farmakokinetyka ranolazyny
Ranolazyna to lek przeciwdławicowy o unikalnym mechanizmie działania, który selektywnie hamuje późny prąd sodowy w kardiomiocytach. Jej farmakokinetyka charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością (35-50%) po podaniu doustnym z powodu efektu pierwszego przejścia, która dodatkowo zwiększa się przy podaniu z pokarmem.
Maksymalne stężenie w osoczu ranolazyna osiąga po 2-5 godzinach od podania. Lek wiąże się z białkami osocza w około 62%, a jego objętość dystrybucji wynosi około 85 litrów. Metabolizowana jest głównie w wątrobie przez enzymy CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2D6, co prowadzi do powstania kilku metabolitów, które wykazują niewielką aktywność farmakologiczną.
Ranolazyna jest substratem i słabym inhibitorem P-glikoproteiny, co może prowadzić do interakcji z innymi lekami. Wydalana jest głównie przez nerki (75%) oraz z kałem (25%), przy czym mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi 7-9 godzin, co umożliwia stosowanie leku dwa razy na dobę.
Farmakokinetyka ranolazyny jest nieliniowa, a jej stężenie w osoczu wzrasta bardziej niż proporcjonalnie do dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek lub łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby obserwuje się wzrost stężenia leku, co może wymagać dostosowania dawki. Stosowanie ranolazyny jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Ranolazyna wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z czynnikami zwiększającymi ekspozycję na lek, takimi jak jednoczesne stosowanie umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 i inhibitorów P-glikoproteiny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, niewydolność nerek o klirensie kreatyniny 30-80 ml/min, podeszły wiek, niska masa ciała (≤ 60 kg) oraz umiarkowana lub ciężka zastoinowa niewydolność serca (klasa III-IV wg NYHA). U pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6 ryzyko działań niepożądanych jest szczególnie wysokie, co wymaga częstego monitorowania i ewentualnego zmniejszenia dawki. W przypadku nasilonych działań niepożądanych wskazane jest odstawienie leku. Ranolazyna blokuje prąd potasowy IKr, powodując wydłużenie odstępu QTc o około 2-7 ms przy dawkach terapeutycznych 500-1000 mg dwa razy na dobę, co wymaga ostrożności u pacjentów z wrodzonym lub nabytym zespołem wydłużonego QT oraz u osób stosujących inne leki wpływające na QTc.
blokada prądu potasowego, dziurawiec, farmakokinetyka ranolazyny, fenobarbital, fenytoina, genotypowanie, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-glikoproteiny, karbamazepina, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, korygujący prąd potasowy, metabolizm CYP2D6, monitorowanie EKG, niewydolność nerek, perfuzja narządów, ranolazyna, ryfampicyna, stężenie osoczowe, szybki metabolizm, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół wydłużonego QT -
Leksykon leków
Ranolazyna, dostępna w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (375 mg, 500 mg, 750 mg), charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) około 4,5 godziny i stanem stacjonarnym osiąganym po 3 dniach stosowania dwukrotnie na dobę. Po podaniu dawki 500 mg 2×/dobę u zdrowych ochotników, Cmax wynosiła około 1770 ng/ml (SD 1040), a AUC0-12 około 13 700 ng×godz./ml (SD 8290). Biodostępność bezwzględna wynosi 35-50%, z dużym zróżnicowaniem międzyosobniczym, a ekspozycja na lek nie jest liniowa względem dawki. Ranolazyna wiąże się w 62% z białkami osocza, głównie kwaśną alfa-1 glikoproteiną, a jej objętość dystrybucji (Vss) wynosi 180 l. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, z istotnym wpływem polimorfizmu CYP2D6 na farmakokinetykę, co skutkuje wyższą ekspozycją u wolnych metabolizerów. Eliminacja odbywa się głównie w postaci metabolitów, z mniej niż 5% dawki wydalanej w formie niezmienionej, a okres półtrwania wynosi około 7 godzin (po podaniu doustnym, stan stacjonarny).
biodostępność bezwzględna, CYP2D6, CYP3A4, dystrybucja, farmakokinetyka ranolazyny, klasyfikacja NYHA, klirens, klirens kreatyniny, kwaśna alfa-1-glikoproteina, N-dealkilacja, O-demetylacja, objętość dystrybucji, odstęp QT, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces ADME, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, szybki metabolizer, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia
