wirus Ebola
Wirus Ebola (EBOV) należy do rodziny Filoviridae i jest czynnikiem etiologicznym gorączki krwotocznej Ebola, choroby o wysokiej śmiertelności. Pierwsze udokumentowane przypadki zakażenia wirusem Ebola odnotowano w 1976 roku w Demokratycznej Republice Konga (dawniej Zair) w pobliżu rzeki Ebola, od której wirus wziął swoją nazwę.
Transmisja wirusa Ebola odbywa się poprzez bezpośredni kontakt z krwią lub płynami ustrojowymi zakażonych osób lub zwierząt. Rezerwuarem wirusa w przyrodzie są prawdopodobnie nietoperze owocożerne. Okres inkubacji wynosi od 2 do 21 dni, po którym następuje nagłe wystąpienie objawów grypopodobnych, takich jak gorączka, bóle mięśni, osłabienie i ból gardła. W miarę postępu choroby dochodzi do wymiotów, biegunki, zaburzeń funkcji nerek i wątroby oraz wewnętrznych i zewnętrznych krwawień.
Diagnostyka laboratoryjna obejmuje wykrywanie RNA wirusa metodą RT-PCR, wykrywanie antygenów wirusowych lub przeciwciał przeciwko wirusowi w surowicy. Leczenie jest głównie objawowe i podtrzymujące, choć w ostatnich latach zatwierdzono przeciwciała monoklonalne (Inmazeb) jako terapię celowaną. Profilaktyka obejmuje szczepionkę rVSV-ZEBOV, która wykazała wysoką skuteczność w zapobieganiu zakażeniom.
Śmiertelność w przypadku zakażenia wirusem Ebola waha się od 25% do 90%, w zależności od szczepu wirusa i dostępności opieki medycznej. Ze względu na wysoką zakaźność, wirus Ebola jest klasyfikowany jako patogen BSL-4 (najwyższy poziom bezpieczeństwa biologicznego), a praca z nim wymaga specjalnych procedur bezpieczeństwa i obiektów o zaostrzonym rygorze.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wirusowa ebola – Epidemiologia
Choroba wirusowa ebola (EVD) to ciężka infekcja o wysokim wskaźniku śmiertelności, wahającym się od 25% do 90% w zależności od szczepu wirusa. Do tej pory zidentyfikowano sześć gatunków Ebolavirus, z których cztery wywołują chorobę u ludzi, m.in. Orthoebolavirus zairense (odpowiedzialny za największą epidemię w Afryce Zachodniej 2013-2016 z ponad 28 600 przypadkami i 11 300 zgonami, śmiertelność ~40%) oraz Orthoebolavirus sudanense (np. ognisko w Ugandzie 2022-2023: 142 przypadki, 55 zgonów, śmiertelność 39%). Naturalnym rezerwuarem są prawdopodobnie nietoperze owocożerne z rodziny Pteropodidae. Transmisja odbywa się przez kontakt z krwią, płynami ustrojowymi zakażonych zwierząt lub ludzi, a także podczas tradycyjnych pochówków. Choroba nie przenosi się drogą powietrzną ani przez żywność czy wodę, a osoby bezobjawowe nie są zakaźne, z wyjątkiem utrzymywania wirusa w nasieniu po wyzdrowieniu.
badanie epidemiologiczne, choroba wirusowa ebola, ebolawirus, gorączka Ebola, izolacja pacjenta, kontakt z krwią, kwarantanna, modelowanie matematyczne, nadzór epidemiologiczny, nadzór genomiczny, nietoperz owocożerny, objaw, okres inkubacji, płyn ustrojowy, rezerwuar zwierzęcy, sekwencjonowanie genomu, śledzenie kontaktów, stan zagrożenia zdrowia publicznego, szczepienie, szybki test diagnostyczny, transmisja międzyludzka, transmisja odzwierzęca, wirus Ebola, wskaźnik śmiertelności, zapobieganie i kontrola zakażeń - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączki krwotoczne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Gorączki krwotoczne (VHF) to grupa ciężkich chorób wirusowych wywoływanych przez rodziny Arenaviridae, Bunyaviridae, Filoviridae i Flaviviridae, charakteryzujących się nagłym początkiem, wysoką gorączką, bólami mięśniowo-stawowymi oraz w ciężkich przypadkach krwawieniami z narządów wewnętrznych i otworów ciała, co może prowadzić do wstrząsu i śmierci. Śmiertelność w niektórych postaciach sięga nawet 90%. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie i izolacja pacjentów z podejrzeniem VHF, zwłaszcza przy historii podróży do obszarów endemicznych w ciągu ostatnich 21 dni. Personel medyczny powinien stosować pełne środki ochrony osobistej (PPE), w tym maski HEPA lub PAPR, podwójne rękawiczki, fartuchy wodoodporne, osłony oczu i obuwie ochronne, aby zapobiec transmisji wirusa. Leczenie opiera się głównie na terapii wspomagającej: utrzymaniu nawodnienia i równowagi elektrolitowej, monitorowaniu hemodynamiki, wsparciu oddechowym i nerkozastępczym oraz przetoczeniach krwi w przypadku krwawień. Rybawiryna wykazuje skuteczność w leczeniu gorączki Lassa i zespołu nerkowego, jeśli podana jest wcześnie, a szczepionki dostępne są jedynie dla wybranych wirusów, np. Junin, żółtej gorączki i Ebola.
argentyńska gorączka krwotoczna, badania laboratoryjne, ciśnienie krwi, dekontaminacja, diureza, gorączka krwotoczna, gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym, gorączka Lassa, gorączka Marburg, infekcja wtórna, koagulogram, kontrola zakażeń, leczenie wspomagające, lek przeciwwirusowy, leki przeciwgorączkowe, morfologia krwi, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, oddział intensywnej terapii, parametry nerkowe, parametry wątrobowe, produkty krwiopochodne, profilaktyka odleżyn, przetoczenie krwi, respirator oczyszczający powietrze, równowaga elektrolitowa, rybawiryna, sepsa, środki ochrony osobistej, stabilność hemodynamiczna, szczepionka atenuowana, terapia nerkozastępcza, tętno, wirus Ebola, wirusy gorączek krwotocznych, wstrząs septyczny, wysoka gorączka, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zapobieganie zakażeniom, żółta gorączka - Leksykon chorób i schorzeń
Żółta febra – Diagnostyka i diagnoza
Żółta febra jest wirusową chorobą przenoszoną przez komary, występującą głównie w tropikalnych i subtropikalnych rejonach Afryki oraz Ameryki Południowej. Diagnostyka kliniczna opiera się na wywiadzie epidemiologicznym (historia podróży w ciągu ostatnich 6 dni, ekspozycja na ukąszenia komarów, status szczepień) oraz charakterystycznych objawach, takich jak gorączka, względna bradykardia (objaw Fageta), żółtaczka, objawy krwotoczne i dysfunkcja nerek oraz wątroby. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. malarię, dengę, leptospirozę oraz inne wirusowe gorączki krwotoczne. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się leukopenię, małopłytkowość, podwyższone aminotransferazy (AST przewyższa ALT), bilirubinę bezpośrednią na poziomie 5-10 mg/dl, zaburzenia układu krzepnięcia (wydłużony PT, APTT, obniżone czynniki krzepnięcia i fibrynogen) oraz cechy DIC. W diagnostyce molekularnej stosuje się real-time RT-PCR w pierwszych 3-4 dniach od wystąpienia objawów, natomiast w późniejszym okresie testy serologiczne (ELISA IgM, IgG, PRNT). Izolacja wirusa i wykrywanie antygenu NS1 są użyteczne we wczesnej fazie choroby. Histopatologia wątroby wykazuje martwicę śródpłacikową, ciałka Councilmana i stłuszczenie, jednak biopsja nie jest zalecana w aktywnej fazie ze względu na ryzyko krwawienia.
albuminuria, badanie histopatologiczne, białko NS1, biopsja wątroby, choroba gorączkowa, choroba wirusowa przenoszona przez komary, ciałko Councilmana, flawiwirus, izolacja wirusa, leukopenia, malaria, małopłytkowość, niepożądany odczyn poszczepienny, objaw krwotoczny, ognisko epidemiczne, przeciwciało IgM, Real-time RT-PCR, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, RT-LAMP, RT-PCR, szybki test diagnostyczny, test ELISA, test PRNT, wirus Ebola, wirus Zachodniego Nilu, wirus Zika, wirusowa gorączka krwotoczna, wirusowe zapalenie wątroby, względna bradykardia, żółta febra - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wirusowa ebola – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba wirusowa ebola (EVD) to ciężka, często śmiertelna infekcja wywoływana przez Ebolavirus, charakteryzująca się początkowo gorączką, bólami mięśni i głowy, a następnie wymiotami, biegunką, wysypką oraz dysfunkcją wątroby i nerek. Śmiertelność waha się od 25% do 90%, średnio około 50%, a zgon następuje najczęściej między 6 a 16 dniem od pojawienia się objawów, głównie z powodu wstrząsu hipowolemicznego. Transmisja wirusa odbywa się przez bezpośredni kontakt z płynami ustrojowymi zakażonych, co stawia personel medyczny i opiekunów w grupie wysokiego ryzyka. Kluczowe jest stosowanie środków ochrony osobistej (PPE), w tym nieprzepuszczalnych kombinezonów, respiratorów N95 lub PAPR, podwójnych rękawiczek oraz osłon na buty, a także rygorystyczne szkolenia w zakresie ich zakładania i zdejmowania pod nadzorem wyznaczonego specjalisty. Wczesne rozpoznanie, izolacja oraz zoptymalizowana opieka wspierająca są podstawą leczenia, co potwierdzono podczas epidemii w Afryce Zachodniej 2014-2016.
bezpieczeństwo biologiczne, bilans płynów, choroba wirusowa ebola, dekontaminacja, funkcje życiowe, gorączka krwotoczna, hipowolemia, izolacja pacjenta, kontrola zakażeń, lek przeciwwymiotny, ocena pielęgnacyjna, płyny ustrojowe, poziom glukozy, respirator N95, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, roztwór Ringera, środki ochrony osobistej, stan nawodnienia, stan odżywienia, wirus Ebola, wskaźnik przeżycia - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wirusowa ebola – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba wirusowa ebola (EVD) charakteryzuje się wysoką śmiertelnością (50-90%) i przenosi się przez bezpośredni kontakt z krwią lub płynami ustrojowymi zakażonych osób lub zwierząt. Profilaktyka obejmuje szczepienia zatwierdzonymi preparatami: ERVEBO (rVSV-ZEBOV) podawaną w pojedynczej dawce domięśniowej dla osób ≥18 lat oraz dwudawkowy schemat Zabdeno/Mvabea (Ad26.ZEBOV/MVA-BN-Filo) z odstępem 8 tygodni. Szczepienia te wykazały skuteczność w ograniczaniu epidemii, np. zaszczepiono ponad 300 000 osób w Prowincji Północne Kivu. Kobiety w ciąży i karmiące piersią mogą być szczepione podczas aktywnych ognisk choroby po uzyskaniu świadomej zgody. Kluczowe środki zapobiegawcze to unikanie kontaktu z płynami ustrojowymi, stosowanie środków ochrony osobistej (PPE), higiena rąk oraz monitorowanie stanu zdrowia przez 21 dni po ekspozycji. Pracownicy służby zdrowia powinni stosować pełne środki ochrony, w tym respiratory N95, podwójne rękawice i nieprzemakalne fartuchy, a także korzystać z systemu „partnera” przy zakładaniu i zdejmowaniu PPE.
choroba wirusowa ebola, choroba zakaźna, dezynfekcja, dziczyzna, epidemia, fawipirawir, higiena osobista, izolacja pacjenta, kontakt z krwią, kontrola zakażeń, lek przeciwwirusowy, nadzór epidemiologiczny, nasienie, okres inkubacji, Orthoebolavirus zairense, płyn ustrojowy, pracownik służby zdrowia, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciało monoklonalne, remdesiwir, schemat szczepienia, śledzenie kontaktów, śmiertelność, środek dezynfekujący, środek ochrony osobistej, środek ostrożności, standardowy środek ostrożności, transmisja seksualna, wirus Ebola, Zaire ebolavirus - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączki krwotoczne – Epidemiologia
Gorączki krwotoczne (VHFs) to grupa ostrych chorób wirusowych wywoływanych przez wirusy z rodzin Arenaviridae, Bunyaviridae, Filoviridae i Flaviviridae, charakteryzujących się wysoką gorączką, zaburzeniami naczyniowymi i krwawieniami wewnętrznymi oraz zewnętrznymi. Występują głównie w tropikalnych rejonach Afryki, Azji, Ameryki Południowej i Bliskiego Wschodu, gdzie naturalne rezerwuarowe zwierzęta i wektory (nietoperze, gryzonie, kleszcze, komary) sprzyjają transmisji. Przykładowo, wirus Ebola w Demokratycznej Republice Konga wykazuje wskaźnik śmiertelności 80-90%, a gorączka Lassa w Afryce Zachodniej do 50%. Sezonowość zachorowań jest związana z aktywnością wektorów, np. krymsko-kongijska gorączka krwotoczna ma szczyt zachorowań w czerwcu-lipcu na półkuli północnej. Transmisja może zachodzić zarówno ze zwierząt na ludzi, jak i między ludźmi, co wymaga ścisłych środków kontroli zakażeń, zwłaszcza w placówkach medycznych. Diagnostyka opiera się na testach molekularnych RT-PCR, a szybkie laboratoria terenowe poprawiają wykrywalność i nadzór epidemiologiczny.
arenawirus, bioterroryzm, choroba układowa, definicja przypadku, dysfunkcja nerek, filowirus, flawiwirus, gorączka denga, gorączka Ebola, gorączka krwotoczna, gorączka krwotoczna wirusowa, gorączka Marburg, hantawirus, komar Aedes, kontrola zakażeń, nadzór epidemiologiczny, nietoperz, ognisko epidemiczne, One Health, płyn ustrojowy, przepuszczalność naczyń, wektor stawonogowy, wirus Ebola, wirus Lassa, zaburzenie naczyniowe, żółta gorączka - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączki krwotoczne – Etiologia i przyczyny
Gorączki krwotoczne to ciężkie, ogólnoustrojowe choroby wirusowe wywoływane przez wirusy z rodzin Arenaviridae, Bunyaviridae, Filoviridae i Flaviviridae, charakteryzujące się uszkodzeniem układu naczyniowego, zaburzeniami krzepnięcia i wysoką śmiertelnością (do 90%). Wirusy te to otoczkowe RNA z pojedynczą nicią, utrzymujące się w rezerwuarach zwierzęcych (gryzonie, nietoperze, naczelne) lub przenoszone przez wektory (kleszcze, komary). Przenoszenie następuje przez kontakt z płynami ustrojowymi, ukąszenia wektorów, spożycie skażonej żywności lub drogą kropelkową i seksualną. Epidemiologia jest ściśle związana z geograficznym rozmieszczeniem rezerwuarów i wektorów, a ryzyko zakażenia wzrasta w obszarach endemicznych Afryki, Azji i Ameryki Południowej, szczególnie przy ekspozycji zawodowej i kontaktach z zakażonymi osobami lub zwierzętami.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, Arenaviridae, bioterroryzm, Bunyaviridae, burza cytokinowa, czynnik martwicy nowotworów alfa, Filoviridae, Flaviviridae, gorączka krwotoczna, gorączka krwotoczna krymsko-kongijska, gorączka Lassa, hantawirus, interferon, interleukina, komórka dendrytyczna, komórka NK, małopłytkowość, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, paramyxoviridae, patogeneza, płyn ustrojowy, reaktywna forma tlenu, rezerwuar zwierzęcy, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, skąpomocz, śródbłonek naczyniowy, tropizm komórkowy, układ naczyniowy, układ sercowo-naczyniowy, wektor choroby zakaźnej, wirus dengi, wirus Ebola, wirus RNA, wskaźnik śmiertelności, wstrząs septyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakażenie wirusowe, żółta gorączka - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączki krwotoczne – Leczenie
Gorączki krwotoczne (VHF) to grupa ciężkich chorób wirusowych charakteryzujących się ostrą gorączką, zwiększoną przepuszczalnością naczyń i zaburzeniami krzepnięcia, bez swoistego leczenia przyczynowego. Podstawą terapii jest leczenie podtrzymujące, obejmujące wyrównywanie zaburzeń wodno-elektrolitowych, monitorowanie ciśnienia tętniczego i objętości krążącej krwi, tlenoterapię, kontrolę drgawek oraz hemodializę w przypadku niewydolności nerek. Należy unikać NLPZ i aspiryny ze względu na ryzyko krwawień, preferując paracetamol. Rybawiryna wykazuje skuteczność w leczeniu gorączki Lassa (podawana przed 7. dniem choroby) oraz zakażeń hantawirusowych, natomiast jej efektywność w CCHF pozostaje niepotwierdzona. Przeciwciała monoklonalne, takie jak Inmazeb i Ebanga (FDA zatwierdzone dla wirusa Ebola) oraz MR191-N (badane dla wirusa Marburga), stanowią obiecujące opcje terapeutyczne. Leczenie powinno być dostosowane do fazy choroby: wczesna faza wymaga terapii przeciwwirusowej, natomiast faza późna – leków immunomodulujących.
argentyńska gorączka krwotoczna, burza cytokinowa, dysfunkcja wielonarządowa, fawipirawir, faza inkubacji, gorączka denga, gorączka krwotoczna, gorączka Lassa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, koagulopatia, krymsko-kongijska gorączka krwotoczna, kwas acetylosalicylowy, lek immunomodulujący, małe interferujące RNA, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność narządowa, osocze ozdrowieńców, przeciwciało monoklonalne, przepuszczalność naczyń krwionośnych, rybawiryna, szczepionka przeciwko żółtej gorączce, tlenoterapia, wentylacja mechaniczna, wiremia, wirus Ebola, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączki krwotoczne – Zapobieganie i profilaktyka
Gorączki krwotoczne to grupa poważnych chorób wirusowych wywoływanych przez różne rodziny wirusów (m.in. Arenaviridae, Filoviridae, Flaviviridae), charakteryzujących się wysokim ryzykiem śmiertelności i zróżnicowanymi drogami transmisji. Profilaktyka opiera się na kompleksowych strategiach, takich jak unikanie kontaktu z rezerwuarami zwierzęcymi i wektorami, izolacja chorych, stosowanie środków ochrony osobistej (PPE), wczesne wykrywanie przypadków oraz edukacja publiczna. Dostępne szczepionki obejmują m.in. szczepionkę przeciwko żółtej gorączce (powszechnie dostępna, przeciwwskazana u dzieci <9 miesięcy, kobiet w I trymestrze ciąży i osób immunosupresyjnych), szczepionkę przeciwko Eboli (ograniczony dostęp, dedykowana personelowi medycznemu), argentyńskiej gorączce krwotocznej oraz gorączce denga (zalecana osobom z wcześniejszym zakażeniem). W przypadku innych gorączek, jak Lassa czy gorączka Doliny Riftu, trwają badania nad szczepionkami eksperymentalnymi. Kluczowe jest także stosowanie środków kontroli zakażeń w placówkach medycznych, w tym higiena rąk, izolacja pacjentów, dedykowany sprzęt oraz odpowiednie środki ochrony dróg oddechowych (np. maski N95 z filtrem HEPA) przy wysokim ryzyku transmisji.
Arenaviridae, argentyńska gorączka krwotoczna, chemioprofilaktyka poekspozycyjna, choroba podlegająca zgłoszeniu, czynnik etiologiczny, dekontaminacja środowiska, Filoviridae, Flaviviridae, gorączka denga, gorączka krwotoczna, hantaviridae, higiena rąk, immunosupresja, kontrola zakażeń, krymsko-kongijska gorączka krwotoczna, profilaktyka poekspozycyjna, rezerwuar zwierzęcy, rozpoznanie różnicowe, rybawiryna, środek dezynfekujący, środek ochrony indywidualnej, środek ochrony osobistej, szczepienie ochronne, szczepionka żywa atenuowana, wektor, wirus dengi, wirus Ebola, wirus Lassa, żółta gorączka