fencyklidyna
Fencyklidyna (PCP, od ang. phencyclidine) to syntetyczna substancja psychoaktywna, pierwotnie opracowana jako środek anestetyczny w latach 50. XX wieku. Ze względu na silne działania niepożądane, takie jak halucynacje, stany dysforyczne i agitacja, została wycofana z użytku medycznego.
Mechanizm działania fencyklidyny polega głównie na antagonistycznym wpływie na receptory NMDA w układzie glutaminergicznym, co prowadzi do zaburzeń percepcji, dezorientacji i objawów psychotycznych. Substancja wykazuje również powinowactwo do receptorów opioidowych i dopaminergicznych, co tłumaczy jej złożony profil działania psychoaktywnego.
W praktyce klinicznej szczególnie istotne jest rozpoznanie zatrucia fencyklidyną, które manifestuje się oczopląsem, hipertensją, tachykardią, hipertermią, ataksją oraz objawami psychotycznymi przypominającymi schizofrenię. W ciężkich przypadkach może dojść do drgawek, depresji oddechowej, rabdomiolizy i niewydolności nerek. Leczenie jest głównie objawowe i podtrzymujące, z zastosowaniem benzodiazepin w kontroli pobudzenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Faxigen XL 150 mg
Faxigen XL 150 mg zawiera 169,71 mg wenlafaksyny chlorowodorku, odpowiadającego 150 mg wenlafaksyny, i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym interakcji z alkoholem, które mogą nasilać depresyjne działanie na ośrodkowy układ nerwowy oraz zwiększać ryzyko przedawkowania. Lek nie jest wskazany dla osób poniżej 18 roku życia z powodu zwiększonego ryzyka zachowań samobójczych i agresji. Pacjenci, zwłaszcza z historią zachowań samobójczych, poniżej 25 lat lub z innymi zaburzeniami psychicznymi, powinni być ściśle monitorowani, szczególnie na początku leczenia i po zmianie dawki. Istotne jest także monitorowanie ciśnienia tętniczego, gdyż wenlafaksyna może powodować jego wzrost, a także obserwacja pod kątem zespołu serotoninowego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych.
akatyzja, amfetamina, częstoskurcz komorowy, drgawki, duża depresja, fencyklidyna, hiperrefleksja, hipertermia, hipomania, hiponatremia, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, jaskra z wąskim kątem przesączania, krwotok poporodowy, mania, myśli samobójcze, ośrodkowy układ nerwowy, tachykardia, torsade de pointes, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zaburzenia czynności seksualnych, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Faxigen XL 37,5 mg
Wenlafaksyna (Faxigen XL) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko przedawkowania, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem i innymi lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy. Istotne jest monitorowanie pacjentów pod kątem myśli i zachowań samobójczych, szczególnie u osób poniżej 25 roku życia, z historią zachowań samobójczych lub skłonnościami samobójczymi. Lek nie jest wskazany dla osób poniżej 18 lat z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, w tym agresji i zachowań samobójczych. Istnieje ryzyko zespołu serotoninowego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (np. SSRI, SNRI, tryptany, IMAO), objawiającego się zaburzeniami stanu psychicznego, autonomicznego układu nerwowego, neuromięśniowymi i żołądkowo-jelitowymi. Zaleca się unikanie łączenia wenlafaksyny z prekursorami serotoniny, np. suplementami tryptofanu.
akatyzja, antykoagulant, cholesterol, choroba wieńcowa, chromatografia gazowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, częstoskurcz komorowy, depresja OUN, fencyklidyna, glikemia, hiponatremia, IMAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu serotoniny, jaskra z wąskim kątem, jaskra z zamkniętym kątem, krwawienie z nosa, krwiak, krwotok poporodowy, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, mania, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, płytki krwi, próchnica, remisja, rozszerzenie źrenic, SIADH, SNRI, SSRI, tachykardia, torsade de pointes, tryptan, układ serotoninergiczny, wenlafaksyna, wybroczynowość, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zawał mięśnia sercowego, zespół niewłaściwego wydzielania ADH, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Venlectine
Venlectine (wenlafaksyna) w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza ze względu na ryzyko interakcji z alkoholem, które może nasilać depresyjny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy oraz zwiększać ryzyko przedawkowania, w tym zgonu. Pacjenci powinni być monitorowani pod kątem nasilenia objawów depresji, myśli samobójczych oraz zachowań agresywnych, szczególnie w pierwszych tygodniach terapii i po zmianie dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na osoby poniżej 25 roku życia, z historią zachowań samobójczych oraz pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi. Ponadto, wenlafaksyna może wywołać zespół serotoninowy lub objawy podobne do złośliwego zespołu neuroleptycznego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych lub dopaminergicznych. Zaleca się unikanie łączenia wenlafaksyny z prekursorami serotoniny, takimi jak tryptofan.
akatyzja, chromatografia gazowa, ciężkie zaburzenia depresyjne, ciśnienie wewnątrzgałkowe, fencyklidyna, hiperrefleksja, hipertermia, hiponatremia, jaskra z wąskim kątem, jaskra z zamkniętym kątem, nadciśnienie, ośrodkowy układ nerwowy, SIADH, SNRI, spektrometria mas, SSRI, tachykardia, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bonjesta
Bonjesta, zawierająca 20 mg doksylaminy wodorobursztynianu oraz 20 mg pirydoksyny chlorowodorku, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na swoje właściwości antycholinergiczne i potencjalne interakcje farmakologiczne. Lek może powodować senność i nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem lub innymi lekami sedatywnymi. Należy unikać stosowania u pacjentek z jaskrą z wąskim kątem przesączania, zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, chorobą wrzodową z obstrukcją przewodu pokarmowego, niedrożnością odźwiernikowo-dwunastniczą oraz zatrzymaniem moczu. Bonjesta wymaga także ostrożności u pacjentek z astmą, przewlekłym zapaleniem oskrzeli, rozedmą płuc, zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u tych z zespołem wydłużonego odstępu QT i zaburzeniami elektrolitowymi, ze względu na ryzyko nasilenia objawów i potencjalnych działań niepożądanych.
antybiotyk aminoglikozydowy, chlorochina, choroba wrzodowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cisplatyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doksylamina, erytromycyna, fałszywie dodatnie wyniki, fencyklidyna, fotodermatoza, hipokaliemia, hyperemesis gravidarum, jaskra wąskiego kąta, karboplatyna, lek przeciwhistaminowy, maskowanie objawów, nadwrażliwość na światło, niedrożność odźwiernikowo-dwunastnicza, niedrożność pęcherza moczowego, niepowściągliwe wymioty ciężarnych, padaczka, pirydoksyny chlorowodorek, rozedma płuc, udar cieplny, uzależnienie, właściwości antycholinergiczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia oddychania, zapalenie oskrzeli, zespół wydłużonego QT - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Venlectine
Podczas terapii wenlafaksyną (Venlectine) należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko interakcji z alkoholem, które może nasilać depresyjny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy oraz zwiększać ryzyko przedawkowania, które w skrajnych przypadkach może prowadzić do zgonu. Pacjenci z zaburzeniami psychicznymi, zwłaszcza poniżej 25. roku życia, wymagają ścisłej obserwacji ze względu na zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych, szczególnie na początku leczenia i po zmianie dawki. Wenlafaksyna jest przeciwwskazana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu zwiększonego ryzyka zachowań samobójczych i agresji. Ponadto, podczas leczenia istnieje ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego oraz objawów przypominających złośliwy zespół neuroleptyczny, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych lub dopaminergicznych. Zaleca się uważną obserwację pacjentów oraz unikanie łączenia wenlafaksyny z prekursorami serotoniny, np. suplementami tryptofanu.
akatyzja, antagonista dopaminy, chromatografia gazowa, depresja OUN, fencyklidyna, hiperrefleksja, hipomania, hiponatremia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor płytek, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, interakcja lekowa, jaskra z wąskim kątem, jaskra z zamkniętym kątem, krwotok poporodowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, mania, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, neuroprzekaźnik serotoninergiczny, objaw odstawienia, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, próba samobójcza, remisja, spektrometria mas, tachykardia, tachykardia komorowa, torsade de pointes, tryptan, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie depresyjne, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie schizoafektywne – Etiologia i przyczyny
Zaburzenie schizoafektywne to złożone zaburzenie psychiczne łączące objawy schizofrenii (psychoza, urojenia, halucynacje) oraz zaburzeń nastroju (depresja lub mania). Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne, neurobiologiczne i środowiskowe. Genetyka odgrywa istotną rolę, zwłaszcza u osób z krewnymi pierwszego stopnia z zaburzeniem schizoafektywnym, schizofrenią lub chorobą afektywną dwubiegunową. Nie zidentyfikowano pojedynczego genu, a ryzyko jest związane z wariantami wielu genów. Patofizjologia wskazuje na zaburzenia równowagi neuroprzekaźników: dopaminy, serotoniny, noradrenaliny i glutaminianu oraz nieprawidłowości w metabolizmie tetrahydrobiopteryny (BH4). Badania neuroobrazowe (CT, MRI, PET) wykazały zmniejszoną objętość mózgu oraz nieprawidłowości w hipokampie, wzgórzu i istocie białej, co może korelować z objawami klinicznymi.
choroba afektywna dwubiegunowa, depresja, dopamina, epizod psychotyczny, fencyklidyna, glutaminian, halucynacja, halucynogen, hipokamp, istota biała, konopie indyjskie, kwas glutaminowy, LSD, mania, niedotlenienie mózgu, noradrenalina, objętość mózgu, pozytonowa tomografia emisyjna, psychoza, rezonans magnetyczny, schizofrenia, serotonina, tomografia komputerowa, urojenie, wzgórze, zaburzenie nastroju, zaburzenie równowagi neuroprzekaźników, zaburzenie schizoafektywne, zaburzenie ze spektrum schizofrenii - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Venlafaxine Teva
Wenlafaksyna wymaga szczegółowego monitorowania ze względu na ryzyko interakcji i działań niepożądanych. Należy bezwzględnie unikać spożywania alkoholu podczas terapii, gdyż zwiększa on ryzyko przedawkowania i nasilenia zaburzeń OUN. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25. roku życia oraz u osób z historią zaburzeń psychicznych lub zachowań samobójczych. W trakcie leczenia konieczna jest ścisła obserwacja, zwłaszcza na początku terapii i przy zmianie dawki. Istotne jest także monitorowanie ciśnienia tętniczego, gdyż wenlafaksyna może powodować jego podwyższenie, a także przyspieszenie czynności serca, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami serca. Ryzyko wydłużenia odstępu QTc i arytmii, w tym torsade de pointes, jest szczególnie istotne przy przedawkowaniu lub u pacjentów z predyspozycjami.
akatyzja, antykoagulant, chromatografia gazowa, częstoskurcz komorowy, dziurawiec zwyczajny, fencyklidyna, hiperrefleksja, hipertermia, hipomania, hiponatremia, inhibitor MAO, inhibitor płytek, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, jaskra z wąskim kątem przesączania, jaskra z zamkniętym kątem, mania, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, remisja, SIADH, spektrometria masowa, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, wenlafaksyna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Velaxin ER 37,5 mg
Velaxin ER, zawierający wenlafaksynę w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg i 150 mg), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Należy bezwzględnie unikać spożywania alkoholu ze względu na ryzyko nasilania depresyjnego działania na OUN oraz potencjalne interakcje prowadzące do przedawkowania, które może być śmiertelne. Pacjenci, zwłaszcza poniżej 25 roku życia, z historią zachowań samobójczych lub skłonnościami samobójczymi, powinni być ściśle monitorowani, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawki, ze względu na zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych. Velaxin ER jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, w tym agresji i zachowań samobójczych. Istotne jest także monitorowanie objawów zespołu serotoninowego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych, takich jak SSRI, SNRI, tryptany, opioidy czy inhibitory MAO, ze względu na ryzyko ciężkich powikłań neurologicznych i autonomicznych.
akatyzja, chromatografia gazowa, dziurawiec zwyczajny, fałszywie dodatnie wyniki, fencyklidyna, hiponatremia, inhibitory MAO, jaskra z wąskim kątem, krwotok poporodowy, leki przeciwzakrzepowe, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, remisja, SIADH, SNRI, spektrometria mas, SSRI, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Venlafaxine Teva
Wenlafaksyna wymaga szczegółowej oceny ryzyka i ścisłego monitorowania pacjentów, zwłaszcza na początku terapii oraz przy zmianie dawki. Należy zwrócić uwagę na potencjalne interakcje z alkoholem i innymi lekami serotoninergicznymi, które mogą prowadzić do zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. pobudzeniem, hipertermią, tachykardią i zaburzeniami neuromięśniowymi. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią zachowań samobójczych, osób poniżej 25 roku życia oraz u pacjentów z chorobami serca, w tym z wydłużeniem odstępu QTc, gdzie odnotowano ryzyko torsade de pointes i innych groźnych arytmii. Monitorowanie ciśnienia tętniczego jest kluczowe, gdyż wenlafaksyna może powodować jego wzrost, a także przyspieszenie akcji serca, co może pogorszyć stan pacjentów z chorobami układu krążenia. W trakcie leczenia należy również obserwować objawy hiponatremii, zespołu SIADH oraz zaburzenia krzepliwości, zwłaszcza u osób przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub moczopędne.
akatyzja, antykoagulant, chromatografia gazowa, częstoskurcz komorowy, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, fencyklidyna, hiperrefleksja, hipertermia, hipomania, hiponatremia, inhibitor płytek, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, jaskra z wąskim kątem przesączania, krwotok poporodowy, mania, nadciśnienie tętnicze, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pochodna amfetaminy, remisja, spektrometria masowa, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, wybroczyna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności seksualnych, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Symfaxin ER
Symfaxin ER (chlorowodorek wenlafaksyny) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zwiększonego ryzyka myśli i zachowań samobójczych, szczególnie u pacjentów poniżej 25 roku życia, z historią zachowań samobójczych lub innych zaburzeń psychicznych. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu zwiększonego ryzyka samobójstw i agresji. Istotne jest monitorowanie objawów zespołu serotoninowego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych (np. SSRI, SNRI, tryptany, opioidy). Objawy zespołu serotoninowego obejmują pobudzenie, omamy, tachykardię, hipertermię, zaburzenia neuromięśniowe i objawy żołądkowo-jelitowe. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania wenlafaksyny z prekursorami serotoniny, np. suplementami tryptofanu.
akatyzja, chlorowodorek wenlafaksyny, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, depresja, drgawka, epizod dużej depresji, fencyklidyna, hipertermia, hipomania, hiponatremia, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, jaskra z wąskim kątem przesączania, kontrola glikemii, krwotok, mania, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, parestezja, rozszerzenie źrenic, SIADH, SNRI, spektrometria mas, SSRI, tachykardia, tachykardia komorowa, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie rytmu serca, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Prefaxine
Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Prefaxine, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko nasilenia myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25 roku życia oraz z historią zachowań samobójczych. Lek nie jest wskazany dla dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu zwiększonego ryzyka zachowań agresywnych i samobójczych oraz braku danych dotyczących długoterminowego bezpieczeństwa. Istotne jest monitorowanie objawów zespołu serotoninowego i reakcji przypominających złośliwy zespół neuroleptyczny, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych, opioidów, inhibitorów MAO czy leków przeciwpsychotycznych. Wenlafaksyna może powodować rozszerzenie źrenic, co wymaga ostrożności u pacjentów z jaskrą z zamkniętym kątem, oraz zależne od dawki podwyższenie ciśnienia tętniczego, które wymaga regularnej kontroli, zwłaszcza u osób z chorobami współistniejącymi. Ponadto, lek może wywoływać przyspieszenie akcji serca i zaburzenia rytmu, w tym wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes, szczególnie po przedawkowaniu lub u pacjentów z czynnikami ryzyka.
akatyzja, bezsenność, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dysfagia, fałszywie dodatni wynik, fencyklidyna, hiperrefleksja, hipomania, hiponatremia, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, jaskra z wąskim kątem przesączania, lek serotoninergiczny, mania, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, spektrometria mas, tachykardia, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności płytek krwi, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Schizofrenia – Patofizjologia i mechanizm
Schizofrenia to złożone zaburzenie psychiczne o wieloczynnikowej etiologii, obejmującej interakcje genetyczne (dziedziczność 60-80%, ryzyko u krewnych I stopnia 6-13%) oraz czynniki środowiskowe, takie jak komplikacje okołoporodowe, infekcje prenatalne, stres psychospołeczny i używanie konopi. Patofizjologia obejmuje zaburzenia neurodevelopmentalne i neurodegeneracyjne, prowadzące do dysfunkcji układów neurotransmiterów, w tym dopaminergicznego (nadmierna aktywność w drodze mezolimbicznej i obniżona w mezokortykalnej), glutaminergicznego (hipofunkcja receptorów NMDA), GABA-ergicznego, serotoninergicznego oraz cholinergicznego. Badania genetyczne wskazują na ponad 287 loci związanych z chorobą, w tym geny DTNBP1 i NRG1, wpływające na synapsy glutaminianergiczne. Obserwuje się także zaburzenia synaptyczne, w tym nadmierną eliminację synaps zależną od dopełniacza, co potwierdzają badania iPSC oraz obrazowanie PET wykazujące zmniejszoną gęstość synaptyczną w korze czołowej.
adenozynotrifosforan, aktywność dopaminergiczna, badanie GWAS, dysbioza mikrobioty jelitowej, fencyklidyna, fosfolipaza A2, hipoteza synaptyczna, indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste, interleukina-6, kompleks głównego układu zgodności tkankowej, komplikacje okołoporodowe, pozytonowa tomografia emisyjna, profil lipidowy, prozapalne cytokiny, przycinanie synaptyczne, receptor NMDA, schizofrenia, tocilizumab - Leksykon chorób i schorzeń
Nadwrażliwość na dźwięki (hiperakuzja) – Etiologia i przyczyny
Hiperakuzja to rzadkie zaburzenie słuchu charakteryzujące się zmniejszoną tolerancją na dźwięki, które pacjenci odbierają jako nadmiernie głośne, nieprzyjemne lub bolesne. Dotyka około 1 na 50 000 osób, choć niektóre badania wskazują na częstość 8-15% w populacji dorosłych. Etiologia jest wieloczynnikowa i obejmuje uszkodzenie ślimaka (głównie komórek włoskowatych) spowodowane ekspozycją na hałas o wysokim natężeniu, urazy głowy i szyi, infekcje wirusowe, choroby autoimmunologiczne (np. toczeń rumieniowaty układowy), a także schorzenia neurologiczne takie jak migreny, stwardnienie rozsiane czy zespół Williamsa. Warto podkreślić, że u około 50% pacjentów z szumami usznymi współwystępuje hiperakuzja, a u 56% pacjentów z hiperakuzją stwierdza się współistnienie chorób psychicznych, w tym zaburzeń lękowych (47%). Wśród czynników ryzyka istotne są także narażenie zawodowe i rekreacyjne na hałas oraz stosowanie ototoksycznych leków, takich jak cyprofloksacyna czy niektóre środki psychoaktywne.
5-hydroksytryptamina, centralna sensytyzacja, choroba Lyme’a, choroba Ménière’a, cyprofloksacyna, ekspozycja na hałas, fencyklidyna, hiperakuzja, infekcja wirusowa, komórki włoskowate, kora słuchowa, LSD, mięsień strzemiączkowy, migrena, nerw twarzowy, odruch strzemiączkowy, padaczka, porażenie mózgowe, przewodzeniowa utrata słuchu, ślimak, stwardnienie rozsiane, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, ucho wewnętrzne, układ słuchowy, uraz głowy, utrata słuchu, whiplash, wodniak śródchłonki, zaburzenie lękowe, zaburzenie stawu skroniowo-żuchwowego, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zapalenie ucha środkowego z wysiękiem, zespół stresu pourazowego, zespół Williamsa, zmniejszona tolerancja na dźwięki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oriven
Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego, nadciśnienia tętniczego, zaburzeń rytmu serca (w tym wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes), drgawek oraz hiponatremii. Zaleca się przepisywanie najmniejszych skutecznych dawek oraz ścisłe monitorowanie ciśnienia tętniczego i stanu psychicznego pacjentów, zwłaszcza w początkowym okresie terapii i przy zmianie dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią zachowań samobójczych, osoby poniżej 25 roku życia oraz pacjentów z chorobami serca. W trakcie leczenia należy unikać jednoczesnego stosowania leków serotoninergicznych, tryptanów, opioidów oraz suplementów tryptofanu ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. U pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania wskazane jest monitorowanie rozszerzenia źrenic.
akatyzja, amfetamina, antykoagulant, chromatografia gazowa, cukrzyca, depresja, drgawka, duża depresja, dziurawiec zwyczajny, fencyklidyna, hiponatremia, inhibitor płytek, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, jaskra z wąskim kątem, jaskra z zamkniętym kątem, krwotok poporodowy, nadciśnienie, niepokój psychoruchowy, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, remisja, spektrometria masowa, tachykardia komorowa, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zawał mięśnia sercowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oriven
Stosowanie wenlafaksyny (Oriven) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego, zaburzeń rytmu serca (wydłużenie QT, Torsade de Pointes), nadciśnienia tętniczego, drgawek oraz hiponatremii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią zachowań samobójczych, młodych poniżej 25 roku życia oraz osoby z chorobami serca. Zaleca się ścisłe monitorowanie stanu klinicznego, zwłaszcza w początkowej fazie terapii i podczas zmiany dawkowania. Abstynencja alkoholowa jest obligatoryjna, gdyż alkohol nasila depresyjny wpływ na OUN i zwiększa ryzyko przedawkowania. Produkt nie jest wskazany u osób poniżej 18 lat ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. W trakcie terapii należy kontrolować ciśnienie tętnicze oraz stężenie cholesterolu, a także obserwować objawy odstawienia, które mogą wystąpić u około 31% pacjentów (w porównaniu do 17% placebo) i obejmują m.in. zawroty głowy, parestezje, bezsenność, nudności i nadciśnienie tętnicze.
agresja, akatyzja, cholesterol w surowicy, depresja, drgawki, epizod dużej depresji, fencyklidyna, hipomania, hiponatremia, jaskra z wąskim kątem przesączania, krwotok poporodowy, mania, ośrodkowy układ nerwowy, próchnica, SIADH, SNRI, SSRI, tachykardia, TLPD, torsade de pointes, tryptan, wenlafaksyna, zaburzenia nastroju, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny