guz Potta

Guz Potta (ang. Pott’s puffy tumor) to rzadkie powikłanie zapalenia zatok przynosowych, które charakteryzuje się zapaleniem kości czołowej (osteomyelitis) z towarzyszącym podokostnowym ropniem. Mimo nazwy, nie jest to nowotwór, lecz stanowi proces zapalny. Schorzenie to zostało po raz pierwszy opisane przez sir Percivalla Potta w 1760 roku.

Klinicznie guz Potta objawia się obrzękiem tkanek miękkich czoła, często z towarzyszącym bólem, gorączką i wyciekiem ropnym z nosa. Pacjenci mogą również prezentować objawy neurologiczne, jeśli infekcja rozprzestrzeni się do przestrzeni wewnątrzczaszkowej. Najczęstszymi patogenami odpowiedzialnymi za to schorzenie są Streptococcus, Staphylococcus oraz bakterie beztlenowe.

Diagnostyka guza Potta opiera się na badaniach obrazowych, takich jak tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny, które pozwalają ocenić zasięg procesu zapalnego oraz wykryć ewentualne powikłania wewnątrzczaszkowe. Leczenie obejmuje długotrwałą antybiotykoterapię dożylną oraz zwykle interwencję chirurgiczną, polegającą na drenażu ropnia i usunięciu zmienionej zapalnie kości.

Wczesne rozpoznanie i leczenie guza Potta jest kluczowe dla zapobiegania poważnym powikłaniom, takim jak ropień mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy zakrzepica zatoki jamistej. Mimo że w erze antybiotyków schorzenie to stało się rzadsze, nadal stanowi potencjalnie zagrażające życiu powikłanie nieleczonego zapalenia zatok przynosowych.