miotomia Hellera
Miotomia Hellera to zabieg chirurgiczny stosowany w leczeniu achalazji przełyku, schorzenia polegającego na zaburzeniu perystaltyki przełyku i braku prawidłowego rozkurczu dolnego zwieracza przełyku (LES). Procedura polega na wykonaniu podłużnego nacięcia warstwy mięśniowej przełyku (bez naruszania błony śluzowej), co prowadzi do osłabienia napięcia mięśniowego i umożliwia łatwiejsze przechodzenie pokarmu do żołądka.
Zabieg może być wykonywany metodą otwartą, laparoskopową lub torakoskopową, przy czym obecnie preferowane są techniki małoinwazyjne. Miotomia Hellera często jest łączona z fundoplikacją (najczęściej metodą Dora lub Toupeta) w celu zapobiegania refluksowi żołądkowo-przełykowemu, który może wystąpić po osłabieniu bariery zwieraczowej.
Skuteczność miotomii Hellera w łagodzeniu objawów achalazji sięga 90%, co czyni ją jedną z najbardziej efektywnych metod leczenia tego schorzenia. Do potencjalnych powikłań należą: perforacja przełyku, krwawienia, refluks żołądkowo-przełykowy oraz nawrót objawów w przypadku niewystarczającego zakresu miotomii. Alternatywne metody leczenia achalazji obejmują pneumatyczne rozszerzanie przełyku oraz, w nowszym podejściu, przezustną miotomię endoskopową (POEM).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Achalazja – Leczenie
Achalazja to rzadkie zaburzenie motoryki przełyku, charakteryzujące się brakiem perystaltyki i nieprawidłowym rozkurczem dolnego zwieracza przełyku (LES). Leczenie koncentruje się na zmniejszeniu oporu LES, aby ułatwić pasaż pokarmu do żołądka. Dostępne metody terapeutyczne obejmują niechirurgiczne techniki, takie jak pneumatyczna dylatacja balonowa (skuteczność 60-90%, ryzyko perforacji ~5%, częstość refluksu ~30%), iniekcje toksyny botulinowej (efekt do 6 miesięcy, stosowane u pacjentów z przeciwwskazaniami do innych metod) oraz farmakoterapię (nitrogliceryna, nifedypina, ograniczona skuteczność ~10%). Metody chirurgiczne, takie jak laparoskopowa miotomia Hellera z fundoplikacją (skuteczność 85-95%, refluks ~20%) oraz przezustna endoskopowa miotomia przełyku (POEM) (skuteczność do 90%, wyższe ryzyko GERD), oferują trwalsze efekty, szczególnie u pacjentów z achalazją typu III według Klasyfikacji Chicago. Wybór terapii zależy od typu achalazji, wieku, stanu zdrowia i dostępności procedur.
achalazja typu I, achalazja typu III, choroba refluksowa przełyku, dolny zwieracz przełyku, ezofagektomia, fundoplikacja, inhibitor pompy protonowej, klasyfikacja Chicago, laparoskopowa miotomia Hellera, megaprzełyk, miotomia Hellera, motoryka przełyku, niedożywienie, nifedypina, nitrogliceryna, omeprazol, perforacja przełyku, perystaltyka przełyku, pneumatyczna dylatacja, rak przełyku, refluks żołądkowo-przełykowy, toksyna botulinowa, zgaga - Leksykon chorób i schorzeń
Achalazja – Patofizjologia i mechanizm
Achalazja jest pierwotnym zaburzeniem motoryki przełyku, charakteryzującym się selektywną utratą neuronów hamujących w splocie mięśniowym dystalnej części przełyku i dolnego zwieracza przełyku (LES), co prowadzi do braku relaksacji LES i zaburzeń perystaltyki. Patofizjologia obejmuje utratę neuronów nitrergicznych i VIP-ergicznych, skutkującą przewagą pobudzających neuroprzekaźników, takich jak acetylocholina, co powoduje skurcze o wysokiej amplitudzie (średnia 40 mmHg w achalazji wigotnej) i późniejszą degenerację neuronów cholinergicznych z rozwojem achalazji klasycznej. Etiologia jest wieloczynnikowa, z udziałem mechanizmów autoimmunologicznych (związanych z wariantami HLA-DQ i obecnością autoprzeciwciał), infekcji wirusowych (np. HSV-1) oraz predyspozycji genetycznych. W patogenezie istotną rolę odgrywa zapalenie z udziałem cytotoksycznych limfocytów T CD3/CD8+, eozynofilów i komórek tucznych, prowadzące do zwłóknienia nerwów i dysfunkcji motorycznej przełyku.
acetylocholina, achalazja typu I, achalazja typu III, choroba autoimmunologiczna, choroba Chagasa, choroba Parkinsona, ciała Lewy’ego, cytokiny zapalne, dolny zwieracz przełyku, dylatacja pneumatyczna, dysfunkcja przełyku, eozynofile, fundoplikacja, infekcja wirusowa, klasyfikacja Chicago, komórki tuczne, lek antycholinergiczny, manometria przełyku, manometria wysokiej rozdzielczości, miotomia Hellera, neurony hamujące, przezustna miotomia endoskopowa, sarkoidoza, splot mięśniowy, substancja P, tlenek azotu, toksyna botulinowa, trypanosoma cruzi, wazoaktywny peptyd jelitowy, zespół Allgrove’a - Leksykon chorób i schorzeń
Achalazja – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Achalasia jest przewlekłą, nieuleczalną chorobą przełyku, której leczenie ma na celu złagodzenie objawów, poprawę opróżniania przełyku oraz zapobieganie megaprzełykowi. Rokowanie jest korzystne, z ponad 90% pacjentów osiągających dobre wyniki po zastosowaniu jednej lub wielu metod terapeutycznych, choć często konieczne są zabiegi uzupełniające. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są wiek pacjenta (np. ryzyko nawrotu u osób <21 lat wynosi 64% po 5 latach i 72% po 10 latach), ciśnienie dolnego zwieracza przełyku (LES) po leczeniu (ciśnienie >10 mmHg po 3 miesiącach wiąże się z wyższym ryzykiem nawrotu, a >12 mmHg z koniecznością powtórzenia dylatacji), oraz podtyp achalazji określony manometrią wysokiej rozdzielczości (typ II ma lepszą odpowiedź na dylatację pneumatyczną niż typ III). Dodatkowo, czynniki takie jak niepełne zniesienie „talii” balonu podczas dylatacji, długi czas trwania objawów, zmiany anatomiczne przełyku, płeć żeńska i wąski przełyk wpływają na rokowanie i odpowiedź na leczenie.
ból w klatce piersiowej, czynnik predykcyjny, czynnik prognostyczny, dolny zwieracz przełyku, dylatacja pneumatyczna, dysfagia, Functional Luminal Imaging Probe, GERD, gruczolakorak przełyku, laparoskopowa miotomia Hellera, manometria wysokiej rozdzielczości, megaprzełyk, miotomia Hellera, nawrót choroby, perforacja przełyku, przewlekła choroba refluksowa przełyku, przezustna endoskopowa miotomia, rak płaskonabłonkowy, regurgitacja - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcze przełyku – Leczenie
Skurcze przełyku (spasmus oesophagi) to zaburzenia motoryki charakteryzujące się nieprawidłowymi, często bolesnymi skurczami mięśni przełyku, obejmujące dwa główne typy: dystalny skurcz przełyku oraz przełyk hiperkinetyczny (przełyk dziadka do orzechów). Leczenie jest zindywidualizowane i zależy od nasilenia objawów oraz odpowiedzi na terapię. W łagodnych przypadkach zaleca się modyfikacje stylu życia, takie jak unikanie pokarmów wyzwalających skurcze, stosowanie olejku miętowego jako naturalnego relaksanta mięśni gładkich oraz techniki redukcji stresu. W farmakoterapii pierwszego rzutu stosuje się blokery kanału wapniowego (diltiazem, nifedypina, werapamil) oraz nitraty (np. nitrogliceryna podjęzykowo, izosorbid), które zmniejszają amplitudę skurczów i ból. Leki przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe, trazodon) oraz inhibitory pompy protonowej (lansoprazol, omeprazol) są stosowane w celu łagodzenia bólu i leczenia współistniejącego GERD. Inhibitory fosfodiesterazy (sildenafil) i leki antycholinergiczne również mogą być pomocne.
achalazja przełyku, bloker kanału wapniowego, Botox, dylatacja pneumatyczna, dysfagia, dystalny skurcz przełyku, ezofagektomia, fundoplikacja Nissena, GERD, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor pompy protonowej, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, miotomia, miotomia Hellera, nitrat, olejek miętowy, POEM, przełyk dziadka do orzechów, przełyk hiperkinetyczny, przezustna endoskopowa miotomia, receptor H2, refluks żołądkowo-przełykowy, resekcja przełyku, rozlany skurcz przełyku, rozszerzanie balonowe, skurcz przełyku, terapia poznawczo-behawioralna, toksyna botulinowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny