zaburzenie zmysłu smaku
Zaburzenie zmysłu smaku (dysgeusia) to stan, w którym pacjent doświadcza nieprawidłowości w percepcji smaków. Może objawiać się jako całkowita utrata zdolności odczuwania smaków (ageusia), zmniejszona wrażliwość na smaki (hipogeusia), zniekształcone odczuwanie smaków (dysgeusia właściwa) lub pojawienie się nieprzyjemnego, często metalicznego posmaku (parageusia).
Etiologia zaburzeń smaku jest zróżnicowana. Do najczęstszych przyczyn należą: infekcje górnych dróg oddechowych (w tym COVID-19), urazy jamy ustnej lub głowy, zaburzenia neurologiczne, choroby endokrynologiczne (np. niedoczynność tarczycy), niedobory witamin (szczególnie cynku i witamin z grupy B), stosowanie niektórych leków (m.in. antybiotyków, chemioterapeutyków, leków przeciwdepresyjnych), a także choroby jamy ustnej, radioterapia obszaru głowy i szyi oraz starzenie się organizmu.
Diagnostyka zaburzeń smaku obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, ocenę smaku przy użyciu testów gustometrycznych, badania laboratoryjne oraz w wybranych przypadkach obrazowanie układu nerwowego. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować odstawienie leków wywołujących objawy, suplementację niedoborów, leczenie chorób podstawowych lub stosowanie środków stymulujących receptory smakowe.
Zaburzenia smaku, choć często niedoceniane klinicznie, mogą znacząco obniżać jakość życia pacjentów, prowadzić do utraty apetytu, niedożywienia, utraty masy ciała oraz zwiększać ryzyko depresji, szczególnie u osób starszych. W większości przypadków dysgeusia ma charakter przejściowy, jednak w niektórych sytuacjach może utrzymywać się przez dłuższy czas lub pozostać trwałym deficytem sensorycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ekstrakt gęsty z liścia podbiału – Działania niepożądane
Ekstrakt gęsty z liścia podbiału (Farfarae folium), będący składnikiem preparatu Mucosit stosowanego miejscowo na dziąsła, może wywoływać różnorodne działania niepożądane, w tym reakcje alergiczne o różnym nasileniu. Łagodne reakcje alergiczne, występujące niezbyt często (1-10/1000 pacjentów), manifestują się bólem miejscowym, swędzeniem, pieczeniem oraz zawrotami głowy i wymagają zaprzestania stosowania preparatu. Często (1-10/100 pacjentów) obserwuje się przejściowe zaburzenia neurologiczne, takie jak drętwienie języka oraz zmiany w odczuwaniu smaku, w tym metaliczny posmak, które ustępują po zakończeniu terapii. Najpoważniejszym, choć bardzo rzadkim (poniżej 1/10 000 pacjentów) działaniem niepożądanym jest wstrząs anafilaktyczny, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej, w tym podania adrenaliny i hospitalizacji. Ryzyko to może być potęgowane przez obecność lidokainy oraz innych składników roślinnych w preparacie.
błona śluzowa jamy ustnej, drętwienie języka, duszność, działanie niepożądane, ekstrakt gęsty z liścia podbiału, Farfarae folium, lidokaina miejscowa, obrzęk języka, obrzęk twarzy, olejek eteryczny miętowy, olejek eteryczny rumiankowy, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja alergiczna, reakcja ogólnoustrojowa, spadek ciśnienia tętniczego, stan zagrożenia życia, stosunek korzyści do ryzyka, tachykardia, utrata przytomności, wstrząs anafilaktyczny, wyciąg roślinny, wysypka uogólniona, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie zmysłu smaku