antybiotyk glikopeptydowy
Antybiotyki glikopeptydowe to klasa złożonych związków chemicznych o szerokim spektrum działania bakteriobójczego, skierowanym głównie przeciwko bakteriom Gram-dodatnim. Przedstawicielami tej grupy są m.in. wankomycyna, teikoplanina, dalbawancyna, orytawancyna i telewancyna. Ich mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z C-końcowymi fragmentami peptydoglikanu, zawierającymi reszty D-alanylo-D-alaniny.
Antybiotyki glikopeptydowe są często stosowane jako leki ostatniej szansy w zakażeniach wywołanych przez oporne szczepy bakterii, w tym metycylinooporne szczepy Staphylococcus aureus (MRSA), enterokoki oporne na wankomycynę (VRE) oraz Clostridium difficile. Mają szczególne znaczenie w leczeniu ciężkich infekcji, takich jak posocznica, zapalenie wsierdzia, zapalenie kości i szpiku kostnego oraz infekcje związane z wszczepieniem implantów medycznych.
Ograniczenia w stosowaniu antybiotyków glikopeptydowych wynikają z ich słabej penetracji do tkanek, możliwości wywołania nefrotoksyczności i ototoksyczności oraz konieczności monitorowania stężenia leku we krwi podczas terapii. Rosnąca oporność bakterii na tę grupę antybiotyków stanowi poważne wyzwanie dla współczesnej medycyny, dlatego ich stosowanie powinno być rozważne i oparte na wynikach antybiogramów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Teicoplanin Altan 400 mg
Teikoplanina, glikopeptydowy antybiotyk stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, może wywoływać różnorodne działania niepożądane, które należy monitorować w praktyce klinicznej. Działania te klasyfikuje się według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Najczęściej obserwuje się leukopenię, małopłytkowość, eozynofilię, bóle głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunkę oraz reakcje skórne takie jak rumień i wysypka. Rzadziej występują poważniejsze objawy, w tym agranulocytoza, pancytopenia, wstrząs anafilaktyczny, drgawki, głuchota, zapalenie żył, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona oraz niewydolność nerek, w tym ostra niewydolność.
antybiotyk glikopeptydowy, drgawka, nefrotoksyczność, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, podwyższona aktywność aminotransferaz, podwyższona fosfataza zasadowa, podwyższone stężenie kreatyniny, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, skurcz oskrzeli, szum uszny, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, utrata słuchu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia krwi, zaburzenie przedsionkowe, zakażenie bakteryjne, zakażenie kości i stawów, zakrzepica, zapalenie wsierdzia, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Teikoplanina – Wskazania do stosowania
Teikoplanina, antybiotyk glikopeptydowy dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg (≥ 200 000 j.m. i ≥ 400 000 j.m. w 3,0 ml), jest wskazana do leczenia szerokiego spektrum zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie u dorosłych i dzieci od urodzenia. Stosowana pozajelitowo, wykazuje skuteczność w powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich, zakażeniach kości i stawów (w tym zapaleniu kości i szpiku, zapaleniu stawów, zakażeniach implantów ortopedycznych), szpitalnym i pozaszpitalnym zapaleniu płuc, powikłanych zakażeniach dróg moczowych, infekcyjnym zapaleniu wsierdzia oraz zapaleniu otrzewnej związanym z ciągłą ambulatoryjną dializą otrzewnową (CAPD). W terapii bakteriemii powiązanej z tymi zakażeniami konieczne jest stosowanie odpowiednio wysokich dawek i długotrwała terapia. Teikoplanina może być stosowana zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, w zależności od rodzaju patogenu i ciężkości zakażenia, z uwzględnieniem lokalnych danych dotyczących antybiotykooporności i aktualnych wytycznych klinicznych.
antybiotyk glikopeptydowy, antybiotykooporność, bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia, biofilm, cewnikowanie pęcherza moczowego, Clostridium difficile, dializa otrzewnowa, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, enterokoki, leczenie skojarzone, metycylinooporny Staphylococcus aureus, MRSA, pozaszpitalne zapalenie płuc, szczep wielolekooporny, szpitalne zapalenie płuc, terapia parenteralna, zakażenie dróg moczowych, zakażenie protezy stawowej, zakażenie rany operacyjnej, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie kości i stawów, zapalenie kości i szpiku, zapalenie otrzewnej, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Teicopix 400 mg
Teikoplanina, główny składnik leku Teicopix, jest antybiotykiem glikopeptydowym stosowanym w leczeniu różnorodnych zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci od urodzenia. Produkt dostępny jest w dawkach 200 mg i 400 mg (odpowiednio ≥200 000 j.m. i ≥400 000 j.m.) w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, infuzji lub doustnego podania. Wskazania obejmują powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, zakażenia kości i stawów, szpitalne i pozaszpitalne zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalenie otrzewnej u pacjentów dializowanych metodą CAPD oraz bakteriemię. Teikoplanina jest również alternatywą doustną w leczeniu biegunek i zapalenia jelita grubego wywołanych przez Clostridium difficile, gdy inne terapie są przeciwwskazane lub niedostępne.
antybiotyk glikopeptydowy, antybiotykooporność, bakteriemia, Clostridium difficile, dializa otrzewnowa, leczenie pozajelitowe, pozaszpitalne zapalenie płuc, szczep bakteryjny oporny, szpitalne zapalenie płuc, terapia skojarzona, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie protezy stawowej, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie kości i szpiku, zapalenie otrzewnej, zapalenie stawów, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Teicopix
Teikoplanina, jako antybiotyk glikopeptydowy o wąskim spektrum działania głównie przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, wymaga szczególnej ostrożności podczas kwalifikacji pacjenta i prowadzenia terapii. Nie wolno jej podawać dokomorowo ze względu na ryzyko poważnych powikłań neurologicznych. W trakcie leczenia istnieje ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością na wankomycynę, z którą może wystąpić nadwrażliwość krzyżowa. Rzadko może pojawić się „zespół czerwonego człowieka” objawiający się świądem, pokrzywką, rumieniem, tachykardią i niedociśnieniem, co wymaga zatrzymania lub zwolnienia infuzji. Zaleca się podawanie dawki dobowej w formie 30-minutowej infuzji, aby ograniczyć reakcje infuzyjne. Należy monitorować objawy zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN), które mogą być zagrażające życiu i wymagają natychmiastowego przerwania terapii.
aminoglikozydy, antybiotyk glikopeptydowy, bakterie Gram-dodatnie, cyklosporyna, małopłytkowość, nadkażenie, nadwrażliwość krzyżowa, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ototoksyczność, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, szumy uszne, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wankomycyna, wstrząs anafilaktyczny, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Teicoplanin AptaPharma 200 mg
Przeciwwskazania do stosowania leku Teicoplanin AptaPharma obejmują przede wszystkim nadwrażliwość na teikoplaninę lub substancje pomocnicze, w tym sód, którego zawartość wynosi 10 mg na fiolkę zarówno w dawce 200 mg, jak i 400 mg. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest wcześniejsza reakcja alergiczna na teikoplaninę, która może manifestować się od łagodnych reakcji skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne. Przed podaniem leku konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergologicznego. Po rekonstytucji roztwór powinien mieć charakterystyczny wygląd: lekko brązowawy, opalizujący dla dawki 200 mg oraz brązowawy, opalizujący dla dawki 400 mg; odchylenia od tego opisu mogą wskazywać na degradację substancji czynnej lub zanieczyszczenie i stanowią przeciwwskazanie do podania.
antybiotyk glikopeptydowy, charakterystyka produktu leczniczego, degradacja substancji czynnej, działanie niepożądane, infuzja, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancje, przerwanie terapii, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, rekonstytucja roztworu, roztwór do wstrzykiwań, substancja pomocnicza, teikoplanina, wankomycyna, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Teikoplanina BRADEX 400 mg* *odpowiada 400 000 IU
Teikoplanina, antybiotyk glikopeptydowy dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg (proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu), może wywoływać działania niepożądane wpływające na funkcje psychomotoryczne, takie jak zawroty głowy i ból głowy. Objawy te mogą zaburzać orientację przestrzenną, koordynację ruchową oraz koncentrację, co istotnie upośledza zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Mimo że Charakterystyka Produktu Leczniczego wskazuje na niewielki wpływ Teikoplaniny BRADEX na te zdolności, nie należy bagatelizować potencjalnego ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, takich jak osoby starsze, z zaburzeniami funkcji nerek czy przyjmujące inne leki działające na ośrodkowy układ nerwowy.
antybiotyk glikopeptydowy, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, działania niepożądane leków, działania niepożądane ośrodkowego układu nerwowego, farmakoterapia, funkcje psychomotoryczne, objawy neurologiczne, proszek do sporządzania roztworu, teikoplanina, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia koncentracji, zawroty głowy, zdolność prowadzenia pojazdów - Leksykon substancji czynnych
Wankomycyna – Przeciwwskazania stosowania
Wankomycyna, antybiotyk glikopeptydowy o szerokim spektrum działania, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną, a w przypadku preparatów Vancomycin-MIP także na substancje pomocnicze. Ponadto, podawanie wankomycyny drogą domięśniową jest absolutnie zabronione ze względu na ryzyko martwicy tkanek. Preparaty Edicin (500 mg i 1 g) dostępne są wyłącznie jako proszek do sporządzania roztworu do infuzji, natomiast Vancomycin-MIP (500 mg i 1000 mg) mogą być stosowane zarówno do infuzji, jak i doustnie, co ma znaczenie przy doborze formy podania.
antybiotyk glikopeptydowy, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, Edicin, liofilizat, martwica tkanek, martwica w miejscu podania, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na wankomycynę, podanie domięśniowe, podanie dożylne, przeciwwskazanie bezwzględne, reakcja nadwrażliwości, roztwór do infuzji, substancja pomocnicza, Vancomycin-MIP, wankomycyna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Teicoplanin AptaPharma 400 mg
Teicoplanin AptaPharma to antybiotyk glikopeptydowy dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji (3,0 ml rozpuszczalnika zawiera odpowiednio 200 mg lub 400 mg teikoplaniny). Lek jest wskazany do pozajelitowego leczenia szerokiego spektrum zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie, w tym powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń kości i stawów, szpitalnego i pozaszpitalnego zapalenia płuc, powikłanych zakażeń dróg moczowych, infekcyjnego zapalenia wsierdzia oraz zapalenia otrzewnej u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPD). Teikoplanina jest również stosowana w leczeniu bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami oraz jako doustna alternatywa w terapii biegunki i zapalenia jelita grubego wywołanych przez Clostridium difficile, szczególnie gdy standardowe leczenie jest nieskuteczne lub przeciwwskazane.
antybiotyk glikopeptydowy, badanie mikrobiologiczne, bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, Clostridium difficile, droga doustna, droga parenteralna, infekcja protezy stawowej, infekcyjne zapalenie wsierdzia, leczenie nerkozastępcze, lek przeciwbakteryjny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, oporność bakterii, podanie domięśniowe, podanie dożylne, pozaszpitalne zapalenie płuc, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu, rekonstytucja proszku, szpitalne zapalenie płuc, terapia skojarzona, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie kości i szpiku, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Teicoplanin AptaPharma
Teikoplanina, glikopeptydowy antybiotyk o wąskim spektrum działania głównie przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością na wankomycynę (możliwa nadwrażliwość krzyżowa). Rzadko obserwowany jest zespół czerwonego człowieka, który można ograniczyć poprzez podawanie dawki dobowej w formie 30-minutowej infuzji. Należy monitorować pacjentów pod kątem ciężkich reakcji skórnych (SJS, TEN, DRESS, AGEP), które mogą zagrażać życiu, a w przypadku ich wystąpienia natychmiast odstawić lek. Teikoplanina powinna być stosowana głównie w ciężkich zakażeniach, gdy standardowe leczenie jest niewskazane, a patogen jest potwierdzony jako wrażliwy na lek.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, ciężka reakcja skórna, cisplatyna, cyklosporyna, kolistyna, małopłytkowość, morfologia krwi, nadkażenie, nadwrażliwość krzyżowa, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, spektrum działania przeciwbakteryjnego, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teikoplanina BRADEX 200 mg* *odpowiada 200 000 IU
Teikoplanina BRADEX, należąca do antybiotyków glikopeptydowych (kod ATC: J01XA 02), wykazuje silne działanie przeciwbakteryjne wobec drobnoustrojów Gram-dodatnich poprzez hamowanie biosyntezy ściany komórkowej bakterii, wiążąc się specyficznie z resztami D-alanylo-D-alaniny i blokując syntezę peptydoglikanów. Oporność na teikoplaninę może wynikać z modyfikacji struktury docelowej (np. zamiana D-Ala-D-Ala na D-Ala-D-mleczan u Enterococcus faecium) lub nadprodukcji prekursorów mureiny, co zmniejsza skuteczność leku. EUCAST (wersja 9.0, 2019) definiuje wartości progowe MIC: dla Staphylococcus aureus ≤ 2 mg/L (wrażliwy), > 2 mg/L (oporny); dla gronkowców koagulazo-ujemnych ≤ 4 mg/L (wrażliwy), > 4 mg/L (oporny); dla Enterococcus spp. oraz paciorkowców grup A, B, C, G, Streptococcus pneumoniae i viridans ≤ 2 mg/L (wrażliwy), > 2 mg/L (oporny). Efekt terapeutyczny teikoplaniny jest czasowo-zależny, kluczowe jest utrzymanie stężenia leku powyżej MIC przez odpowiedni czas.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria beztlenowa, biosynteza ściany komórkowej bakterii, Clostridium difficile, D-alanylo-D-alanina, Enterococcus faecium, EUCAST, mechanizm działania, minimalne stężenie hamujące, MRSA, oporność krzyżowa, paciorkowiec grupy A, pneumokok, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Staphylococcus aureus, synteza peptydoglikanu, szczep oporny, teikoplanina, zakażenie układu moczowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g 2 g
Produkt leczniczy Ceftriaxon-MIP dostępny jest w dwóch dawkach: 1 g i 2 g ceftriaksonu sodowego (odpowiednio 1,193 g i 2,386 g substancji czynnej) w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Każda fiolka zawiera odpowiednio 83 mg (3,6 mmol) lub 166 mg (7,2 mmol) sodu. Preparat nie zawiera substancji pomocniczych i jest dostępny w opakowaniach od 1 do 25 fiolek. Roztwory do infuzji należy przygotować w 40 ml płynów infuzyjnych bez wapnia, takich jak woda do wstrzykiwań, roztwory chlorku sodu, glukozy, dekstranu lub płyny ze skrobią hydroksyetylowaną. Infuzja dożylna powinna trwać minimum 30 minut. Do bezpośredniego wstrzyknięcia dożylnego 1 g ceftriaksonu rozpuszcza się w 10 ml wody do wstrzykiwań, natomiast do podania domięśniowego 1 g preparatu rozpuszcza się w 3,5 ml 1% roztworu chlorowodorku lidokainy, podając w głębokie mięśnie. Dawkę powyżej 1 g należy podzielić na kilka miejsc iniekcji.
amsakryna, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk glikopeptydowy, ceftriakson, ceftriakson sodowy, chlorowodorek lidokainy, cytostatyk, flukonazol, infuzja dożylna, jon wapnia, lek przeciwgrzybiczy, niezgodność farmaceutyczna, płyn infuzyjny, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja, roztwór chlorku sodu, roztwór dekstranu, roztwór glukozy, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, skrobia hydroksyetylowana, wankomycyna, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teicopix 400 mg
Teikoplanina, substancja czynna leku Teicopix, została poddana szerokim badaniom toksykologicznym przedklinicznym, które wykazały dawkozależny, odwracalny wpływ na funkcję nerek u szczurów i psów po wielokrotnym pozajelitowym podaniu. Badania ototoksyczności u świnek morskich wskazały na możliwość łagodnych zaburzeń czynności ślimaka i przedsionka bez uszkodzeń strukturalnych, co jest istotne w kontekście bezpieczeństwa, zważywszy na potencjalne ototoksyczne działanie innych antybiotyków glikopeptydowych. W zakresie bezpieczeństwa reprodukcyjnego, podskórne podawanie teikoplaniny szczurom do 40 mg/kg mc./dobę nie wpłynęło negatywnie na płodność ani rozwój potomstwa, natomiast dawki ≥100 mg/kg mc./dobę wiązały się z podwyższoną częstością poronień i śmiertelnością noworodków, co wskazuje na istnienie progu bezpieczeństwa w toksyczności reprodukcyjnej.
antybiotyk glikopeptydowy, badanie przedkliniczne, funkcja nerek, genotoksyczność, ototoksyczność, płodność, poronienie, rozwój okołoporodowy, śmiertelność noworodków, substancja aktywna, teikoplanina, teratogenność, test mutagenności, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, właściwość antygenna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Targocid 200 mg
Lek Targocid zawiera teikoplaninę, antybiotyk glikopeptydowy dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub doustnego podania (3,0 ml roztworu zawiera odpowiednio 200 mg lub 400 mg teikoplaniny). Preparat jest wskazany do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie, w tym szczepy oporne na metycylinę (MRSA, MRCNS). Wskazania obejmują zakażenia skóry i tkanek miękkich, kości i stawów, szpitalne i pozaszpitalne zapalenie płuc, zakażenia dróg moczowych z powikłaniami, infekcyjne zapalenie wsierdzia, zapalenie otrzewnej u pacjentów dializowanych (CAPD) oraz bakteriemię. Doustne podanie jest rekomendowane w leczeniu nawracających lub opornych zakażeń Clostridium difficile, zwłaszcza gdy standardowa terapia metronidazolem lub wankomycyną zawiodła. Terapia może być prowadzona u dorosłych i dzieci od urodzenia, z dostosowaniem dawki do wieku i masy ciała.
alergia na penicyliny, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia, cefalosporyna, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, gronkowiec koagulazoujemny, infekcyjne zapalenie wsierdzia, leczenie pozajelitowe, lek przeciwbakteryjny, lekowrażliwość, metronidazol, MRSA, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oporność bakterii, pacjent dializowany, polityka antybiotykowa, pozaszpitalne zapalenie płuc, sepsa, septyczne zapalenie stawów, szczep oporny na metycylinę, szpitalne zapalenie płuc, teikoplanina, terapia skojarzona, wankomycyna, zakażenie bakteryjne, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie dróg moczowych, zakażenie protezy stawowej, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie kości i szpiku, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Debecylina 1200000 j.m.
Debecylina to preparat w postaci proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, zawierający 1 200 000 j.m. benzylopenicyliny benzatynowej lecytynowanej. Produkt jest pozbawiony substancji pomocniczych, co jest istotne u pacjentów z nadwrażliwością na składniki pomocnicze. Ze względu na liczne niezgodności farmaceutyczne, benzylopenicyliny nie należy mieszać w jednej strzykawce z aminoglikozydami, amfoterycyną B, cefalotyną, metronidazolem, wankomycyną, fenytoiną oraz aminofiliną, aby uniknąć utraty skuteczności lub destabilizacji preparatu.
amfoterycyna B, aminofilina, aminoglikozydy, antybiotyk glikopeptydowy, benzylopenicylina, benzylopenicylina benzatynowa, cefalosporyny, cefalotyna, ciężkie zakażenie, fenytoina, infekcja grzybicza, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek rozszerzający oskrzela, metronidazol, niezgodność farmaceutyczna, wankomycyna, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cefepime Panpharma 1 g
Cefepime Panpharma to antybiotyk cefalosporynowy IV generacji, zawierający 1 g cefepimu w postaci dichlorowodorku jednowodnego, dostępny jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Lek wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego i jest wskazany u dorosłych w leczeniu sepsy, ciężkiego zapalenia płuc, powikłanych zakażeń układu moczowego, zakażeń jamy brzusznej (w tym zapalenia otrzewnej), zakażeń pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych oraz w empirycznym leczeniu epizodów gorączkowych u pacjentów z neutropenią umiarkowaną (neutrofile ≤1000/mm³) lub ciężką (neutrofile ≤500/mm³). U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich zakażeń, takich jak osoby po przeszczepieniu szpiku, z niedociśnieniem tętniczym, chorobami rozrostowymi układu krwiotwórczego czy długotrwałą neutropenią, monoterapia cefepimem może być niewystarczająca, dlatego zaleca się terapię skojarzoną z aminoglikozydami i glikopeptydami, uwzględniając indywidualny profil ryzyka.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk glikopeptydowy, antybiotykooporność, antybiotykoterapia, badanie mikrobiologiczne, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, cefepim, choroba rozrostowa układu krwiotwórczego, ciężkie zapalenie płuc, epizod gorączkowy, immunosupresja, leczenie skojarzone, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, powikłane zakażenie układu moczowego, przeszczepienie szpiku kostnego, sepsa, spektrum mikrobiologiczne, zakażenie dróg żółciowych, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Teicoplanin Altan 400 mg
Teicoplanin Altan, 400 mg, jest antybiotykiem glikopeptydowym stosowanym do wstrzykiwań, którego głównym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na teikoplaninę lub substancje pomocnicze. Lek zawiera 9,45 mg sodu na fiolkę, co wymaga uwagi u pacjentów z chorobami kardiologicznymi lub nadciśnieniem, zwłaszcza przy długotrwałej terapii lub wysokich dawkach. Po rekonstytucji roztwór ma stężenie 400 mg teikoplaniny w 3,0 ml, pH 6,3-7,7 oraz osmolalność 220-299 mOsmol/kg, co należy uwzględnić przy jednoczesnym stosowaniu innych leków.
antybiotyk glikopeptydowy, duszność, glikopeptydy, lek przeciwbakteryjny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na teikoplaninę, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, proszek do sporządzania roztworu, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, roztwór doustny, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, teikoplanina, wstrząs anafilaktyczny, wysypka - Leksykon substancji czynnych
Wankomycyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wankomycyna, antybiotyk glikopeptydowy, wykazuje brak potencjału genotoksycznego na podstawie ograniczonych badań przedklinicznych, w których standardowe testy laboratoryjne dały wyniki negatywne dla preparatów Edicin oraz Vancomycin-MIP. W zakresie rakotwórczości, brak jest długookresowych badań dla Edicin, natomiast długoterminowe badania na zwierzętach dla Vancomycin-MIP nie wykazały indukcji nowotworów. Badania teratogenności przeprowadzone na szczurach (dawki do 200 mg/kg m.c.) oraz królikach (dawki do 120 mg/kg m.c.) nie wykazały działania teratogennego, co sugeruje bezpieczeństwo stosowania wankomycyny w okresie rozwoju płodowego w tych modelach zwierzęcych.
antybiotyk glikopeptydowy, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo stosowania leku, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz nowotworowy, okres poporodowy, podawanie leku, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, teratogenność, toksyczny wpływ, Vancomycin-MIP, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Teicopix 200 mg
Teicopix (teikoplanina) dostępny jest w dawkach 200 mg i 400 mg w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, infuzji lub doustnego podania. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania jest nadwrażliwość na teikoplaninę lub substancje pomocnicze zawarte w preparacie, co może prowadzić do ciężkich reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Każda fiolka zawiera 9,45 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej lub z chorobami wymagającymi ograniczenia sodu. Po rozpuszczeniu roztwór ma pH 7,2-7,8 i jest izotoniczny względem osocza, a prawidłowe przygotowanie roztworu zgodnie z wytycznymi producenta jest kluczowe.
antybiotyk glikopeptydowy, dieta niskosodowa, działanie niepożądane, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, nadwrażliwość na substancję czynną, ograniczenie sodu, proszek i rozpuszczalnik do roztworu, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, roztwór izotoniczny, substancja pomocnicza, teikoplanina, wankomycyna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cefepim MIP Pharma 1 g
Cefepim MIP Pharma to cefalosporyna IV generacji, dostępna w dawkach 1 g i 2 g (cefepim dichlorowodorek jednowodny), stosowana do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cefepim. W populacji dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat (>40 kg) wskazania obejmują ciężkie zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), powikłane zakażenia jamy brzusznej, zapalenie otrzewnej związane z dializą CAPD oraz ostre zakażenia dróg żółciowych. U dzieci od 2 miesięcy do 12 lat (≤40 kg) lek jest wskazany w leczeniu zapalenia płuc, powikłanych zakażeń dróg moczowych, bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych oraz bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami. Cefepim jest również stosowany empirycznie w gorączce neutropenicznej u pacjentów od 2 miesięcy wzwyż.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk cefalosporynowy IV generacji, antybiotyk glikopeptydowy, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, cefepim dichlorowodorek jednowodny, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężka długotrwała neutropenia, ciężkie zakażenie bakteryjne, gorączka neutropeniczna, infekcja dolnych dróg oddechowych, leczenie empiryczne, lek przeciwbakteryjny, lekowrażliwość patogenów, nowotwór układu krwiotwórczego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zakażenie dróg żółciowych, powikłane zakażenie dróg moczowych, powikłane zakażenie jamy brzusznej, przeszczepienie szpiku kostnego, terapia łączona, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Targocid 200 mg
Teikoplanina, substancja czynna leku Targocid, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych, z naciskiem na nefrotoksyczność, która jest szczególnie istotna przy stosowaniu wysokich dawek. U pacjentów otrzymujących niską dawkę nasycającą (średnio 6 mg/kg dwa razy na dobę, następnie 6 mg/kg raz na dobę) wskaźnik nefrotoksyczności wynosi około 2%. Natomiast przy wysokich dawkach nasycających (12 mg/kg dwa razy na dobę, średnio 5 dawek) oraz dawce podtrzymującej 12 mg/kg raz na dobę, wskaźnik nefrotoksyczności w ciągu pierwszych 10 dni terapii wynosił 11,0% (95% CI: 7,4%-15,5%), a skumulowany do 60 dni po leczeniu 20,6% (95% CI: 16,0%-25,8%). U pacjentów z ponad 5 dawkami nasycającymi nefrotoksyczność wzrasta do 27% (95% CI: 20,7%-35,3%). Ponadto, działania niepożądane obejmują ciężkie reakcje skórne (toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy), reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, oraz zespół czerwonego człowieka przy szybkim dożylnym podaniu leku.
agranulocytoza, antybiotyk glikopeptydowy, choroba posurowicza, drgawki, leukopenia, nadkażenie bakteryjne, nefrotoksyczność, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwyższona aktywność aminotransferaz, podwyższone stężenie kreatyniny, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, teikoplanina, toksyczna nekroliza naskórka, utrata słuchu, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie kości i stawów, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wsierdzia, zawroty głowy, zespół czerwonego człowieka, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teikoplanina BRADEX 400 mg* *odpowiada 400 000 IU
Teikoplanina, należąca do grupy antybiotyków glikopeptydowych (kod ATC: J01XA 02), wykazuje bakteriobójcze działanie poprzez specyficzne wiązanie z resztami D-alanylo-D-alaniny, co hamuje syntezę peptydoglikanów ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich. Mechanizm ten różni się od działania beta-laktamów, co ma znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście oporności. Oporność na teikoplaninę może wynikać z modyfikacji struktury docelowej (np. zamiana D-Ala-D-Ala na D-Ala-D-mleczan u Enterococcus faecium) lub nadprodukcji prekursorów mureiny (u Staphylococcus spp.), co ogranicza dostępność leku do miejsca działania. Warto podkreślić zjawisko oporności krzyżowej z wankomycyną, przy czym fenotyp Van-B charakteryzuje się opornością na wankomycynę przy zachowanej wrażliwości na teikoplaninę, co ma istotne implikacje terapeutyczne.
antybiotyk glikopeptydowy, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-ujemna, biosynteza ściany komórkowej, Clostridium difficile, D-alanylo-D-alanina, Enterococcus, Enterococcus faecium, EUCAST, gronkowiec koagulazo-ujemny, infekcyjne zapalenie wsierdzia, mechanizm oporności, minimalne stężenie hamujące, MRSA, Mycoplasma, oporność krzyżowa, parametr farmakodynamiczny, peptydoglikan, prekursor mureiny, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, teikoplanina, wankomycyna, zakażenie odcewnikowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Teikoplanina BRADEX
Teikoplanina BRADEX, antybiotyk glikopeptydowy o wąskim spektrum działania przeciwbakteryjnego skierowanym przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, jest wskazana do leczenia ciężkich zakażeń, zwłaszcza gdy standardowa terapia jest niewystarczająca. Podawanie leku wymaga ścisłego monitorowania parametrów hematologicznych (pełna morfologia krwi z rozmazem), funkcji nerek (kreatynina, mocznik, GFR) oraz słuchu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, otrzymujących wysokie dawki nasycające lub leki nefro- i ototoksyczne (aminoglikozydy, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, furosemid, kwas etakrynowy). Zaleca się podawanie dawki dobowej w formie wlewu trwającego co najmniej 30 minut, aby zmniejszyć ryzyko zespołu czerwonego człowieka. Dawkowanie wymaga modyfikacji u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, a lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, cisplatyna, cyklosporyna, dieta niskosodowa, działanie ototoksyczne, furosemid, kolistyna, kwas etakrynowy, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, małopłytkowość, morfologia krwi, nadkażenie, nadwrażliwość na wankomycynę, nefrotoksyczność, obrzęk naczynioruchowy, parametr hematologiczny, reakcja nadwrażliwości, reakcja nadwrażliwości krzyżowej, rozmaz krwi, spektrum przeciwbakteryjne, szum uszny, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zespół czerwonego człowieka, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Wankomycyna – Właściwości farmakodynamiczne
Wankomycyna, antybiotyk glikopeptydowy, działa głównie poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich, wiążąc się z D-alanylo-D-alaninowym końcem prekursorów ściany komórkowej, co prowadzi do powolnego efektu bakteriobójczego wobec aktywnie dzielących się mikroorganizmów. Dodatkowo zaburza integralność błony komórkowej oraz hamuje syntezę RNA. Jej skuteczność jest zależna od parametru farmakokinetyczno-farmakodynamicznego AUC/MIC, z docelową wartością ≥ 400 dla optymalnej terapii. Minimalne stężenie w surowicy krwi powinno być utrzymywane w zakresie 15-20 mg/l, zwłaszcza przy patogenach o MIC ≥ 1,0 mg/l. Wankomycyna jest stosowana pozajelitowo (kod ATC: J01XA01) oraz doustnie w leczeniu zakażeń jelitowych (kod ATC: A07AA09).
aminoglikozydy, antybiotyk glikopeptydowy, antybiotykoterapia, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, beztlenowiec Gram-dodatni, cefalosporyny, Clostridium, D-alanylo-D-alanina, działanie bakteriobójcze, działanie przeciwbakteryjne, działanie synergiczne, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, gronkowiec koagulazoujemny, minimalne stężenie hamujące, MRSA, oporność bakteryjna, oporność krzyżowa, przepuszczalność błony komórkowej, ryfampicyna, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, synteza RNA, synteza ściany komórkowej, terapia skojarzona, wankomycyna, wzorzec oporności, zakażenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cefepime Accord 2 g
Cefepime Accord to cefalosporyna IV generacji dostępna w dawkach 1 g i 2 g do podawania dożylnego, wskazana do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych u dorosłych, młodzieży (≥12 lat, ≥40 kg) oraz dzieci (2 miesiące–12 lat, ≤40 kg). Wskazania obejmują ciężkie zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), powikłane zakażenia jamy brzusznej, zapalenie otrzewnej u pacjentów dializowanych metodą CAPD, a u dorosłych także ostre infekcje dróg żółciowych. Cefepime Accord jest również stosowany w leczeniu bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami oraz w empirycznym leczeniu gorączki neutropenicznej u pacjentów onkologicznych i hematologicznych. Dawkowanie i terapia powinny być dostosowane do wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem wyników badań mikrobiologicznych i lokalnych wzorców oporności.
aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowych, cefalosporyna IV generacji, cefepim, choroba rozrostowa układu krwiotwórczego, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężkie zakażenie, gorączka neutropeniczna, infekcja dolnych dróg oddechowych, leczenie empiryczne, lek przeciwbakteryjny, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność na antybiotyki, ostra infekcja dróg żółciowych, powikłane zakażenie dróg moczowych, powikłane zakażenie jamy brzusznej, przeszczepienie szpiku kostnego, sepsa, terapia skojarzona, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Teikoplanina BRADEX 200 mg* *odpowiada 200 000 IU
Teikoplanina, glikopeptydowy antybiotyk stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteriami Gram-dodatnimi, może wywierać niewielki, lecz istotny wpływ na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Charakterystyka Produktu Leczniczego wskazuje na możliwość wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i ból głowy, które mogą zaburzać koordynację ruchową, ocenę odległości, szybkość reakcji oraz koncentrację, co bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo wykonywania tych czynności. W przypadku pojawienia się tych objawów zaleca się całkowite powstrzymanie od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do czasu ich ustąpienia.
antybiotyk glikopeptydowy, bakterie Gram-dodatnie, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, dekoncentracja, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, farmakoterapia, funkcja poznawcza, funkcja psychomotoryczna, koordynacja ruchowa, samoobserwacja, teikoplanina, zaburzenia koncentracji, zawroty głowy, zdarzenie niepożądane - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Teicoplanin AptaPharma 400 mg
Teicoplanin AptaPharma jest dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg (odpowiednio ≥200 000 j.m. i ≥400 000 j.m.) w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji o objętości 3,0 mL po rekonstytucji. Preparat zawiera 10 mg sodu na fiolkę niezależnie od dawki, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami podaży sodu, np. z niewydolnością serca czy nadciśnieniem tętniczym. Roztwór po rekonstytucji ma charakterystyczny wygląd: dla dawki 200 mg jest lekko brązowawy i opalizujący, a dla 400 mg brązowawy i opalizujący, co jest istotne dla personelu medycznego w celu uniknięcia błędnej interpretacji jako zanieczyszczenia.
antybiotyk glikopeptydowy, dieta niskosodowa, infuzja, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na teikoplaninę, nadwrażliwość na wankomycynę, niewydolność serca, proszek i rozpuszczalnik, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, rekonstytucja, roztwór do wstrzykiwań, substancja pomocnicza, teikoplanina, test skórny, wankomycyna, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cefepim MIP Pharma 2 g
Cefepim MIP Pharma to antybiotyk z grupy cefalosporyn IV generacji, dostępny w dawkach 1 g i 2 g w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji. Wskazany jest do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez patogeny wrażliwe na cefepim, w tym pozaszpitalnego i szpitalnego zapalenia płuc, powikłanych zakażeń dróg moczowych (w tym odmiedniczkowego zapalenia nerek), powikłanych zakażeń jamy brzusznej oraz zapalenia otrzewnej u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPD). U dorosłych lek stosowany jest także w ostrych zakażeniach dróg żółciowych. W populacji pediatrycznej (2 miesiące – 12 lat, masa ciała ≤ 40 kg) cefepim jest wskazany w leczeniu zapalenia płuc, powikłanych zakażeń dróg moczowych, bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych oraz bakteriemii związanej z wymienionymi zakażeniami. Szczególnie ważne jest empiryczne leczenie gorączki neutropenicznej u pacjentów od 2 miesięcy do 12 lat oraz u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat i masie ciała >40 kg.
antybiogram, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk glikopeptydowy, badanie mikrobiologiczne, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, cefalosporyna IV generacji, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężka długotrwała neutropenia, ciężkie zakażenie bakteryjne, gorączka neutropeniczna, lek przeciwbakteryjny, lekooporność, niedociśnienie, nowotwór układu krwiotwórczego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zakażenie dróg żółciowych, powikłane zakażenie dróg moczowych, powikłane zakażenie jamy brzusznej, pozaszpitalne zapalenie płuc, przeszczepienie szpiku kostnego, terapia łączona, terapia skojarzona, zakażenie szpitalne, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Teicopix 400 mg
Teikoplanina, substancja czynna leku Teicopix (dostępnego w dawkach 200 mg i 400 mg), jest antybiotykiem glikopeptydowym stosowanym w leczeniu poważnych zakażeń bakteryjnych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jej stosowania jest nadwrażliwość na teikoplaninę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, w tym 9,45 mg sodu zawartego w każdej fiolce, co jest istotne u pacjentów z chorobami kardiologicznymi lub nefrologicznymi wymagającymi ograniczenia podaży sodu. Przed terapią konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku reakcji na antybiotyki glikopeptydowe, z uwzględnieniem potencjalnych reakcji krzyżowych, np. u pacjentów z nadwrażliwością na wankomycynę.
antybiotyk glikopeptydowy, glikopeptyd, infuzja, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, nadwrażliwość na teikoplaninę, nadwrażliwość na wankomycynę, oporność bakterii, ototoksyczność, podanie parenteralne, proszek do sporządzania roztworu, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, restrykcja podaży sodu, roztwór izotoniczny, schorzenie kardiologiczne, schorzenie nefrologiczne, Teicopix, teikoplanina, wankomycyna, wywiad alergologiczny, zaburzenie czynności nerek, zakażenie bakteryjne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Targocid 200 mg
Teikoplanina (Targocid), antybiotyk glikopeptydowy, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w okresie reprodukcyjnym, zwłaszcza w ciąży i laktacji. Dane kliniczne dotyczące stosowania teikoplaniny u ciężarnych są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ wysokich dawek leku, w tym zwiększoną liczbę poronień oraz podwyższoną śmiertelność noworodków u szczurów. Potencjalne ryzyko dla płodu obejmuje uszkodzenie ucha wewnętrznego i nerek, co wskazuje na możliwe działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne. Z tego względu teikoplaniny nie należy stosować w ciąży, chyba że korzyści terapeutyczne przewyższają ryzyko. W przypadku karmienia piersią brak jest danych o przenikaniu leku do mleka, dlatego decyzja o terapii powinna być indywidualna, uwzględniając korzyści dla matki i dziecka oraz możliwość stosowania alternatywnych antybiotyków o lepszym profilu bezpieczeństwa.
antybiotyk glikopeptydowy, badanie przedkliniczne, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, karmienie piersią, mleko kobiece, narząd słuchu, nerki płodu, poronienie, profil bezpieczeństwa leku, rozwój immunologiczny, śmiertelność noworodków, status reprodukcyjny, Targocid, teikoplanina, test ciążowy, ucho wewnętrzne, zaburzenie zdolności rozrodczej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teicoplanin AptaPharma 400 mg
Teikoplanina, dostępna w dawkach 200 mg i 400 mg do wstrzykiwań lub infuzji, wykazuje istotne ryzyko nefrotoksyczności, szczególnie przy wysokich dawkach nasycających (12 mg/kg dwa razy na dobę, następnie 12 mg/kg raz na dobę). W badaniu obserwacyjnym u 300 pacjentów z ciężkimi zakażeniami odnotowano wzrost nefrotoksyczności do 11,0% w ciągu pierwszych 10 dni terapii oraz skumulowany wskaźnik 20,6% do 60 dni po leczeniu. U pacjentów otrzymujących ponad 5 wysokich dawek nasycających nefrotoksyczność wzrasta do 27%. Ponadto, teikoplanina może wywoływać ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, zespół DRESS oraz poważne reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona i rumień wielopostaciowy, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i konsultacji specjalistycznej.
agranulocytoza, aminotransferaza, antybiotyk glikopeptydowy, eozynofilia, fosfataza zasadowa, hepatotoksyczność, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, nefrotoksyczność, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja histaminowa, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie przedsionkowe, zakażenie kości i stawów, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wsierdzia, zespół czerwonego człowieka, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Teicoplanin Altan
Teikoplanina, jako antybiotyk glikopeptydowy, wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących drogi podania (dożylnie, domięśniowo lub doustnie) oraz monitorowania pacjenta ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak wstrząs anafilaktyczny, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczna nekroliza naskórka (TEN). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nadwrażliwością na wankomycynę ze względu na możliwość reakcji krzyżowej. Infuzję dawki dobowej zaleca się podawać przez co najmniej 30 minut, aby ograniczyć ryzyko reakcji związanych z podaniem leku. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę, co czyni go lekiem „wolnym od sodu”.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, cisplatyna, cyklosporyna, furosemid, kolistyna, kwas etakrynowy, małopłytkowość, morfologia krwi, nadkażenie, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ototoksyczność, pokrzywka, rumień, teikoplanina, toksyczna nekroliza naskórka, wankomycyna, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie słuchu, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teicoplanin AptaPharma 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teikoplaniny wykazały, że lek charakteryzuje się profilem toksykologicznym zależnym od dawki, ze szczególnym wpływem na funkcję nerek, który jest przemijający i wymaga monitorowania u pacjentów stosujących wysokie dawki lub terapię długoterminową. W badaniach na świnkach morskich stwierdzono lekki potencjał ototoksyczny, objawiający się zaburzeniami czynności ślimaka i przedsionka, jednak bez uszkodzeń morfologicznych ucha wewnętrznego, co wskazuje na niższe ryzyko ototoksyczności w porównaniu do innych antybiotyków glikopeptydowych. W zakresie wpływu na funkcje rozrodcze, podskórne podawanie teikoplaniny szczurom w dawkach do 40 mg/kg mc./dobę nie wpływało negatywnie na płodność, a badania teratogenności nie wykazały wad rozwojowych przy dawkach do 200 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 15 mg/kg mc./dobę u królików. Jednak dawki ≥100 mg/kg mc./dobę u szczurów wiązały się ze zwiększoną częstością poronień oraz wzrostem śmiertelności noworodków przy dawce 200 mg/kg mc./dobę, co sugeruje istnienie progu toksyczności rozwojowej.
antybiotyk glikopeptydowy, badania okołoporodowe, działanie drażniące, genotoksyczność, nefrotoksyczność, ototoksyczność, płodność, poronienie, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa leku, reakcja alergiczna, śmiertelność noworodków, teikoplanina, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego dawkowania, właściwość antygenowa, zaburzenia czynności ślimaka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vancomycin-MIP 500 500 mg
Wankomycyna, będąca antybiotykiem glikopeptydowym, działa poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich, wiążąc się z D-alanylo-D-alaninowym końcem prekursorów ściany komórkowej. Jej działanie jest powolne i bakteriobójcze wyłącznie wobec dzielących się mikroorganizmów, a skuteczność terapii najlepiej przewiduje parametr PK/PD AUC/MIC, którego docelowa wartość wynosi 400. W przypadku bakterii o MIC ≥ 1,0 mg/l konieczne jest stosowanie wyższych dawek oraz utrzymanie stężenia w surowicy na poziomie 15-20 mg/l. Wankomycyna wykazuje synergizm z aminoglikozydami, cefalosporynami i ryfampicyną, jednak możliwe są także interakcje antagonistyczne, co wymaga przeprowadzenia testów przed terapią skojarzoną.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, cefalosporyna, Clostridium, D-alanylo-D-alanina, działanie antagonistyczne, działanie bakteriobójcze, działanie synergistyczne, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, gronkowiec koagulazoujemny, metycylinooporny Staphylococcus aureus, minimalne stężenie hamujące, oporność krzyżowa, pole powierzchni pod krzywą, przepuszczalność błony komórkowej, ryfampicyna, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, synteza RNA, synteza ściany komórkowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Teicoplanin Altan
Teikoplanina, antybiotyk glikopeptydowy o wąskim spektrum działania przeciwbakteryjnego, jest skuteczna głównie wobec bakterii Gram-dodatnich. Podawanie leku wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością na wankomycynę (możliwa nadwrażliwość krzyżowa). Zespół czerwonego człowieka może wystąpić nawet po pierwszej dawce, objawiając się świądem, pokrzywką, rumieniem, tachykardią i niedociśnieniem; zaleca się podawanie dawki dobowej w formie 30-minutowej infuzji, aby ograniczyć te reakcje. Ponadto, zgłaszano zagrażające życiu reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Teikoplanina nie jest wskazana do monoterapii zakażeń bez potwierdzonej wrażliwości patogenu, a jej stosowanie powinno być zarezerwowane dla ciężkich zakażeń, gdy standardowe leczenie jest niewystarczające.
amfoterycyna B, aminoglikozydy, antybiotyk glikopeptydowy, bakterie Gram-dodatnie, cisplatyna, cyklosporyna, furosemid, kolistyna, kwas etakrynowy, małopłytkowość, morfologia krwi, nadkażenie, nadwrażliwość krzyżowa, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, ototoksyczność, płytki krwi, teikoplanina, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie ucha wewnętrznego, wankomycyna, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia słuchu, zespół czerwonego człowieka, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Targocid 400 mg
Teikoplanina (Targocid) jest antybiotykiem glikopeptydowym stosowanym pozajelitowo u dorosłych i dzieci, w tym noworodków, w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez Gram-dodatnie patogeny. Wskazania obejmują zakażenia skóry i tkanek miękkich z powikłaniami, zapalenie kości i stawów (w tym związane z biomateriałami), szpitalne i pozaszpitalne zapalenie płuc, zakażenia dróg moczowych z powikłaniami, infekcyjne zapalenie wsierdzia (zarówno zastawek natywnych, jak i sztucznych), zapalenie otrzewnej w przebiegu CAPD oraz bakteriemię powiązaną z wymienionymi zakażeniami. Ponadto, teikoplanina znajduje zastosowanie w terapii doustnej biegunek i zapalenia jelita grubego wywołanych przez Clostridium difficile, szczególnie gdy inne leczenie jest przeciwwskazane lub nieskuteczne. Terapia może być prowadzona w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi antybiotykami, zależnie od wrażliwości patogenu i stanu klinicznego pacjenta.
antybiotyk glikopeptydowy, antybiotykoterapia, bakteriemia, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, Clostridium difficile, infekcyjne zapalenie wsierdzia, lek przeciwbakteryjny, monoterapia, oporność bakterii, patogen oporny, pozaszpitalne zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc, teikoplanina, terapia skojarzona, wentylacja mechaniczna, zakażenie bakteryjne, zakażenie biomateriałów, zakażenie dróg moczowych, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie kości i szpiku, zapalenie otrzewnej, zapalenie stawów - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Teicoplanin AptaPharma 200 mg
Teikoplanina, dostępna w dawkach 200 mg i 400 mg w formie roztworu do wstrzykiwań, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania teikoplaniny w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ wysokich dawek leku na reprodukcję, w tym zwiększoną liczbę poronień i śmiertelność noworodków. Potencjalne ryzyko uszkodzenia ucha wewnętrznego i nerek płodu nie zostało wykluczone, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka przed podjęciem decyzji o terapii u kobiet ciężarnych. Brak jest również danych dotyczących przenikania teikoplaniny do mleka kobiecego, co komplikuje ocenę bezpieczeństwa stosowania leku w okresie laktacji.
antybiotyk glikopeptydowy, ciąża, karmienie piersią, kobieta w wieku rozrodczym, laktacja, mleko kobiece, mleko ludzkie, nerki płodu, poronienie, profil bezpieczeństwa leku, proszek do sporządzania roztworu, reprodukcja, roztwór do wstrzykiwań, śmiertelność noworodków, teikoplanina, toksyczne działanie leku, uszkodzenie ucha wewnętrznego, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teicoplanin Altan 200 mg
Teikoplanina, glikopeptydowy antybiotyk o kodzie ATC J01XA02, działa poprzez hamowanie biosyntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich, wiążąc się specyficznie z resztami D-alanylo-D-alaninowymi prekursorów peptydoglikanu, co różni ją od beta-laktamów. Oporność na teikoplaninę może wynikać z modyfikacji miejsca docelowego (np. wymiana D-Ala-D-Ala na D-Ala-D-mleczan w Enterococcus faecium), nadprodukcji prekursorów murein (u gronkowców) oraz oporności krzyżowej z wankomycyną, choć fenotyp Van-B wykazuje wrażliwość na teikoplaninę mimo oporności na wankomycynę. EUCAST definiuje wartości graniczne MIC dla teikoplaniny: dla Staphylococcus aureus ≤2 mg/l (wrażliwy), >2 mg/l (oporny); dla koagulazo-ujemnych gronkowców ≤4 mg/l i >4 mg/l; dla Enterococcus spp. ≤2 mg/l i >2 mg/l. Wartości MIC powinny być oznaczane metodą mikrorozcieńczeń zgodnie z ISO 20776, a w przypadku szczepów o podwyższonych MIC zaleca się powtórzenie badań i konsultację z laboratorium referencyjnym.
antybiotyk glikopeptydowy, atypowe zapalenie płuc, biosynteza ściany komórkowej, chlamydia, choroba legionistów, Clostridium difficile, Corynebacterium jeikeium, D-dehydrogenaza mleczanowa, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, EUCAST, fenotyp Van-B, GISA, gronkowiec koagulazo-ujemny, Legionella pneumophila, minimalne stężenie hamujące, MRSA, Mycoplasma, oporność krzyżowa, oporność na teikoplaninę, paciorkowiec viridans, Peptostreptococcus, peptydoglikan, pozaszpitalne zapalenie płuc, prekursor mureiny, reszty D-alanylo-D-alaninowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Staphylococcus hominis, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, teikoplanina, wankomycyna, zakażenie oportunistyczne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teikoplanina BRADEX 400 mg* *odpowiada 400 000 IU
Teikoplanina, glikopeptydowy antybiotyk, wykazuje istotny profil działań niepożądanych, z naciskiem na ryzyko nefrotoksyczności, które jest zależne od schematu dawkowania. Przy niskich dawkach nasycających (średnio 6 mg/kg dwa razy na dobę, następnie 6 mg/kg raz na dobę) nefrotoksyczność występuje u około 2% pacjentów. Natomiast w badaniu obserwacyjnym u 300 pacjentów leczonych wysokimi dawkami nasycającymi (12 mg/kg dwa razy na dobę, średnio 5 dawek, a następnie 12 mg/kg raz na dobę) wskaźnik nefrotoksyczności wyniósł 11,0% w pierwszych 10 dniach terapii, 20,6% skumulowanie do 60 dni po leczeniu oraz 27,0% u pacjentów z ponad 5 dawkami nasycającymi. Ponadto, teikoplanina może wywoływać reakcje anafilaktyczne, zaburzenia słuchu (głuchota, ubytek słuchu, szumy uszne), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość, eozynofilia) oraz inne działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10, takie jak ropień, zapalenie żył, skurcz oskrzeli, biegunka, wysypka i podwyższone stężenie kreatyniny.
antybiotyk glikopeptydowy, eozynofilia, głuchota, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, nefrotoksyczność, ototoksyczność, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szumy uszne, teikoplanina, wzrost aktywności aminotransferaz, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie słuchu, zakażenie kości i stawów, zapalenie wsierdzia, zapalenie żył - Leksykon substancji czynnych
Kloksacylina – Przeciwwskazania stosowania
Kloksacylina, dostępna w preparacie Syntarpen w dawkach 500 mg (tabletki powlekane) oraz 1 g i 2 g (proszek do roztworu do wstrzykiwań/infuzji), jest przeciwwskazana u pacjentów z udokumentowaną nadwrażliwością na substancję czynną lub inne antybiotyki beta-laktamowe, w tym penicyliny, cefalosporyny i inne beta-laktamy, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Dodatkowo, preparaty iniekcyjne zawierają znaczące ilości sodu (55,01 mg/g w Syntarpen 1 g i 50,5 mg/g w Syntarpen 2 g), co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami układu krążenia, niewydolnością serca lub nadciśnieniem tętniczym stosujących dietę niskosodową. Tabletki powlekane zawierają do 680 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z ciężką nietolerancją laktozy lub rzadkimi zaburzeniami metabolicznymi, takimi jak niedobór laktazy typu Lapp czy zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
alergia krzyżowa, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk glikopeptydowy, antybiotyk makrolidowy, antybiotyk tetracyklinowy, cefalosporyna, ciężka reakcja alergiczna, czynnik etiologiczny zakażenia, daptomycyna, dieta niskosodowa, doksycyklina, gronkowiec koagulazo-dodatni, kloksacylina, kloksacylina sodowa, laktaza jednowodna, linezolid, minocyklina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, penicylina naturalna, penicylina półsyntetyczna, pokrzywka, Staphylococcus aureus, substancja pomocnicza, Syntarpen, teikoplanina, wankomycyna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Teicoplanin AptaPharma 400 mg
Przedawkowanie teikoplaniny, antybiotyku glikopeptydowego dostępnego w dawkach 200 mg i 400 mg (odpowiednio ≥200 000 j.m. i ≥400 000 j.m.) w postaci roztworu do wstrzykiwań, wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza w populacji pediatrycznej. Opisano przypadek 29-dniowego niemowlęcia, które otrzymało dożylnie 400 mg (95 mg/kg masy ciała), co znacznie przekroczyło standardowe dawkowanie i wywołało objaw pobudzenia psychomotorycznego. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania są ograniczone, jednak u noworodków objawy obejmują głównie pobudzenie i niepokój. Po rekonstytucji preparat tworzy roztwór o charakterystycznym brązowym, opalizującym zabarwieniu, co jest istotne dla prawidłowego rozpoznania i podania leku.
aktywność psychomotoryczna, antybiotyk glikopeptydowy, dawkowanie standardowe, dializa otrzewnowa, hemodializa, leczenie objawowe, metoda nerkozastępcza, parametry życiowe, pobudzenie u niemowląt, populacja pediatryczna, proszek do sporządzania roztworu, przedawkowanie leku, rekonstytucja roztworu, teicoplanin, teikoplanina - Leksykon leków
Interakcje leku – Teicoplanin AptaPharma 200 mg
Produkt leczniczy Teicoplanin AptaPharma (200 mg i 400 mg) nie posiada szczegółowych badań interakcji lekowych, jednak kliniczne dane wskazują na istotne zależności, które należy uwzględnić. Bezwzględnie przeciwwskazane jest mieszanie roztworów teikoplaniny z aminoglikozydami przed podaniem ze względu na niekompatybilność fizyczną i chemiczną, choć jednoczesne podawanie w płynie dializacyjnym jest dopuszczalne. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu teikoplaniny z lekami nefro- i ototoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, furosemid i kwas etakrynowy, ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka uszkodzenia nerek i narządu słuchu. Monitorowanie funkcji nerek (kreatynina, GFR, BUN) oraz słuchu jest zalecane, zwłaszcza przy długotrwałej terapii i u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji z innymi grupami leków, takimi jak antybiotyki innych klas, leki przeciwnadciśnieniowe, znieczulające, nasercowe czy przeciwcukrzycowe.
amfoterycyna B, amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, BUN, choroba autoimmunologiczna, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, cytostatyk, diuretyk pętlowy, furosemid, gentamycyna, GFR, kolistyna, kreatynina, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, monitorowanie stężenia leku, nefrotoksyczność, ototoksyczność, parametr nerkowy, racjonalna antybiotykoterapia, roztwór teikoplaniny, teikoplanina, terapia wielolekowa, tobramycyna, zakażenie mieszane, zapalenie otrzewnej, związek platyny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Edicin 500 mg
Edicin, zawierający wankomycynę chlorowodorek w dawkach 500 mg (500 000 IU) lub 1 g (1 000 000 IU), jest antybiotykiem glikopeptydowym stosowanym do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie, w tym szczepy oporne na metycylinę (MRSA). Lek podawany jest głównie drogą dożylną w powolnej infuzji, co minimalizuje ryzyko zespołu „czerwonego człowieka”. Wskazania obejmują powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, zakażenia kości i stawów, pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc (w tym VAP), zakaźne zapalenie wsierdzia, ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz bakteriemię. Edicin jest również stosowany w okołooperacyjnej profilaktyce bakteryjnego zapalenia wsierdzia u pacjentów z wysokim ryzykiem, zwłaszcza z protezami zastawek serca lub wrodzonymi wadami serca.
antybiotyk glikopeptydowy, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, biegunka poantybiotykowa, infekcyjne zapalenie stawów, MRSA, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powolna infuzja dożylna, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka zapalenia wsierdzia, respiratorowe zapalenie płuc, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, szpitalne zapalenie płuc, zakażenie Clostridium difficile, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalenie kości i szpiku, zespół czerwonego człowieka