klirens propafenonu
Klirens propafenonu to parametr farmakokinetyczny określający objętość osocza całkowicie oczyszczoną z leku w jednostce czasu. Propafenon jest lekiem antyarytmicznym klasy IC, stosowanym w leczeniu zaburzeń rytmu serca, szczególnie arytmii komorowych i nadkomorowych, w tym migotania przedsionków.
Klirens propafenonu charakteryzuje się dużą zmiennością międzyosobniczą, co wynika głównie z polimorfizmu genetycznego enzymu CYP2D6, odpowiedzialnego za jego metabolizm. U osób z fenotypem szybkich metabolizerów (około 90% populacji kaukaskiej) klirens propafenonu jest znacznie wyższy niż u wolnych metabolizerów, co przekłada się na różnice w stężeniach leku we krwi i potencjalnie w odpowiedzi klinicznej.
Średni klirens propafenonu u dorosłych wynosi około 60-80 l/h, ale może wahać się od 20 do 140 l/h w zależności od statusu metabolicznego pacjenta. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, a jego metabolity wykazują również aktywność antyarytmiczną. W praktyce klinicznej monitorowanie klirensu propafenonu może być pomocne w indywidualizacji dawkowania, szczególnie u pacjentów z niewydolnością wątroby lub przyjmujących leki wchodzące w interakcje z systemem CYP450.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rytmonorm 300 300 mg
Propafenon jest racemiczną mieszaniną S- i R-propafenonu, charakteryzującą się złożoną farmakokinetyką z wyraźnym wpływem polimorfizmu genetycznego, zwłaszcza dotyczącego izoenzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu osiąga się po 2-3 godzinach, a biodostępność zależy od dawki i formy farmaceutycznej. Pokarm może zwiększać stężenie maksymalne i biodostępność przy pojedynczej dawce, jednak nie wpływa istotnie podczas wielokrotnego podawania. Propafenon wykazuje dużą objętość dystrybucji (1,9-3,0 l/kg) oraz wysokie, stężeniowo zależne wiązanie z białkami osocza (od 97,3% przy 0,25 μg/ml do 81,3% przy 100 μg/ml). Metabolizm leku jest genetycznie uwarunkowany, co skutkuje podziałem pacjentów na szybko i wolno metabolizujących, z różnicami w okresie półtrwania (odpowiednio 2-10 h vs. 10-32 h) oraz w produkcji aktywnego metabolitu 5-hydroksypropafenonu.
5-hydroksypropafenon, biodostępność propafenonu, dymorfizm genetyczny, dystrybucja leku, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kinetyka nieliniowa, klirens propafenonu, metabolit aktywny, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, N-depropylopropafenon, norpropafenon, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent szybko metabolizujący, pacjent wolno metabolizujący, polimorfizm genetyczny, propafenon chlorowodorek, schemat dawkowania, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rytmonorm 3,5 mg/ml
Propafenon chlorowodorek, stosowany w formie roztworu do wstrzykiwań (3,5 mg/ml), wykazuje złożony profil farmakokinetyczny, istotny dla praktyki klinicznej. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2-3 godzinach, a lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu z udziałem izoenzymu CYP2D6, co prowadzi do efektu pierwszego przejścia i nieliniowej kinetyki u pacjentów szybko metabolizujących (ponad 90% populacji). Objętość dystrybucji wynosi 1,9-3,0 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza zmniejsza się z 97,3% przy stężeniu 0,25 µg/ml do 81,3% przy 100 µg/ml. Klirens propafenonu wynosi 0,67-0,81 l/h/kg. U pacjentów wolno metabolizujących (poniżej 10%) kinetyka jest liniowa, a okres półtrwania wydłużony do 10-32 godzin. Po 3-4 dniach stosowania osiągane jest stężenie stacjonarne, co umożliwia stosowanie jednolitego schematu dawkowania, jednak ze względu na dużą zmienność międzyosobniczą konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki na podstawie objawów toksyczności i zmian w EKG.
5-hydroksypropafenon, biodostępność leku, CYP1A2, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, izoenzym CYP2D6, kinetyka liniowa, kinetyka nieliniowa, klirens propafenonu, metabolit glukuronidowy, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, monitorowanie stężenia leku, N-depropylopropafenon, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norpropafenon, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent szybko metabolizujący, pacjent wolno metabolizujący, propafenon chlorowodorek, stan stacjonarny, uwarunkowanie genetyczne, wiązanie z białkami osocza, zapis EKG, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Propafenon – Właściwości farmakokinetyczne
Propafenon, będący racemiczną mieszaniną S- i R-propafenonu, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką, istotną dla jego zastosowania klinicznego. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi około 50% po pojedynczej dawce, wzrastając do niemal 100% po 3-4 dniach stosowania, co wiąże się z nasyceniem metabolizmu pierwszego przejścia głównie przez CYP2D6. Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 2-3 godzinach (3,5 h dla preparatu Polfenon). Propafenon wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (81,3-97,3% w zależności od stężenia), przenika przez barierę łożyskową i do mleka. Metabolizm jest genetycznie uwarunkowany, dzieląc pacjentów na szybko i wolno metabolizujących, co wpływa na okres półtrwania (2-10 h vs. 10-32 h) oraz kinetykę (nieliniowa u szybko metabolizujących, liniowa u wolno metabolizujących). Główne aktywne metabolity to 5-hydroksypropafenon i N-depropylopropafenon, których aktywność przeciwarytmiczna jest zbliżona do leku macierzystego.
5-hydroksypropafenon, aktywność przeciwarytmiczna, bariera łożyskowa, biodostępność propafenonu, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kinetyka leku, kinetyka liniowa, kinetyka nieliniowa, klirens propafenonu, metabolity glukuronidowe, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm propafenonu, mieszanina racemiczna, N-depropylopropafenon, niewydolność nerek, norpropafenon, objętość dystrybucji, okres półtrwania, propafenon, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zapis EKG - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tonicard 300 mg
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna leku Tonicard, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-3 godzinach. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez izoenzym CYP2D6, co powoduje efekt pierwszego przejścia i znaczną zmienność farmakokinetyczną międzyosobniczą. Biodostępność propafenonu jest zależna od dawki, postaci farmaceutycznej oraz obecności pokarmu, który zwiększa stężenie maksymalne i biodostępność przy pojedynczej dawce, ale nie wpływa istotnie przy wielokrotnym podawaniu. Objętość dystrybucji wynosi 1,9-3,0 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza zmniejsza się ze wzrostem stężenia leku (od 97,3% przy 0,25 μg/ml do 81,3% przy 100 μg/ml). Klirens propafenonu wynosi 0,67-0,81 l/h/kg, a stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach terapii.
5-hydroksypropafenon, biodostępność leku, dymorfizm genetyczny, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka leku, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens propafenonu, kumulacja metabolitów, metabolizm wątrobowy, N-depropylopropafenon, norpropafenon, objętość dystrybucji, propafenon chlorowodorek, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tonicard 150 mg
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna leku Tonicard, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-3 godzinach. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez izoenzym CYP2D6, co powoduje efekt pierwszego przejścia i nieliniową farmakokinetykę u ponad 90% pacjentów (szybko metabolizujących). U tych osób okres półtrwania wynosi 2-10 godzin, a metabolizm prowadzi do powstania aktywnych metabolitów: 5-hydroksypropafenonu i norpropafenonu. U mniej niż 10% pacjentów (wolno metabolizujących) metabolizm jest spowolniony, okres półtrwania wydłuża się do 10-32 godzin, a farmakokinetyka ma charakter liniowy. Objętość dystrybucji wynosi 1,9-3,0 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza maleje wraz ze wzrostem stężenia (od 97,3% przy 0,25 μg/ml do 81,3% przy 100 μg/ml). Stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach podawania, co uzasadnia stosowanie standardowego schematu dawkowania niezależnie od fenotypu metabolicznego.
5-hydroksypropafenon, biodostępność bezwzględna, biodostępność po podaniu doustnym, CYP1A2, CYP3A4, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, izoenzym CYP2D6, klirens propafenonu, maksymalne stężenie w osoczu, monitorowanie EKG, N-depropylopropafenon, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, populacja pediatryczna, propafenon, propafenon chlorowodorek, stan stacjonarny, stężenie w stanie stacjonarnym, szybki metabolizm, wolny metabolizm, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby