oparzenie kriogeniczne

Oparzenie kriogeniczne to specyficzny rodzaj urazu, powstający w wyniku kontaktu tkanek z substancjami o ekstremalnie niskich temperaturach, takimi jak ciekły azot, ciekły tlen, suchy lód (zestalony dwutlenek węgla) czy też z parami tych substancji. Uszkodzenia tkanek przypominają pod wieloma względami klasyczne oparzenia termiczne, jednak mechanizm ich powstawania jest odwrotny – dochodzi do nich na skutek wychłodzenia, a nie przegrzania tkanek.

Patofizjologia oparzeń kriogenicznych obejmuje bezpośrednie uszkodzenie komórek przez kryształy lodu tworzące się wewnątrz i na zewnątrz komórek, a także przez uszkodzenie naczyń krwionośnych prowadzące do niedokrwienia, martwicy i obrzęku tkanek. W momencie kontaktu z czynnikiem kriogenicznym dochodzi do natychmiastowego zamarznięcia płynów komórkowych i międzykomórkowych, co powoduje rozrywanie błon komórkowych i destrukcję struktury tkanek.

Obraz kliniczny oparzenia kriogenicznego charakteryzuje się początkowo zblednięciem i stwardnieniem skóry w miejscu kontaktu, a następnie, po ogrzaniu, pojawieniem się obrzęku, zaczerwienienia, pęcherzy oraz silnego bólu. W ciężkich przypadkach może dojść do martwicy tkanek wymagającej interwencji chirurgicznej. Leczenie obejmuje szybkie, ale kontrolowane ogrzewanie dotkniętego obszaru, przeciwdziałanie zakrzepicy naczyń oraz stosowanie opatrunków ochronnych, podobnie jak w przypadku klasycznych oparzeń.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl