dysfunkcja komory
Dysfunkcja komory serca to termin medyczny oznaczający zaburzenie funkcji jednej lub obu komór serca, co prowadzi do nieprawidłowego przepływu krwi przez układ krążenia. Najczęściej dotyczy lewej komory serca (dysfunkcja lewokomorowa) i może występować jako dysfunkcja skurczowa lub rozkurczowa.
Dysfunkcja skurczowa charakteryzuje się obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF), czyli zmniejszoną zdolnością do pompowania krwi. Za klinicznie istotne uważa się obniżenie LVEF poniżej 40-45%. Główne przyczyny to choroba niedokrwienna serca, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatia, nadciśnienie tętnicze oraz wady zastawkowe.
Dysfunkcja rozkurczowa polega na upośledzeniu napełniania komory krwią podczas rozkurczu, przy zachowanej prawidłowej lub nieznacznie obniżonej frakcji wyrzutowej. Występuje często w przebiegu nadciśnienia tętniczego, przerostu mięśnia sercowego, kardiomiopatii przerostowej czy choroby niedokrwiennej serca.
Diagnostyka dysfunkcji komory opiera się głównie na badaniach obrazowych, przede wszystkim echokardiografii, która pozwala ocenić frakcję wyrzutową, parametry napełniania komór oraz odcinkowe zaburzenia kurczliwości. W diagnostyce wykorzystuje się również badania takie jak rezonans magnetyczny serca, tomografia komputerowa, scyntygrafia perfuzyjna oraz badania biochemiczne (np. oznaczanie peptydów natriuretycznych).
Leczenie dysfunkcji komory zależy od jej przyczyny, rodzaju i nasilenia. Obejmuje farmakoterapię (inhibitory ACE, beta-blokery, antagoniści aldosteronu, diuretyki), metody inwazyjne (rewaskularyzacja wieńcowa, implantacja urządzeń wspomagających pracę serca) oraz w skrajnych przypadkach transplantację serca. Nieleczona dysfunkcja komory może prowadzić do niewydolności serca, zaburzeń rytmu oraz zwiększonego ryzyka nagłego zgonu sercowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych – Epidemiologia
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych (BBB) jest powszechną nieprawidłowością elektrokardiograficzną, której częstość występowania w populacji ogólnej wynosi około 1%. Blok prawej gałęzi (RBBB) występuje u 0,8% osób w wieku 50 lat, wzrastając do 11,3% u osób 80-letnich, natomiast blok lewej gałęzi (LBBB) dotyka 0,06-0,1% populacji, z częstością 200-1100 na 100 000 osób. LBBB jest rzadki u osób poniżej 50 roku życia (0,5%), ale jego częstość rośnie do 6-8% u pacjentów powyżej 50 lat i może sięgać 6-7% u osób powyżej 80 lat. Częstość występowania BBB jest wyższa u mężczyzn oraz u osób rasy białej (szczególnie w przypadku LBBB). Czynniki predysponujące obejmują wiek powyżej 60 lat, płeć męską, nadciśnienie tętnicze, chorobę wieńcową, niewydolność serca, kardiomiopatię, przerost lewej komory oraz zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiperkaliemia. W około połowie przypadków etiologia BBB pozostaje nieznana.
blok gałęzi przedsionkowo-komorowych, blok lewej gałęzi, blok prawej gałęzi, choroba wieńcowa, dializoterapia, dysfunkcja komory, elektrokardiogram, gorączka reumatyczna, hiperkaliemia, kanał przedsionkowo-komorowy, kardiomegalia, kardiomiopatia rozstrzeniowa, lek przeciwarytmiczny, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedomykalność zastawki płucnej, niewydolność serca, przegroda międzykomorowa, rezonans magnetyczny serca, tachykardia komorowa, tetralogia Fallota, układ przewodzący serca, wymiana zastawki serca, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego