważnych zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie, w tym metycylinooporne szczepy Staphylococcus aureus (MRSA), Enterococcus faecalis oraz Streptococcus pneumoniae. Wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie biosyntezy ściany komórkowej bakterii.
Roztwór teikoplaniny stosuje się najczęściej dożylnie lub domięśniowo w leczeniu zakażeń skóry i tkanek miękkich, kości i stawów, dróg oddechowych, sepsy oraz infekcyjnego zapalenia wsierdzia. Charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym, w tym długim okresem półtrwania (ok. 150 godzin), co umożliwia podawanie raz na dobę.
W praktyce klinicznej roztwór teikoplaniny stanowi często alternatywę dla wankomycyny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek lub nietolerujących wankomycyny. Wykazuje mniejszą nefrotoksyczność i rzadziej wywołuje zespół „czerwonego człowieka”. Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia, masy ciała pacjenta oraz funkcji nerek, zazwyczaj stosuje się dawkę nasycającą, a następnie dawki podtrzymujące.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Teicoplanin AptaPharma 200 mg
Produkt leczniczy Teicoplanin AptaPharma (200 mg i 400 mg) nie posiada szczegółowych badań interakcji lekowych, jednak kliniczne dane wskazują na istotne zależności, które należy uwzględnić. Bezwzględnie przeciwwskazane jest mieszanie roztworów teikoplaniny z aminoglikozydami przed podaniem ze względu na niekompatybilność fizyczną i chemiczną, choć jednoczesne podawanie w płynie dializacyjnym jest dopuszczalne. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu teikoplaniny z lekami nefro- i ototoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, furosemid i kwas etakrynowy, ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka uszkodzenia nerek i narządu słuchu. Monitorowanie funkcji nerek (kreatynina, GFR, BUN) oraz słuchu jest zalecane, zwłaszcza przy długotrwałej terapii i u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji z innymi grupami leków, takimi jak antybiotyki innych klas, leki przeciwnadciśnieniowe, znieczulające, nasercowe czy przeciwcukrzycowe.
amfoterycyna B, amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, BUN, choroba autoimmunologiczna, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, cytostatyk, diuretyk pętlowy, furosemid, gentamycyna, GFR, kolistyna, kreatynina, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, monitorowanie stężenia leku, nefrotoksyczność, ototoksyczność, parametr nerkowy, racjonalna antybiotykoterapia, roztwór teikoplaniny, teikoplanina, terapia wielolekowa, tobramycyna, zakażenie mieszane, zapalenie otrzewnej, związek platyny